IliaPress

Διέξοδος στην ενημέρωση

Σεπτέμβριος
23 2017
Μεγ. Γραμ/σειράς
  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size
Home ΦΙΛΟΞΕΝΙΕΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΕΣ Η ομιλία του Γιάννη Τεφάνη για τον Νίκο Μπελογιάννη

Η ομιλία του Γιάννη Τεφάνη για τον Νίκο Μπελογιάννη

E-mail Εκτύπωση PDF

 Φίλες και φίλοι
Συντρόφισσες και σύντροφοι

Πέρασαν 65 χρόνια από τότε που χαράματα της Κυριακής 30 Μάρτη του 1952 οι δολοφόνοι οδήγησαν τον Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο , Δημήτρη Μπάτση στο εκτελεστικό απόσπασμα. 65 χρόνια πέρασαν και το κόκκινο γαρίφαλο της υπέρτατης θυσίας ανθίζει πάντα στο νου και την καρδιά όλων μας.
Έλεγε, ο ίδιος ο Νίκος Μπελογιάννης «η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του»
Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στις 22 Δεκέμβρη του 1915 στην Αμαλιάδα. Απ’ τα μαθητικά του χρόνια, στο Γυμνάσιο, οργανώνεται στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και πρωτοστατεί στην οργάνωση δύο μαθητικών απεργιών, ενώ διώκεται για τη συμμετοχή του σε αγροτική κινητοποίηση. Γράφεται στη Νομική (1932), αλλά σύντομα αποβάλλεται απ’ τη Σχολή για την πολιτική του δράση. Το 1934 γίνεται μέλος του ΚΚΕ και ένα χρόνο μετά επιστρέφει στην Αμαλιάδα.
Ως στέλεχος του ΚΚΕ, αναδεικνύεται ένας απ’ τους πιο σημαντικούς οργανωτές των μαχητικών κινητοποιήσεων (απεργίες, συλλαλητήρια) των σταφιδοπαραγωγών της περιοχής. Συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στην Πάτρα, ενώ στη συνέχεια, το Μάρτη – Μάη του ’36, εξορίζεται στην Ίο.
Λίγο μετά την κήρυξη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, στρατεύεται και υπηρετεί στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού. Δε σταματά όμως τη δράση του και συγκροτεί παράνομο κομμουνιστικό πυρήνα μαζί με άλλους φαντάρους. Ακολουθεί νέα σύλληψη, νέα φυλάκιση, νέα καταδίκη.
Το Φλεβάρη του ’37, το Κόμμα χρεώνει τον Μπελογιάννη να συγκροτήσει παράνομες κομμουνιστικές “τριάδες” στην Πάτρα και αργότερα στο Αίγιο. Αυτή την περίοδο, είναι και ο βασικός συντάκτης της παράνομης εφημερίδας “Λαϊκή Γνώμη”. Το ’38, ο Μπελογιάννης χρεώνεται στον Πύργο Ηλείας, όπου και εκεί συμβάλλει στη συγκρότηση γερής παράνομης Οργάνωσης σε σύντομο διάστημα και στην κυκλοφορία παράνομης εφημερίδας. Θα συλληφθεί το Μάρτη του ’38 και θα καταδικαστεί σε οκτάχρονη φυλάκιση. Ο πόλεμος θα τον βρει στις φυλακές. Πρώτα στην Αίγινα και αργότερα στην Ακροναυπλία. Μέχρι και το ’43, όταν και δραπετεύει απ’ το νοσοκομείο “Σωτηρία”, βρίσκεται μέσα στις φυλακές όπου και γράφει το πρώτο του βιβλίο “Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα”.
