Του Επισκόπου Ωλένης κ. Αθανασίου
Σήμερα Κυριακή της Σαμαρείτιδος, αγαπητοί μου αναγνώ-στες, η Αγία μας Εκκλησία υπερτονίζει την Χάρη του Θεού που αλλοιώνει και μεταμορφώνει την ψυχήν του αμαρτωλού αν-θρώπου.
Διότι η διδασκαλία του Χριστού είναι θεία και ζωογόνος, που κατέρριψε τις παλαιές πλάνες και ύψωσε πλέον τον αληθινόν βωμόν της αληθινής λατρείας, από την οποία χθες και σήμε-ρα και στους αιώνες αναπέμπεται ο παγκόσμιος ύμνος και η παγκόσμια δοξολογία προς τον Τριαδικόν Θεόν, «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη».
Όσο και αν προσπαθεί ο άνθρωπος να αντιπαρέλθει αυτή την αιώνια και
ανεπανάληπτη θεία διδασκαλία, τίποτα δεν θα κατορθώση. Ο Χριστιανός οπουδήποτε και αν βρίσκεται, δυ-ναται να επικαλεσθεί την βοήθεια του Θεού και με ταπεινή προσευχή να ζητήσει το έλεος, την χάρη και την ευσπλαχνία Του και να λαμβάνει αμέσως θετική την απάντησί Του.
Οι Ιεροί Ναοί, τα Ιερά Προσκυνήματα, οι Άγιοι Τόποι έχουν τον προορισμόν τους ως τόποι λατρείας και προσευχής, όχι όμως όπως το φαντάζοντο οι Ιουδαιοι, ότι δηλαδή μόνον στο ν Ναόν του Σολομώντος είναι ο Θεός. Η προσευχή με την μεγάλη δύναμή της τραβά και ελκύει τον άνθρωπον, όπως προσέλκυσε και την Αγία Φωτεινή την Σαμαρείτιδα, η οποία μετανοήσασα με ψυχή συντετριμμένη και τεταπεινωμένη, είπε στον Κύριον: «Κύριε, δος μοι τούτο το ύδωρ». Τι θαυμάσια μεταβολή; Τι μεγάλη χαρά έφερε ο λόγος του Θεού στην διψασμένη εκείνη ψυχή και στις ψυχές των άλλων Σαμαρειτών;
Το Πνεύμα το Άγιον είναι πανταχού παρόν και η προσευχή μας μπορεί να γίνεται οπουδήποτε και σε οποιαδήποτε στιγμή και ώρα, ημέρα και νύκτα, αρκεί να γίνεται με καθαρή καρδιά και συνείδηση. Άλλο τόπος λατρείας και άλλο τρόπος προσευχής , δεν πρέπει να συγχέονται αυτοί οι όροι. Στον τόπο της λατρείας τελείται η κοινή προσευχή, η ομοκάρδιος, όλων εκείνων που πιστεύουν στον Χριστό, στον αμνόν του Θεού τον αίροντα την αμαρτία του κόσμου. Όλες οι διψασμένες ψυχές της κάθε εποχής που προστρέχουν στην πηγή του ζώντος ύδατος, στην Εκκλησία του Αναστάντος Χριστού ικανοποι-ούνται , χορταίνουν και χαίρουν εν τω συνδέσμω της αγάπης, τρώγοντας και πίνοντας αξίως το Σώμα και το Αίμα του Εσφαγμένου Αρνίου της Αποκαλύψεως, του Ιησού Χριστού.
Η αναίμακτη θυσία και η προσευχή, που τελείται μόνον δια του Κανονικού λειτουργού της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όλων των πιστών παρισταμένων ως μία καρδιά και ως μία ψυχή, με τα πλούσια δώρα της θείας Χάριτος, πληροί το είναι του Χριστι-ανού με θεία νάματα, τον καθαρίζει, σώματι και ψυχή, από τον ρύπον της αμαρτίας , από το άγχος της ενοχής, από τις τύψεις της συνειδήσεως, από την τυραννία των παθών, από την στενοχώρια και την οδύνη της αμαρτίας, της οποίας αμαρτίας τα οψώνια είναι θάνατος πνευματικός, και χωρισμός του ανθρώπου από τον Θεόν, και τον οδηγεί στην ψυχική ειρήνη και στην αγίαν χαράν.
Η Σαμαρείτις δι'αυτής της προσευχής απηλλάγη από την αμαρτία, ενώθηκε με τον Ζώντα Θεόν και έγινε πηγή ζωής αθανάτου, η αγία Φωτεινή της Εκκλησίας μας .
Έτσι και εμείς με την γνήσια και αληθινή προσευχή επιτυγ-χάνουμε την κάθαρση της ψυχής μας και κερδίζουμε την αιωνιότητα. ΑΜΗΝ.
