Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης
Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 16 Ἰανουαρίου 2022
Σήμερα Κυριακή, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες,ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τήν προσκύνηση τῆς ἁλυσίδας μὲ τὴν ὁποία ἔδεσε τὸν Ἁγιο Ἀπόστολο Πέτρο καὶ τὸν ἔριξε στὴν φυλακὴ ὁ τετράρχης Ἡρώδης, σύμφωνα μὲ τὴν ἐξιστόρηση τοῦ Εὐαγ-γελιστοῦ Λουκᾶ στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (ιβ΄ 1-19), ἡ ὁποία εὑρίσκεται στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Πέτρου, ὅπου ἐτελεῖτο καὶ ἡ Σύναξη τοῦ Ἀποστόλου.
Δύο τινὰ προβάλλει ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας σήμερα μὲ ἀφορμὴ τὴν τιμία ἁλυσίδα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου:
Πρῶτον, τὴν ὕπαρξη τῆς ἴδιας της ἁλυσίδας καὶ τὴν ἑρμηνεία τῆς προσκυνήσεώς της,καί
Δεύτερον, τὴν τιμὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀπέναντι στὸ ἱερὸ πρόσω-πο τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Καί εἶναι φυσικό: Ἡ ἁλυσίδα αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου κατανοεῖται, ὅπως καὶ οἱ εἰκόνες στὴν Ἐκκλη-σία, ὡς μέσα ἀναγωγῆς πρὸς τοὺς ἁγίους. «Ἡ τιμὴ ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει» διεκήρυξε ἡ Ζ΄ἐν Νικαία Οἰκου-μενική Σύνοδος. Διά τῆς ἁλυσίδας ἀναφερόμαστε σ’ ἐκεῖνον ποὺ ὑπῆρξε ὁ πρῶτος τῶν ἀποστόλων, «αὐτὸς ποὺ καθὼς ἑνώθηκε ὁλόκληρος μὲ τὸ καθαρότατο φῶς, τὸν Χριστό, μὲ τὴ θεία μετοχὴ σ’ Αὐτόν, φάνηκε δεύτερο φῶς ποὺ καταυγάζει καὶ τὶς δικές μας ψυχὲς»(Τροπάριον Γ΄Ὠδῆς Κανόνος).
Ἡ ὑμνολογία τῆς ἑορτῆς κινεῖται μὲ μεγάλη εὐελιξία καὶ μὲ θεία ἔμπνευση, προκειμένου νὰ βρεῖ τὶς διάφορες ἐποικοδο-μητικὲς καὶ ψυχωφελεῖς διαστάσεις ποὺ δίνει ἡ προσκύνηση τῆς ἁλύσεως, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὅτι ἡ ἁλυσίδα ποὺ λύθηκε ἀπὸ τὸν ἄγγελο ἃς γίνει μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀποστόλου στοὺς ἐν πίστει προσκυνητὲς της μέσον νὰ λυθοῦν καὶ οἱ δικές μας ἁμαρτίες ἢ ὅτι ὁ ἀπόστολος ποὺ φόρεσε τὴν ἁλυσίδα ἐνόσω ἦταν δέσμιος, ὁ ἴδιος μὲ αὐτὴν δέσμευσε τὸν τύραννο διάβολο. Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ρίχνουν περισσότερο τό βάρος τους οἱ ὑμνογράφοι μας εἶναι στὴν ἑρμηνεία τῆς προσκύνησης τῆς ἁλυσίδας. Ἡ ἐξήγηση τὴν ὁποία προσάγουν εἶναι σαφέστατη: Δὲν τιμᾶται ἡ ἁλυσίδα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καθεαυτὴ, ἀλλά
τιμᾶται διότι τὴν φόρεσε ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἦταν ἔμπλεως ἁγίου Πνεύματος, μετὰ μάλιστα τὴν ἁγία Πεντηκοστή, ὁπότε ὁ ἁγιασμὸς καὶ τοῦ σώματός του μεταγγίστηκε καὶ στὰ πράγματα μὲ τὰ ὁποῖα ἦλθε σὲ ἐπαφή. «Ἀπὸ τοῦ θείου καὶ πανσέπτου χρωτός σου, ἀπόστολε, μετασχόντα τὰ κλοιά, τὰ σοὶ προσψαύσαντα χάριτος, πάντας ἁγιάζουσι τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὰ» (Ἀπόστολε, ἡ ἁλυσίδα καὶ τὰ δεσμά σου ποὺ σὲ ἄγγιξαν καὶ ἔγιναν ἔτσι μέτοχα τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ θεῖο καὶ πάνσεπτο σῶμα σου, ἁγιάζουν καὶ αὐτοὺς ποὺ τὰ προσκυνοῦν)(Τροπάριο Γ΄Ὠδῆς Κανόνος).
Εἶναι μία θεολογικὴ ἀλήθεια, ἡ ὁποία ἀναδεικνύει καὶ τὴ μετοχὴ τῆς ἄψυχης φύσης στὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, κάτι ποὺ θεμελιώνεται ἐπανειλημμένως στὴν ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ, ὅπως γιὰ παράδειγμα στὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεώς Του, ὅταν καὶ τὰ ἴδια τὰ ἐνδύματα τοῦ Κυρίου ἔλαμψαν καὶ αὐτὰ καὶ «ἐγένοντο λευκὰ ὡς τό φῶς»(Ματθ. ΙΖ΄,3). Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία βλέπουμε τὸ πόσο χρησιμοποιεῖται τὸ ὑλικὸ στοιχεῖο ὡς μέτοχο καὶ αὐτὸ τῆς ἁγιαστικῆς δύναμης τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. Μὲ ἄλλα λόγια μὲ τέτοια γεγονότα καὶ φαινόμενα καταδεικνύεται μὲ τρόπο ἀνάγλυφο ὁ «ὑλισμὸς» τοῦ χριστιανισμοῦ, δηλαδή ἡ ἀποπνευμάτωση καὶ τῆς ὕλης, καθὼς ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μεταστοιχειώνει ὄχι μόνον τὴν ψυχή, ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, περαιτέρω δὲ ὅλη τὴ φυσικὴ δημιουργία. Δέν εἶναι τυχαῖο λοιπὸν ποὺ ἡ Ἐκκλησία μᾶς μιλάει πάντοτε γιὰ σωτηρία ὅλου του ἀνθρώπου, δηλαδὴ καὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός του, συνεπῶς καὶ τῆς ὑλικῆς δημιουργίας στὸ πρόσωπο τοῦ ἀναγεννημένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου.
Αὐτήν τήν ἀλήθεια καλούμεθα νά ἀποδεχθοῦμε καί νά γίνει βίωμά μας, ὥστε νά πραγματοποιηθεῖ καί ἡ δική μας μεταμόρ-φωση καί σωτηρία διά τῶν πρεσβειῶν Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Πέτρου τοῦ Πρωτοκορυφαίου. ΑΜΗΝ.