Μετά την απόδρασή του, επιστρέφει στην Πελοπόννησο και γίνεται καπετάνιος του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά την απελευθέρωση, ο Μπελογιάννης έχει την ευθύνη της καθοδήγησης των Κομματικών Οργανώσεων της Αχαΐας, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί στην περιοδική έκδοση “Ελεύθερος Μοριάς”, στην εβδομαδιαία εφημερίδα “Οδηγητής” και στην καθημερινή εφημερίδα “Ελεύθερη Αχαΐα”. Ταυτόχρονα, ασχολούνταν με μικρές μελέτες σε θέματα οικονομίας και λογοτεχνίας.
Αρχές του ’47, μετατίθεται στο Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ, όπου υπηρετεί μέχρι και την οργανωμένη υποχώρηση των δυνάμεων του ΔΣΕ με το βαθμό του ταγματάρχη και στη συνέχεια του αντισυνταγματάρχη πεζικού. Πήρε μέρος σε αρκετές μάχες και το καλοκαίρι του ’48, στο ύψωμα Γκόλιο, τραυματίστηκε σοβαρά στο χέρι. Παράλληλα, αρθογραφούσε στο περιοδικό “Δημοκρατικός Στρατός”.
Τον Αύγουστο του ’49, λίγο πριν την υποχώρηση του ΔΣΕ, συμμετέχει ως πολιτικός επίτροπος σε επίλεκτο απόσπασμα, με διοικητή το Χαρίλαο Φλωράκη. Αποστολή του αποσπάσματος ήταν η δημιουργία αντιπερισπασμού στα μετόπισθεν του αντιπάλου.
Μετά και από αυτήν την αποστολή, ο Μπελογιάννης παίρνει και εκείνος το δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς που ακολούθησαν χιλιάδες μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ. Στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ, που διεξήχθη το Μάη του ’50 στη Ρουμανία, ο Νίκος Μπελογιάννης εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.
Για τα χρόνια της πολιτικής προσφυγιάς, έγραψε στο Ημερολόγιό του: «Ο καιρός περνάει με διάβασμα και με την προσμονή να ριχτούμε από μέρα σε μέρα στη δουλειά και στη δράση». Η μέρα εκείνη δεν άργησε. Λίγες μέρες μετά την 7η Ολομέλεια, ο Μπελογιάννης παίρνει το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα. Με αργεντινό διαβατήριο και ακολουθώντας τη διαδρομή Παρίσι – Ρώμη, φτάνει στις 7 Ιούνη του ’50 στην Αθήνα.
Ο Μπελογιάννης ζει και θα ζει στην καρδιά και στη συνείδηση μας όπως και οι χιλιάδες άλλοι και άλλες, επώνυμοι και ανώνυμοι , που δεν δίστασαν να προσφέρουν και τη ζωή τους για το λαό, για τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεζόμενους.
Ο Μπελογιάννης έχασε τη ζωή του από το εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν ήταν όμως οι στρατιώτες οι εκτελεστές του. Ούτε μόνο οι στρατοδίκες που αποφάσισαν το θάνατό του. Τον εκτέλεσε μαζί με τους συντρόφους του η αστική τάξη της χώρας με τα όργανά της, το Παλάτι, οι ΗΠΑ και η κυβέρνηση Πλαστήρα.
Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν ήταν απλά ένας κομμουνιστής που προσαρμοζόταν σε κάθε φάση του κινήματος, σε κάθε μορφή πάλης. Ήταν ο αγωνιστής που διάλεξε το θάνατο γιατί αγαπούσε πολύ τη ζωή, ζωή γι' αυτόν ήταν ο λαός πρωταγωνιστής.
Ήταν ο κομμουνιστής που συνδύαζε υποδειγματικά τη θεωρία με την πράξη, τη διανοητική με την πρακτική δουλειά. Το όπλο με την πένα - τη σκέψη με τη βασανιστική σωματική και ψυχική προσπάθεια.

