+ Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
Κυριακή 26 Ἀπριλίου 2020
Σήμερα Κυριακή τοῦ Θωμᾶ, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τήν σωτήριον ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ.
Ὁ σημερινός κόσμος δέν ψάχνει τόν Χριστό. Δέν τόν ἀπασχολεῖ ἡ ὕπαρξή Του. Δέν ἔχει χρόνο καί διάθεση νά ἀναζητήσει Αὐτόν πού ἔφτιαξε τόν κόσμο. Δέν θρησκεύει παρά μόνον προσκυνῶντας τόν ἑαυτό του στόν ναό τῆς αὐτολατρείας.
Ὁ Ἀπόστολος Θωμᾶς ἀντιθέτως γυρεύει νά ψάξει τόν Ἰησοῦ γιά νά τόν ἐμπιστευθεῖ. Γυρεύει νά τό κάνει μέ προσωπική πραγμα-τογνωμοσύνη. Δέν πείθεται σέ διαβεβαιώσεις ἄλλων. Ὅμως δέν εἶναι καί εὐχαριστημένος μέ τόν ἑαυτό του. Δέν ἀρνεῖται γιά νά ἀρνεῖται. Ἀναζητεῖ. Ψάχνει. Ἀγωνιᾶ.
Ὁ Θωμᾶς ἀναγνωρίζει τόν Ἰησοῦ ἀπό τίς νωπές πληγές τῶν σωτηρίων παθημάτων Του. Ἔχει ἐμπρός του τό μυστήριο ἑνός ἀν-θρώπου, ὁ ὁποῖος, ἄν καί ἀνήκει στήν ἱστορία, φαίνεται ὅτι τήν ξεπερνᾶ. Ὁ Θωμᾶς δέν παραδίδεται πρίν βεβαιωθῆ.Δέν βολεύεται σέ μία αὐτολατρεία. Ἀναζητᾶ τόν Κύριο καί Θεό του.
Ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει καί τιμᾶ τόν Θωμᾶ καί τήν στάση του. Δέν τόν κατακρίνει, ὅπως δέν τόν κατέκρινε ὁ Χριστός. Δέν θεωρεῖ ἀναίδεια τήν ἀναζήτηση. Ἀντίθετα ὀνομάζει «καλή ἀπιστία» τήν στάση τοῦ Θωμᾶ. Ἡ πίστη δέν εἶναι ἀφελεῖς βεβαιότητες. Δέν εἶναι βόλεμα ἐγωϊστικῆς εξασφάλισης. Εἶναι βίωμα δυνητικῆς ἀπόρ-ριψης ἀπό τίς δύο πλευρές. Ὁ Ἰησούς λέει καί σέ μᾶς: «φέρε τήν χεῖρα σου (τό μυαλό σου, τήν κρίση σου) ὧδε καί βάλε στήν πλευράν μου» ἐπειδή θέλει νά ἀρχίσουμε νά «χτίζουμε» μία σχέση ἀπό αὐτή τήν… επαφή (Ἰωάννου Κ΄, 27).
Στό Εὐαγγέλιο πού περιγράφει τήν συνάντηση τοῦ Θωμᾶ μέ τόν Ἰησοῦ (Ιωαν Κ΄, 24-29), ὅπως καί τά ἄλλα τρία Εὐαγγέλια, οἱ Εὐαγ-γελιστές δίνουν πρωταρχική σημασία στό μήνυμα πού μετέδωσε ὁ Χριστός. Ἐξηγοῦν σέ μᾶς τόν χρόνο καί τήν ἱστορία μέ βάση τήν πίστη.
Ὁ Ἀναστάς Κύριος εἰσέρχεται τῶν θυρῶν κεκλεισμένων στό Ὑπερῷον τῆς Ἱερουσαλήμ, πού ἦσαν κλεισμένοι οἱ Μαθητές διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων, Τόν ἀναγνώρισαν καί Τόν προσκύνησαν ἀπόντος ὅμως τοῦ Ἀπ. Θωμᾶ. Ὅταν λοιπόν οἱ ἄλλοι τόν διαβεβαί-ωναν γιά τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως ὁ Θωμᾶς διαμαρτυρόμενος τούς ἀποσαφήνισε ὅτι θά δεχθῆ τήν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ μετά ἀπό χειραψία τῶν πληγῶν Του.
