Είπε ο Κύριος την παραβολήν ταύτην: τις είχε δύο υιούς, Και είπεν ο νεώτερος αυτών
τω πατρί: πάτερ δος μοι το επιβάλλον μέρος της ουσίας, και διείλεν αυτοίς τον βίον…
…Και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού, έτι δε αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και εσπλαγχίσθη, και δ ρ α μ ώ ν επέπεσε επί τον τράχηλον αυτού και κ α τ ε φ ί λ η σ ε ν αυτόν. Είπε δε αυτώ ο υιός: πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου, και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σοι.
Η Ευαγγελική παραβολή του Ασώτου αποτελεί το εξοχότερο θεολογικό δοκίμιο του τρόπου υιοθεσίας των ανθρώπων από τον Θεόν, ''το Ευαγγέλιο τουΕυαγγελίου''. Η αμαρτία, η αστοχία του νεώτερου υιού είναι ότι όντας ανώριμος, καθύβρισε τη σχέση του παιδιού με τον πατέρα. Γι' αυτό χωρίς να το συνειδητοποιεί, οδηγεί τον εαυτόν του στην απώλεια!
Ωστόσο ο πατέρας δεν ενίσταται ούτε απορρίπτει το αίτημα του υιού του, όπως δικαιούνταν. Αντίθετα του δίνει το επιβάλλον μέρος της περιουσίας που ζητά. Η αγάπη του πατέρα πάει πιο μακριά απ' ότι μπορεί να πάει η ανταρσία του υιού του. Το θέμα δεν είναι να κρατήσει ο πατέρας δια της βίας τον υιόν του κοντά του, αλλά να του δώσει τη δυνατότητα να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, ώστε ο ίδιος μόνος του να έλθει προς αυτόν. Και ο άσωτος φεύγει. Πηγαίνει να ζήσει σε μια χώρα ξένη, όπου τα πάντα ξοδεύονται χωρίς να ανανεώνονται. Αλλά μετά από λίγο μένει μόνος. Οι φίλοι του έμειναν κοντά του όσο κράτησαν τα πλούτη του. Αρχίζει να ζει την έκπτωση και την εξαθλίωση. Και όταν πηγαίνει να ζητήσει βοήθεια, τον σπρώχνουν πιο χαμηλά. Τον στέλνουν να βόσκει χοίρους, να ποιμάνει τα πάθη. Δεν παρανομεί απλώς, αλλά περιπίπτει σε μια διαρκούσα κατάσταση παρανομίας .Όμως η κατάσταση του νεώτερου υιού στη μακρινή χώρα φανέρωσε και το τι έκρυβε μέσα του, τι αντοχή είχε, τι έμεινε ανέπαφο, σε ποιον να καταφύγει, πού υπάρχει τροφή, ζωή και ανάσταση για όλους. Οι δοκιμασίες τις οποίες υφίσταται καθίστανται αιτία επαναφοράς της αγαθής μνήμης του πατέρα, μνήμη την οποία είχε θανατώσει πριν. Αρχίζει να έρχεται στον εαυτόν του, να κάνει αυτοκριτική. Μετανοεί, και η μετάνοια του είναι η αφετηρία για να οδηγηθεί από την απελπισία, στη σωτηρία, από τον θάνατο τον πνευματικό και σωματικό, στη σωματική και πνευματική ζωή.
Και ο άσωτος παίρνει τον δρόμο της επιστροφής. Πριν ακόμα στο σπίτι, ο πατέρας, που ζούσε το μυστήριο της αναμονής, τον βλέπει από μακριά και τ ρ έ χ ε ι.
Χωρίς να του πει τίποτα, πέφτει ολόκληρος στην αγκαλιά του και τον κ α τ α φ ι λ ε ί!
Η αποδοχή του υιού από τον πατέρα αποδεικνύεται στην πράξη πλήρης και απροϋπόθετη. Γιατί πάντοτε ήταν μαζί με το παιδί του. Η πρώτη λέξη της ομολογίας του ασώτου υιού δεν είναι ''σ υ γ χ ώ ρ α μ ε'', αλλά ''Π α τ έ ρ α ''Είναι το όνομα του Πατέρα που ανεβαίνει από τα βάθη της ψυχής του και του δίνει θάρρος να ελπίζει. Εμπιστεύεται τον εαυτόν του εξ' ολοκλήρου στον πατέρα του.
Έτσι νίκησε η πατρική αγάπη τον θάνατο. Και άναψε τούτη η χαρά, το πανηγύρι, που ενδύεται και πάλι ο υιός την στολήν την πρώτην, και φορά το δακτυλίδι της υιοθεσίας, και θύεται ο μόσχος ο σιτευτός!
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόση σχέση έχει ο καθένας μας, με τον πατέρα και τον νεώτερο υιό. Αυτό όμως που γνωρίζουμε όλοι είναι ότι μπορούμε να γυρίσουμε στον ''Πατέρα μας'' και στην ιερή πατρίδα μας, γιατί Εκείνος είναι η ζωή, η επικύρωση της αξιοπρέπειας μας, η επανεύρεση της ανθρωπιάς μας. Αρκεί να μας συνετίζει η αγία ταπείνωση και να μας κυκλώνει το έλεος του Θεού.
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ι. Μητροπόλεως Ηλείας