Φίλες και Φίλοι
Συντρόφισσες και σύντροφοι

Έχουμε μπει σε νέα φάση, αντιμετωπίζουμε νέα στοιχεία στην ταξική πάλη. Συνυπάρχουν νέες δυσκολίες αλλά και ορισμένες δυνατότητες που σχετίζονται με τις εργασιακές σχέσεις, τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, την εργασιακή περιπλάνηση, την κινητικότητα. Δυσκολίες που προκύπτουν και από τα τεχνάσματα της αστικής τάξης, το οπλοστάσιο που χρησιμοποιεί σε συνθήκες συνεχών εξελίξεων. Από τη μια διαμορφώνουν όρους μειωμένων απαιτήσεων, στοιχεία συμβιβασμού, αναμονής, βάζουν εμπόδια στην ανάπτυξη της συνείδησης, στην ανάγκη συνδικαλιστικής οργάνωσης, συμμετοχής και δράσης. Ενώ από την άλλη οι αντιφάσεις του συστήματος, η πορεία επιδείνωσης των όρων ζωής, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες δημιουργούν και ριζοσπαστικές διαθέσεις που μπορούν να αξιοποιηθούν με τη σχεδιασμένη παρέμβασή μας. Η δράση μας απαιτεί αντοχή, γνώση και μεγάλη ικανότητα δουλειάς μέσα σε μάζες που όχι απλά επηρεάζονται, άλλα ενσωματώνονται από την κυρίαρχη ιδεολογία, τις αποχρώσεις της, τον οπορτουνισμό.

Καλούμε την εργατική τάξη τα λαϊκά στρώματα να απαντήσουν με οργάνωση και αγώνα στην προσπάθεια που γίνεται να αποδεχθούμε νέες θυσίες και να ζούμε με ψίχουλα, χωρίς δικαιώματα, προκειμένου να αυγατίζουν τα κέρδη των μεγάλων μονοπωλίων.
Και αυτοί που ετοιμάζονται να κλείσουν τη διαπραγμάτευση και αυτοί που πιέζουν να κλείσει εξυπηρετούν συμφέροντα ξένα από αυτά της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Εξυπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου για το πώς θα διατηρήσει και θα αυξήσει με καλύτερους όρους την κερδοφορία. Αυτό εννοούν ανάπτυξη και δεν έχει καμία σχέση με την ευημερία και τα δικαιώματα των εργαζομένων και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων.
Έχουμε πλέον πείρα. Εφτά χρόνια και τρία μνημόνια μας "σώζουν" από την καταστροφή. Μια καταστροφή που για εμάς είναι εδώ, έχει έρθει, γιατί κάθε μέρα που περνάει, ακόμα και αν δεν έπαιρναν νέα μέτρα, η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη με την εφαρμογή των ήδη υπαρχόντων. Όμως το κεφάλαιο είναι αχόρταγο, δεν σταματάει, θέλει κι άλλα. Τα μέτρα που συζητούν, παρά τις αναβολές και τις όποιες αντιθέσεις, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αυταπάτες, για προσδοκίες και ανοχή. Περιλαμβάνονται στο τρίτο μνημόνιο που ψήφισαν από κοινού ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και στηρίζει ο Λεβέντης. Πάνω σε αυτά παζαρεύονται καινούρια, το 4ο μνημόνιο.
Έχουν συμφωνήσει:
• Στη μείωση του αφορολόγητου ορίου, που θα κόβει ακόμα μια σύνταξη, θα βάλει φόρο και στους εργαζόμενους που ζουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα.
• Σε νέες μειώσεις σε μισθούς, σε νέες μειώσεις στις συντάξεις, με την κατάργηση της προσωπικής διαφοράς, την εφαρμογή του νέου τρόπου υπολογισμού των συντάξεων, με ενίσχυση της μερικής απασχόλησης και των ελαστικών σχέσεων εργασίας, με τον υποκατώτερο μισθό, με μόνιμους "κόφτες".
• Στην αύξηση της ανεργίας, που μαστίζει 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων.
• Σε νέες ιδιωτικοποιήσεις.
• Στο τσάκισμα της συνδικαλιστικής δράσης, του δικαιώματος στην απεργία με αντιδραστικό συνδικαλιστικό νόμο.
• Στη δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών που επιβάλλουν εργασιακό καθεστώς ζούγκλας για τους εργαζόμενους, φορολογικό παράδεισο κι άλλα προνόμια για το κεφάλαιο.
Κανένας να μην ξεγελαστεί από τη νέα προσπάθεια για εξαπάτηση με τα μέτρα και τα "αντίμετρα"! Ακόμα και αυτά θα φέρουν ζεστό χρήμα για το κεφάλαιο και μοίρασμα της φτώχειας για το λαό.

