Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ Κυριακή 23 Μαῒου 2021
Σήμερα Κυριακή τοῦ Παραλύτου, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶ-στες,ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς ὑπενθυμίζει τό θαῦμα τῆς θερα-πείας τοῦ παραλυτικοῦ, πού ἐπί τριάκοντα ὀκτώ ἔτη ἦτο καθη-λωμένος στό κρεββάτι τοῦ πόνου, καί περίμενε στήν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδᾶ τήν βοήθεια τῶν συνανθρώπων του ὥστε κάποιος νά τόν βάλη εἰς τήν κολυμβήθρα, μετά τήν ταραχή τοῦ ὕδατος, διά νά θεραπευθεῖ. Τό δρᾶμα τῆς ψυχῆς του ἦταν πιό μεγάλο ἀπό τήν ἀρρώστια τοῦ σώματός του.
Σύμβολο τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ὁ παραλυτικός. Στήν ἀπέραντη καί πολυάνθρωπη κοινωνία μας, στίς πανύψηλες πολυκατοικίες καί στά τσιμεντένια μεγαθήρια ὑπάρχουν πολλοί πού ὑποφέρουν καί πονοῦν. Στά νοσοκομεῖα καί στίς κλινικές, στίς φυλακές καί στά γηροκομεῖα πολλές τραγικές ὑπάρξεις δέν ἔχουν ἕναν ἄνθρωπο νά τούς δροσίσει τά φλογισμένα χείλη, νά τούς πεῖ δυό λόγια παρηγοριᾶς, νά τούς ἐμψυχώσει καί νά τούς ἐνθαρρύνει, νά τούς προσφέρει λίγη ἀγάπη καί ἀνθρωπιά.
Θέλουμε τόν χρόνο ὑπηρέτη τῆς δικῆς μας εὐτυχίας. Τά ἀπο-τελέσματα αὐτῆς τῆς ἐγωπαθοῦς συμπεριφορᾶς εἶναι τραγικά. Ὅσο ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν συνάνθρωπό μας τόσο περισ-σότερο χανόμαστε στό λαβύρινθο τῆς μοναξιᾶς καί τῆς ἀπελ-πισίας. Εἰδικοί ἐπιστήμονες, ψυχολόγοι καί ψυχίατροι ὑπογραμ-μίζουν, ὅτι ἡ μοναξιά ἀποτελεῖ τό πιό μεγάλο πρόβλημα τοῦ καιροῦ μας. Ὁ πολιτισμός καί ἡ ἁλματώδης πρόοδος τῆς ἐπιστήμης δέν κατώρθωσαν νά τό λύσουν. Ἀντίθετα μέ τίς νέες μεθόδους συμπεριφορᾶς πού εἰσήγαγαν στήν ζωή τους οἱ ἄνθρωποι μεγάλωσαν τήν ψυχική τους τραγῳδία, αὔξησαν τήν ἀνασφάλεια, ἀπομονώθηκαν περισφίγγοντας γύρω τους τόν ἐγωιστικό κλοιό καί ἐγκαταλείφθηκαν στόν ὠκεανό τῆς ἀβεβαιότητας.
Οἱ αἰτίες τῆς καταθλιπτικῆς μοναξιᾶς εἶναι δύο.
Ἡ πρώτη αἰτία εἶναι ὁ ἐγωκεντρισμός τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἐγωϊσμός ἔκλεισε τήν ἀνθρώπινη καρδιά. Ὕψωσε πανύψηλα τείχη ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Ὡδήγησε τόν ἄνθρωπο σέ μία ψεύτικη αὐτάρκεια, ὥστε νά μήν ἔχει ἀνάγκη πιά καί ἀπό τήν «καλημέρα» τοῦ συνανθρώπου του. Ὁ ἕνας βλέπει τόν ἄλλο κάτω ἀπό τό πρῖσμα τοῦ δικοῦ του συμφέροντος. Κάνει φιλίες συμφερο-ντολογικές. Γίνεται εὐγενικός ἐκεῖ ὅπου ἔχει κάτι νά κερδίσει. Ὅλα τά μετρᾶ μέ τή ζυγαριά τοῦ συμφέροντος.
Ἡ δεύτερη αἰτία εἶναι ἡ κυριαρχία τῆς μηχανῆς. Ἡ πρόοδος ἔφερε κοντά τούς ἀνθρώπους. Ἔκαμε τόν κόσμο μία γειτονιά. Ψυχικά ὅμως τούς ἀποξένωσε.Παλιά ἐπικρατοῦσε ἡ συναδέλ-φωση, ἡ αὐθόρμητη ἐπικοινωνία, ἡ γνήσια συναναστροφή. Σήμερα κυριαρχεῖ ἡ ἠλεκτρονική μοναξιά. Καταργήθηκε ὁ διά-λογος. Τή θέση του πῆρε ὁ ἠλεκτρονικός ὑπολογιστής, ἡ τηλεό-ραση καί τά ἄλλα βιομηχανικά ὑλικά.
Τό ἐρώτημα εἶναι: πῶς θά σπάσουμε τόν πάγο τῆς μοναξιᾶς;
Φυσικά δέν μποροῦμε νά ἀρνηθοῦμε τήν ἐξέλιξη καί τόν πολι-τισμό. Ἐκεῖνο πού χρειάζεται εἶναι νά τόν προσφέρουμε ἀνθρώ-πινα στούς ἄλλους. Νά χρησιμοποιήσουμε τή μηχανή γιά τήν σύσφιξη τῶν ἀδελφικῶν σχέσεων καί τήν καλύτερη ἐπικοινωνία τῶν προσώπων. Νά γκρεμίσουμε τά ἐγωϊστικά τείχη πού μᾶς χωρίζουν καί στό χάσμα τῶν κοινωνιῶν μας νά ἁπλώσουμε τίς γέφυρες τῆς ἀγάπης. Νά ἀνοίξουμε τήν καρδιά μας ἀνυπόκριτα στούς ἄλλους. Νά βιώσουμε τίς διαστάσεις τῆς πραγματικῆς ἀγάπης. Ἥλιος πού μέ τίς ἀκτῖνες λοιώνει τόν πάγο τῆς μοναξιᾶς εἶναι ἡ ἀγάπη. Τό δόσιμο τῆς ἀγάπης δέν σπάει μόνο τή μοναξιά τοῦ ἄλλου ἀλλά γεμίζει καί τή δική μας καρδιά.
Ὅσοι νοιώθετε μοναξιά, ὅσοι καρφωμένοι στό κρεββάτι τοῦ πόνου σάν τόν παραλυτικό ἐλᾶτε, ἑνωθεῖτε μέ τόν Θεάνθρωπο Κύριον. Ζητεῖστε τόν Χριστό στίς ὧρες τῆς μοναξιᾶς σας. Ἐκεῖνος θά γεμίσει τή ζωή σας. Μήν ἀπογοητευθεῖτε. Μήν ἀπελπισθεῖτε. Ὑψῶστε τήν κραυγή τῆς ψυχῆς σας στόν Κύριο. Πολύ σύντομα στόν ἀφόρητο πόνο σας θ’ ἀπαντήσει μ’ αὐτά τά παρήγορα λόγια: «Διά σέ ἄνθρωπος γέγονα. Διά σέ σάρκα περιβέβλημαι καί λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;».Ἔχεις Ἐμένα, ἔλα, σέ περιμένω.ΑΜΗΝ.
