γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
«Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός καί μακάριος ὁ δοῦλος, ὅν εὑρήσει γρηγοροῦντα·ἀνάξιος δέ πάλιν, ὅν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μή τῷ ὕπνῳ κατενεχθῇς, ἵνα μή τῷ θανάτῳ παραδοθῇς, καί τῆς Βασιλείας ἔξω κλεισθῇς· ἀλλά ἀνάνηψον κράζουσα· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶ ὁ Θεός ἡμῶν, προστασίαις τῶν ἀσωμάτων, σῶσον ἡμᾶς».
Με αυτό το θεσπέσιο τροπάριο ο ιερός υμνογράφος μας εισάγει στο κατανυκτικό κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδος, παροτρύνοντάς μας να ετοιμάσουμε κατάλληλα τον εαυτό μας, προκειμένου να υποδεχτούμε το Νυμφίο της ψυχής μας Χριστό και να λάβουμε μέρος στην πνευματική γαμήλια πανδαισία. Αυτή είναι άλλωστε και η κύρια επιδίωξη της βιώσεως όλων των μεγάλων γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδος, η συνάντησή μας με τον παθόντα και αναστάντα Σωτήρα μας Χριστό!
Μια ακόμα Μεγάλη Εβδομάδα, ανοίγεται και πάλι μπροστά μας... Θα μας συγκινήσει το Πάθος του Κυρίου, αλλά θ’ αφήσουμε τα πάθη της ψυχής μας ανέγγιχτα; Θα δακρύσουμε στο «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου», μήπως όμως τον ξανασταυρώσουμε με τις αμαρτωλές μας πράξεις; Ευτυχισμένοι όσοι, στο θέαμα του Εσταυρωμένου, πετάξουν τα πάθη που τον πληγώνουν, και τον ενθρονίσουν ως αιώνιο Βασιλιά στον θρόνο της καρδιάς τους και του υποσχεθούν μόνιμη αφοσίωση!».
Η Μεγάλη Εβδομάδα αγαπητοί μας Χριστιανοί, είναι η αγιότατη περίοδος του Εκκλησιαστικού μας έτους. Άρχισε από την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ, όπου τελέσθηκε η Ακολουθία του Νυμφίου, και τελειώνει συν Θεώ το Μεγάλο Σάββατο, είναι δε αφιερωμένη στα Άγια Πάθη του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού. Ας φροντίσουμε καθημερινά να μην χάσουμε τα όσα έχει να μας προσφέρει την Μεγάλη Εβδομάδα η Αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Να παρακολουθήσουμε κάθε δειλινό στους Ιερούς Ναούς μας τα γεγονότα του Πάθους όχι ως απλοὶ θεατές, επιδερμικά, επιφανειακά, αλλὰ βιώνοντάς τα, θα ψάλλουμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας «και συνανυψώ υμάς εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη Βασιλεία των Ουρανών».
Καλούμαστε λοιπόν να είμαστε αληθινοί και καλούμαστε επίσης να ομοιάσουμε στον Ιωσήφ τον Πάγκαλο που θα αναφερθούμε στην συνέχεια, στην πιστότητα και στην αλήθεια και να είμαστε βέβαιοι ότι ο Θεός θα μας δοξάσει. Θα μας δοξάσει εφόσον όλοι εμείς εισέλθουμε εις τον Νυμφώνα με ένδυμα γάμου, με πνευματική αλήθεια και η ζωή, καθαρότητα βίου, πιστότητα και ευσέβεια αληθινή για να τελέσουμε τους αιώνιους γάμους μας με τον Νυμφίο Χριστό! Αυτό θα συμβεί όταν συμπορευτούμε μαζί Του και συσταυρωθούμε προκειμένου να συναναστηθούμε!
Η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία, έχει αφιερώσει την ημέρα αυτή στη μνήμη του Ιωσήφ του Παγκάλου. Η ιστορία του είναι η ακόλουθη. Ο Ιωσήφ ήταν ο 11ος υιός του Ιακώβ. Η προσωπικότητά του και η ενάρετη ζωή του, «ενοχλούσε» τα μεγαλύτερα αδέρφια του. Θέλοντας να απαλλαγούν από την παρουσία του, τον πούλησαν σαν σκλάβο. Ο Ιωσήφ, ως σκλάβος, έφτασε στην Αίγυπτο. Εκεί αγοράστηκε από τον Πετεφρή, ένα αυλικό του Φαραώ. Μην υποκύπτοντας όμως, στις ερωτικές επιθυμίες της γυναίκας του Πετεφρή, συκοφαντήθηκε από την ίδια και φυλακίστηκε. Από την φυλακή βγήκε, όταν ερμήνεψε ένα όνειρο του Φαραώ και μέσω αυτής της ερμηνείας έσωσε τους κατοίκους της Αιγύπτου από τον λιμό.