Στις 27 Μαρτίου έγιναν τα εγκαίνια της μόνιμης έκθεσης «Νίκος Μπελογιάννης» στο πατρικό. Στάθηκαν η αφορμή για διάφορους να αποκαλυφθούν σαν έτοιμοι από καιρό να ξεράσουν ό,τι πιο σάπιο αντιπροσωπεύουν.
Από τον βαθύ αντικομουνισμό έως τις βαθυστόχαστες, δήθεν, αναλύσεις που εκφράστηκαν τις προηγούμενες μέρες, ένα ξεχώριζε ως κοινό στοιχείο τους: η απέχθεια για όσα πραγματικά συμβολίζει ο Νίκος Μπελογιάννης και η θυσία του.
Η αστική τάξη, μέσα από τις διάφορες πολιτικές της εκφράσεις και τις δημοσιογραφικές πένες της, έκανε καθαρό πως γι' αυτήν παραμένει ζωντανός ο εφιάλτης που έζησε τη δεκαετία του '40 από τη δράση του εργατικού επαναστατικού κινήματος, του οποίου ψυχή ήταν και παραμένει το ΚΚΕ.
Σε μια διαδικασία «κόψε εσύ να ράβω εγώ», ο ΣΥΡΙΖΑ άρπαξε την ευκαιρία που του έδινε η αντικομουνιστική υστερία και επιχείρησε να ντύσει την αντεργατική πολιτική του με «αντιδεξιά» φορεσιά, μπας και ξεχαστούν για λίγο τα δεινά που έχει σωρεύσει η πολιτική του σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων κι ενώ ετοιμάζεται να βάλει την υπογραφή του σε νέα μέτρα σε βάρος του λαού. Συνεχίζοντας μια παράδοση καπηλείας που ο ίδιος δημιούργησε, προσπάθησε να χωρέσει την τιμή στον Μπελογιάννη, δίπλα στην αταλάντευτη προσήλωση στη συμμετοχή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και στη διευκόλυνση των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών στην περιοχή. Και σ' αυτό το πλαίσιο, προσπάθησε να εμφανίσει έναν Μπελογιάννη ακίνδυνο «αγωνιστή» της δημοκρατίας και αποφορτισμένο από την πολιτική και κομματική του στράτευση στην υπόθεση της ανατροπής του συστήματος που υπηρετεί ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνοδοιπόροι του...
Μερίδα του αστικού Τύπου προσπάθησε να ξεμπερδέψει με όσα ενοχλητικά για την αστική τάξη σήμερα σηματοδοτεί η υπόθεση Μπελογιάννη, αναφερόμενη σ' αυτήν σαν κάτι από το παρελθόν, έξω από το «σύγχρονο κόσμο», ένα από τα «εμφυλιοπολεμικά» βαρίδια, που εμποδίζουν την Ελλάδα να κάνει άλματα στη νέα εποχή. Και κατά συνέπεια, ισχυρίστηκαν οι γραφίδες, όσοι υπερασπίζονται τη μνήμη του Μπελογιάννη δεν είναι άλλο από γραφικοί, κολλημένοι με το χτες, «βολεμένοι» στο ρομαντισμό τους, έως και ακίνδυνοι. Βεβαίως, αυτή η προσπάθεια αυτοακυρώνεται από το ίδιο το ερώτημα: Αν όντως ο Μπελογιάννης είναι απλώς ένα «εικόνισμα» του χτες, προς τι τόσο μελάνι και άγχος για την «αποκαθήλωσή» του; Προφανώς ενοχλεί αυτό που συμβολίζει σήμερα η θυσία του. Όπως και η υπενθύμιση του γεγονότος ότι η δολοφονία του έγινε από μια αστική «δημοκρατική» κυβέρνηση και μάλιστα του λεγόμενου Κέντρου, γεγονός που με τη σειρά του αποτελεί άλλο ένα αποκαλυπτήριο της ταξικής φύσης του αστικού κράτους, που είτε με αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, είτε με φασιστική δικτατορία, δεν υπάρχει έγκλημα που θα διστάσει να κάνει για να υπερασπίσει το συμφέρον του κεφαλαίου.
Τους ενοχλεί το παράδειγμα όχι απλά του «αγωνιστή», αλλά του συνειδητά ενταγμένου στο πολιτικό Κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ. Που δεν τα δίπλωσε, δεν συμβιβάστηκε, δεν υποτάχθηκε, δεν λύγισε, αλλά κράτησε ψηλά τη σημαία της τάξης του και του ΚΚΕ ακόμα και μπροστά στο θάνατο. Και γι' αυτό, σήμερα, 65 χρόνια μετά, εξακολουθεί να εμπνέει χιλιάδες ανθρώπους του μόχθου, να αποτελεί σύμβολο σύγκρουσης με την αστική τάξη και την εξουσία της.
Αυτοί που εμφανίστηκαν ενοχλημένοι από την ενασχόληση με το χτες δεν μπορούν να χωνέψουν ότι οι «από κάτω» έχουν μια αμύθητη περιουσία από τέτοια πρόσωπα - σύμβολα, που εξακολουθούν να τους συγκινούν ακόμα κι αν δεν τους έζησαν, και να τους οπλίζουν με κουράγιο και περηφάνια για να ανταπεξέλθουν στην πάλη. Πρόσωπα που με τη στάση τους ενέπνευσαν ένα πρωτοφανές διεθνές κίνημα συμπαράστασης, που όμοιό του δεν έχει πετύχει ούτε και ο πιο «δημοκράτης», «τίμιος» αστός πολιτικός.

