Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες , ἑορτάζει μέ ξεχωριστή λαμπρότητα τήν Σύναξη τῶν δώδεκα Ἀποστόλων, πού μέ αὐτόν τόν συλλογικόν ἑορτασμόν τιμᾶται ὅλη ἡ χορεία τῶν μεγάλων αὐτῶν ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ὡς συνεχιστές τοῦ σωτηριώδους ἔργου τοῦ Κυρίου ἐπί τῆς γῆς, ἔστρεψαν τόν ροῦ τῆς ἱστορίας καί ἄλλαξαν κυριολεκτικά τήν μορφή τοῦ κόσμου.
Οἱ ἱερές μορφές τους ἀποτελοῦν τήν σπουδαιότερη ἁγιολογική χο-ρεία τῆς Ἐκκλησίας μας. Χάρη στόν δικό τους τιτάνιο ἀγώνα, τίς ἀφάνταστες προσωπικές τους θυσίες, θεμελιώθηκε ἡ Ἐκκλησία στό κόσμον, μέσα σέ ἕνα ἐξαιρετικά ἐχθρικό γιά αὐτούς περιβάλλον. Στό σύνολό τους ἔδωσαν καί αὐτή τήν ζωή τους γιά τόν εὐαγγε-λισμόν τοῦ κόσμου καί ἐπεσφράγησαν τό ἔργο του μέ τό αἷμα τους.
Ἡ λέξη ἀπόστολος σημαίνει τόν ἀπεσταλμένον. Ἀπόστολοι όνο-μάσθηκαν οἱ ἐκλεγμένοι καί καλεσμένοι ἀπό τόν Κύριον μαθητές Του νά συνεχίσουν τό σωστικό Του ἔργον, μετά τήν είς Οὐρανούς Ἀνάλήψή Του. Αὐτοί εἶχαν τήν τιμή νά ὁρισθοῦν ὡς οἱ κατ’ἐξοχή συνεχιστές τοῦ ἔργου Του, διότι μόνον σέ αὐτούς εἶπε: «Ἐγώ ἐξελε-ξάμην ὑμᾶς, καί ἔθηκα ὑμᾶς ἵνα ὑμεῖς ὑπάγεται καί καρπόν φέρητε, καί ὁ καρπός ὑμῶν μένη»(Ἰωάν. ΙΕ΄, 16). Ἔγιναν ἐπίσης οἱ μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς Του «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» ((Πράξεις Α, 8).
Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος δέν ἐπέλεξε τούς Ἀποστόλους Του ἀπό τήν ἐλίτ τῆς τότε ἀριστοκρατίας ἤ ἀπό τίς τάξεις τῶν σοφῶν,τῶν πολιτικά ἰσχυρῶν ἤ τῶν οἰκονομικά δυνατῶν, ἀλλά τούς ἐπέλεξε ἀπό τούς ἄσημους, ἀδύναμους καί ἀγραμμάτους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐβίωναν τήν δυστυχία καί τήν κακοδαιμονία τῆς πτώσεως καί τῆς ἁμαρτίας, τῶν ἀνθρώπων πού καλλιεργοῦσαν ἔντονα στήν ψυχή τους τήν προσδοκία τῆς ἀπό τόν Θεόν ἀπολυτρώσεως. Εἶναι χαρακτηριστικά τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «ἀλλά τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα τούς σοφούς καταισχύνη, καί τά ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα καταισχύνη τά ἰσχυρά, καί τά ἀγενῆ τοῦ κόσμου καί τά ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ Θεός, καί τά μή ὄντα , ἵνα τά ὄντα καταργήσῃ, ὅπως μή καυχήσηται πᾶσα σάρξ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ» (Α΄Κορινθ. Α, 27-29).
Τό Ἅγιον Πνεῦμα κατά τήν Ἁγία ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (Πρά-ξεις Β΄Κεφάλ.) μεταμόρφωσε τούς ἄσημους, δειλούς καί ἀγραμμά-τους ψαράδες σέ σοφούς ἄνδρες, σέ πανίσχυρες προσωπικότητες, σέ ὁλόφωτες ὑπάρξεις, οἱ ὁποῖοι καταύγασαν τήν οἰκουμένην. Ἡ συγ-κλονιστική ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί ἡ κάθοδος τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος ἔδωσαν σέ αὐτούς ἀφάνταστη ὁρμή. Διασκορπί-σθηκαν εἰς ὅλον τόν κόσμον γιά νά διαλαλήσουν τό νέο, ἐλπιδοφόρο καί σωτήριο μήνυμα τῆς ἐν Χριστῷ ἀπολυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Τά σκοτάδια τῆς πλάνης διαλύονταν μέ τό ἄκουσμα τῆς εὐαγγελι-κῆς ἀλήθειας. Οἱ δεισιδαίμονες τυραννικές ἀντιλήψεις παραμερίζο-νταν μπροστά στήν πνευματική ἐλευθερία τοῦ χριστιανικοῦ μηνύ-ματος. Οἱ ἀσήμαντοι αὐτοί ἁλιεῖς τῆς Γαλιλαίας ἔστρεψαν τήν ἱστο-ρία τοῦ κόσμου στόν δρόμον τῆς ἀνθρωπιᾶς, τοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς προόδου.Οἱ ταπεινοί καί καταφρονημένοι ἄνθρωποι τῆς παλαιᾶς ἐποχῆς ἀναδείχθηκαν μέ τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, ἀνθρώπινες ἀξίες καί ζωντανές εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Μία παγκόσμια ἀδελφότητα γεννήθηκε στόν κόσμον, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς μία νέα πραγ-
ματικότητα ἀγάπης καί συναδέλφωσης τῶν ἀνθρώπων μέσα στόν ἀπάνθρωπο κόσμο τῆς ἁμαρτίας, ὡς μέσο σωτηρίας καί ἀπολύτρω-σης ἀπό τήν δουλεία τῆς ἁμαρτίας καί τῆς φθορᾶς. Τό ἔργον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων συνεχίσθηκε καί συνεχίζεται διά τῶν διαδόχων αὐτῶν. Σέ κάθε μέρος ὅπου ἵδρυαν τοπικές Ἐκκλησίες χειροτονοῦ-σαν ἐπισκόπους καί πρεσβυτέρους γιά νά συνεχίσουν τό ἔργο τους.
Ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοί τοῦ Χριστοῦ καί προσκυνητές τῆς σεπτῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἔχουμε χρέος νά ἀποδίδουμε σέ αὐτούς τήν ἁρμόζουσα τιμή, διότι ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία εἶναι θεμελιωμένη πάνω σέ αὐτές τίς μεγάλες προσωπικότητες.
Καλούμεθα νά τούς μιμηθοῦμε στήν ζωή μας, ἀλλά καί νά συνεχίσουμε τό δικό τους σωτήριον ἔργο μέσα στήν Κοινωνία πού ζοῦμε, γιά νά καταστοῦμε ἀκρογωνιαῖοι λίθοι τῆς Στρατευομένης Ἐκκλησίας καί ἅγια Μέλη τῆς Θριαμβευούσης ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησίας. ΑΜΗΝ.