Στο όνειρό του ο Φαραώ είχε δει στην όχθη του Νείλου να βόσκουν επτά παχιές αγελάδες και να φυτρώνουν επτά ψηλά και εύρωστα στάχια. Στην συνέχεια όμως του ονείρου παρουσιάστηκαν επτά ισχνές αγελάδες που έφαγαν τις προηγούμενες, ενώ τα στάχια «πνίγηκαν» από νέα επτά που ήταν όμως άρρωστα και αδύνατα. Η ερμηνεία που έδωσε ο Ιωσήφ, ήταν ότι για επτά χρόνια στην Αίγυπτο οι καλλιέργειες θα αποδώσουν πολλούς καρπούς και γενικά θα επικρατήσει ευφορία. Τα επτά όμως αυτά χρόνια, θα τα διαδεχθούν επτά χρόνια λιμού και ξηρασίας. Και όντως έτσι έγινε. Οι Αιγύπτιοι όμως είχαν, μετά τις υποδείξεις του Ιωσήφ, αποθηκεύσει τρόφιμα και τα επτά χρόνια του λιμού τα πέρασαν αλώβητοι. Δεν έγινε όμως το ίδιο με τους ανθρώπους των γύρω περιοχών. Ανάμεσα σε αυτούς, ήταν και η οικογένεια του Ιωσήφ, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε ανέλθει στην Αιγυπτιακή κοινωνία και είχε λάβει πολλά αξιώματα. Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Στα πρόθυρα του λιμού τα αδέρφια του, ζήτησαν βοήθεια από την Αίγυπτο και παρουσιάστηκαν μπροστά στον Ιωσήφ όπου ήταν ο υπεύθυνος διανομής των αποθηκευμένων αγαθών. Ενώ οι ίδιοι δεν αναγνώρισαν τον αδερφό τους, εκείνος κατάλαβε ποιους είχε απέναντι του. Εκείνη την στιγμή, φάνηκε για μια ακόμη φορά το μεγαλείο της ψυχής του Ιωσήφ. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς του, για να γλυτώσουν από την απειλή της πείνας. Αυτός λοιπόν ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος αποτελεί προεικόνιση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός υιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από τον μαθητή Του τον Ιούδα τον Ισκαριώτη για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο τον τάφο.
Στην Μεγάλη Δευτέρα επίσης περιλαμβάνεται και η ιστορία της «Καταραθείσης και Ξηρανθείσης Συκής». Ο Χριστός περπατώντας στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, την επομένη ημέρα της εισόδου του, είδε μια εύρωστη συκιά με παχύ φύλλωμα. Την πλησίασε με σκοπό να κόψει ένα σύκο. Η συκιά όμως δεν είχε καθόλου καρπούς.Τότε ο Ιησούς είπε απευθυνόμενος στο δέντρο: «Μηκέτι εκ σου καρπός γένηται εις τον αιώνα και εξηράνθη παραχρήμα η συκή» (Ματθ.21:19). Η συκιά την ίδια στιγμή ξεράθηκε. Γι’ αυτό λέγεται «Καταραθείσα», δηλαδή καταραμένη και «Ξηρανθείσα», δηλαδή ξεραμένη. Ποιά είναι αυτή η συκιά; Και γιατί ο Κύριός μας την καταράται; Η συκιά συμβολίζει, σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες μας, την Ιουδαϊκή Συναγωγή, αλλά και γενικώτερα όλο το γένος των Ιουδαίων.
Αγαπητοί μας είναι ανάγκη αυτές τις άγιες ημέρες να διορθώσουμε την πορεία της ζωής μας, να στραφούμε στο δρόμο του Χριστού και να ακολουθήσουμε τα βήματά Του προς το Πάθος. Πρέπει να αντιταχθούμε σθεναρά στον κακό εαυτό μας, ο οποίος με τις ισχυρές ελκτικές του έξεις προς την αμαρτία, θέλει να μας οδηγήσει στην απώλεια και στον πνευματικό θάνατο. Στην αντίθετη περίπτωση, που δε θα μπορέσουμε να υπερβούμε τον παλαιό πτωτικό άνθρωπο, τον οποίο κρύβουμε μέσα μας, θα παραμείνουμε για μια ακόμα φορά αμέτοχοι των δωρεών, που απορρέουν από τα εκούσια Παθήματα και τη Σταυρική Θυσία του Λυτρωτή μας Ιησού Χριστού και θα έχουμε εν τέλει την τύχη της ακάρπου Συκής! Η Εκκλησία μας τελεί ανάμνηση των γεγονότων της Μεγάλης Εβδομάδος όχι ως συναισθηματική προσέγγιση στα γεγονότα, αλλά με σκοπό τη διδασκαλία και την υπόμνηση ότι ο Σταυρός και η Ανάσταση όχι μόνο δεν ξεχωρίζουν αλλά είναι ενιαία και αλληλοσυμπληρώνονται, όπως επίσης είναι παρόντα και στη δική μας επίγεια πορεία.
ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!