Ένα από τα ερωτήματα, τέλος, που τέθηκαν είναι το «σε ποιον ανήκει» ο Μπελογιάννης. Λες και δεν ξέρουν ότι ο δολοφονημένος από το αστικό κράτος κομμουνιστής Νίκος Μπελογιάννης είναι ένας ανάμεσα στα 28 μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ που έχουν εκτελεστεί, εξοντωθεί ή δολοφονηθεί από τα κρατικά όργανα εδώ και σχεδόν 100 χρόνια, απ' όλων των ειδών τα αστικά «πολιτεύματα». Ενας ανυποχώρητος, που όσο και να προσπαθούν, δεν αποχαρακτηρίζεται. Δήλωση μετανοίας στην αστική τάξη δεν υπέγραψε όταν ήταν ζωντανός, όπως και άλλα χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, δεν υπογράφει ούτε και νεκρός! Το ΚΚΕ τιμάει, τους νεκρούς του, διδάσκεται από την δράση τους και άδεια για να το κάνει αυτό δεν ζητάει από κανέναν.

Joomla Templates and Joomla Extensions by ZooTemplate.Com
 
   
   
 easylogic
   
ktel ktel-video
   





   
   

You need Flash player 6+ and JavaScript enabled to view this video.

O καιρός

Hot topic

 

Τα περισσότερα δημόσια έργα τρέχουν με την ιλιγγιώδη ταχύτητα... χελώνας!

Τελικά, πότε θα αρχίσει να δουλεύει σωστά ο κρατι...

 

Μην είδατε τον εργολάβο;

Ε, το μόνο που μας απομένει είναι...

 

Θα μας τρελάνουν εντελώς καλοκαιριάτικα;

Στο δρόμο προς Οινόη, στη διασταύρωση για Χειμαδι...

Σαν Σήμερα

Άμεση επικοινωνία με το IliaPress

iliapress.gr

fotografeio_katheto

Πρωτοσέλιδα

Σάββατο
23
Σεπτεμβρίου
Σύλληψις Ιωάννου Προδρόμου, Ξανθίππης και Πολυξένης οσίων