Ὅταν μετά ἀπό ὀκταήμερο διάστημα ξαναεμφανίζεται ὁ Ἰησοῦς καί τόν προτρέπει στήν ψηλάφηση, ὁ Θωμᾶς τότε ἀναφωνεῖ: Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ. Ἡ ὁμολογία αὐτή τοῦ Ἀπ. Θωμᾶ, πού εἶναι ὁμολογία πίστης στήν Θεότητα τοῦ Κυρίου μας,μπορεῖ νά ἀποδίδεται καί ἀπό τίς χορδές τῆς δικῆς μας καρδιᾶς καί νά ἐκπέμπεται σάν πράξη καθημερινῆς ζωῆς. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ ὁμο-λογία τοῦ Θωμᾶ μπορεῖ νά ἐκφράζεται στήν καθημερινή μας ζωή ὡς μία γεννήτρια πίστης, πού νά μᾶς ὐποκινεῖ νά ἐπαναλαμβάνου-με καί εμεῖς μέ τόν δικό μας τρόπο: «Ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».
Ἡ ὁμολογία αὐτή δέν μπορεῖ νά περιορίζεται μόνο φραστικά, ἀλ-λά θά πρέπει νά λειτουργεῖ σάν ὁδοδείκτης στήν πορεία τοῦ κάθε ἀνθρώπου πού ἀγωνίζεται γιά νά ἐνωθῆ μέ τόν Θεό. Ἡ ἀναγνώριση τῆς θεότητος τοῦ Ἀναστημένου Κυρίου μας γίνεται ἰδιαίτερα μετά ἀπό τήν ἄξια συμμετοχή μας στό Εὐχαριστιακό Δεῖπνο, τό ὁποῖον μας προσφέρει σέ κάθε θεία Λειτουργία ὡς εὐκαιρία γιά νά συνδεθῆ τό θνητό μέ τό ἀθάνατο, τό φθαρτό μέ τό ἄφθαρτο, τό κτιστό μέ τό ἄκτιστο. Γι’αὐτό μετά ἀπό τήν μετάληψη τῆς Θείας Κοινωνίας διακηρύσσουμε μέ βεβαιότητα ὅτι «εἴδομεν τό Φῶς τό ἀληθινόν...»
Ὅλα αὐτά μᾶς μαθαίνουν νά μή φοβόμαστε τίς ἀμφιβολίες μας. Χρειαζόμαστε κάποια «οὐλή» γιά νά ἀναγνωρίσουμε Τόν Σω-τήρα μας; Ἄς τήν ἀναζητήσουμε μέσα σ’αὐτά τά τέσσερα κείμενα τῶν Εὐαγγελίων πού μᾶς δείχνουν Αὐτόν τόν ἀναζητούμενο Σω-τήρα. Ἕνας λόγος Του θά γίνει καί σέ μᾶς ἡ σωτήρια πληγή γιά τήν ὁποία θά ποῦμε μαζί μέ τόν Θωμᾶ «ὁ Κύριός μου καί ὁ Θεός μου».
Ὁ Ἰησοῦς συνεχίζοντας τήν διδασκαλία Του κατά τήν συνά-ντηση μέ τόν Θωμᾶ λέει γιά μᾶς ὅτι εἴμαστε μακάριοι, δηλαδή εὐτυ-χισμένοι καί ἀξιέπαινοι, γιατί χωρίς νά Τόν δοῦμε σωματικά Τόν ἀγαπήσαμε καί τόν ἐμπιστευθήκαμε. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς πίστης εἶναι ἡ κοινωνία μαζί Του, ἡ πραγμάτωση τῆς ἀναστάσεώς μας καί ἡ κληρονομία τῆς αἰωνίου Βασιλείας Του. ΑΜΗΝ.
