Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 3 Mαρτίου 2019
Σήμερα Κυριακή τῆς Ἀπόκρεω καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγῶστες, μᾶς ὑπενθυμίζει τό ἀλάνθαστο δικαστήριο, πού θά στηθῆ κατά τήν Δευτέρα παρουσία τοῦ Κυρίου γιά νά κρίνη ζῶντας καί νεκρούς.
Τήν παραμονή τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ σέ μία παγκόσμια ἀνάμνηση ὅλων «τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως, ζωῆς αἰωνίου». Αὐτή πραγματικά εἶναι ἡ μεγάλη μέρα τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν ὁποία προσευχόμαστε γιά τά κοιμηθέντα μέλη της, διότι ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἡ θρησκεία τῆς ἀγάπης. Ὁ Χριστός ἄφησε στούς μαθητές Του τήν «καινή ἐντολή» τοῦ «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» καί πρόσθεσε: «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ιωαν. ΙΓ,35). Ἡ ἀγάπη ἑπομένως εἶναι τό θεμέλιο καί ἡ οὐσία τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία, κατά τόν Ἅγιο Ἰγνάτιο Ἀντιοχείας, εἶναι «ἑνότητα πίστεως καί ἀγάπης», ἐνῶ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀπουσία τῆς ἀγάπης.
Ἡ νέα ζωή πού μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός καί πού μεταβιβάζεται σέ μᾶς διά τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλα μία ζωή συνδιαλλαγῆς, «συναγωγῆς εἰς ἑνότητα ὅλων τῶν διεσκορπισμένων», ἡ ἀποκα-τάσταση τῆς θραυσμένης ἀπό τήν ἁμαρτία ἀγάπης.
Ἡ προσευχή γιά τούς «κεκοιμημένους» εἶναι μία βασική ἔκφρα-ση ἀγάπης τῆς Ἐκκλησίας. Ζητᾶμε ἀπό τό Θεό νά θυμηθεῖ αὐτούς πού καί μεῖς τούς θυμόμαστε γιατί τούς ἀγαπᾶμε. Διά τῆς προσευχῆς τούς συναντᾶμε «ἐν Χριστῷ», ὁ ὁποῖος «Ἀγάπη ἐστίν» . Μέσα στό Χριστό δέν ὑπάρχουν ζωντανοί καί πεθαμένοι, γιατί ὅλοι εἶναι «ζῶντες ἐν Αὐτῷ». Αὐτός εἶναι ἡ Ζωή καί αὐτή ἡ Ζωή εἶναι τό φῶς τοῦ ἀνθρώπου. Ἀγαπῶντας τό Χριστό ἀγαπᾶμε ὅλους ἐκείνους πού βρίσκονται ἐν Αὐτῷ.
Εἶναι φανερό ὅτι οἱ χριστιανοί μέσα στήν πορεία τῆς ζωῆς τους, μέσα στίς εὐθύνες τους σάν πολίτες, σάν ἐπαγγελματίες κ.λπ., καλοῦνται νά φροντίζουν, ὅσο δύνανται γιά μία δίκαιη, σταθερή καί γενικά πιό ἀνθρώπινη κοινωνία. Ὅλα αὐτά προέρχονται ἀπό τή χριστιανική ἀγάπη.
Χριστιανική ἀγάπη εἶναι νά βλέπω τόν Χριστό στό πρόσωπο κάθε ἀνθρώπου, τόν ὁποῖο ὁ Θεός, μέσα στό αἰώνιο καί μυστη-ριῶδες σχέδιό Του, έχει ἀποφασίσει να τόν φέρει μέσα στη ζωή μου, ὄχι σάν μία εὐκαιρία γιά «καλή πράξη» ἤ γιά ἐξάσκηση τῆς φιλαν-θρωπίας μου, ἀλλά σάν ἀρχή μίας ἀδιάκοπης συντροφιᾶς μέσα στόν ἴδιον τόν Θεό.
Ἡ χριστιανική ἀγάπη λοιπόν εἶναι ἡ συμμετοχή σ’ αὐτή τή θεϊκή γνώση, εἶναι τό δῶρο αὐτῆς τῆς θεϊκῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη εἶναι προ-σωπική, γιατί εἶναι ἡ ὑπέροχη ἀνακάλυψη τοῦ «προσώπου» στόν «ἄνθρωπο», ἡ ἀνακάλυψη τοῦ μοναδικοῦ προσώπου μέσα στήν Κοινωνία. Εἶναι ἡ ἀνακάλυψη σέ κάθε ἄνθρωπο αὐτοῦ πού τόν κάνει «ἀξιαγάπητο» καί πού εἶναι δοσμένο ἀπό τόν Θεόν.
Ἡ χριστιανική ἀγάπη εἶναι μία ἐκδήλωση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὑπερβαίνει καί συντρίβει ὅλους τούς περιορισμούς, ὅλες τίς «συνθῆ-κες» τοῦ κόσμου τούτου διότι τό κίνητρό της καί ἡ ὁλοκλήρωσή της εἶναι στό Θεό. Γνωρίζουμε ὅτι σ’ αὐτόν τόν κόσμο πού «ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται», ἡ μόνη νίκη πού διαρκεῖ καί μεταμορφώνει εἶναι ἡ νίκη τῆς ἀγάπης, πού πλημμυρίζει τόν ἁμαρτωλό κόσμο μ’ αὐτή τήν ἀγάπη.
Ἡ διδασκαλία γιά τήν Τελευταία Κρίση τῶν ἀνθρώπων ἀναφέρεται στή χριστιανική ἀγάπη. Γνωρίζουμε ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τελικά ἔχουν ἀνάγκη ἀπ’ αὐτή τήν προσωπική ἀγάπη. Ἔχουν ἀνάγκη νά τούς ἀναγνωρίζεται ἡ μοναδικότητα τῆς ψυχῆς τους στήν ὁποία ἀντανακλᾶται ὅλη ἡ ὀμορφιά τῆς δημιουργίας. Γνωρίζουμε ἀκόμα ὅτι οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται «ἐν φυλακῇ», εἶναι «πεινῶντες καὶ διψῶντες» ἀκριβῶς γιατί τούς λείπει αὐτή ἡ προσωπική ἀγάπη.
Τέλος γνωρίζουμε ὅτι ὅσο στενά καί περιορισμένα καί ἄν εἶναι τά πλαίσια τῆς προσωπικῆς μας ὕπαρξης, ὁ καθένας ἀπό μᾶς δημιουρ-γήθηκε ὑπεύθυνος γιά μία θέση στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐξαιτίας αὐτοῦ τοῦ δώρου τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ.
Ἄς ἀποδεχθοῦμε τό δῶρον τῆς πατρικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί ἄς τό διαφυλάξομε μέχρι τό τέλος τῆς παρούσης ζωῆς μας , γιά νά ὁδηγη-θοῦμε δι’αὐτοῦ στήν αἰώνια ἀγκαλιά τοῦ δωρεοδότου Θεοῦ. ΑΜΗΝ.
