Είπεν ο Κύριος τοις εαυτού Μαθηταίς: Πάς όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς. Όστις δ’ αν αρνήσηται με έμπροσθεν των ανθρώπων ,αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς. Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ, ουκ έστιν μου άξιος, και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ, ουκ έστι μου άξιος. Και ός ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού, και ακολουθεί οπίσω μου ,ουκ έστι μου άξιος… Και πάς ός αφήκεν οικίας ή αδελφούς ,ή αδελφάς, ή πατέρα, ή μητέρα, ή γυναίκα, ή τέκνα, ή αγρούς ένεκεν του ονόματος μου, εκατονταπλασίονα λήψεται, και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει. Πολλοί δε έσονται πρώτοι έσχατοι και έσχατοι πρώτοι.
Η εορτή των Αγίων Πάντων, είναι γνωστή στην αρχαία εκκλησία, ως εορτή όχι όλων των Αγίων, αλλά των Α γ ί ω ν Π ά ν τ ω ν Μ α ρ τ υ ρ η σ ά ν τ ω ν, δηλαδή των μ α ρ τ ύ ρ ω ν πάντων.
Ρώτησα κάποια στιγμή στο παρελθόν, τον Μακαριστό Δεσπότη μου, κυρό Γερμανό:
‘’Δέσποτα μου, γιατί λέμε, Μεγάλος Άγιος, ο Άγιος ……..;
"Μαρία, γιατί στέκεσαι στο ‘’Μεγάλος ή Μικρός Άγιος’’ και δεν ρίχνεις μια ματιά στα κοιμητήρια μας; Εκατομμύρια Αγίων αναπαύονται, και εμείς δεν γνωρίζουμε ούτε τη ζωή τους, ούτε τα ονόματα τους. Όποιος ομολογεί το Χριστό ενώπιον των ανθρώπων, είναι επόμενο να μαρτυρήσει, αδιάφορο αν το μαρτύριο του καταστρέφεται με το αίμα ή τα δάκρυα του. Γι’ αυτό η Εκκλησία μας τιμά τη Μνήμη των Αγίων Πάντων."
Κάθε χρόνο την Κυριακή των Αγίων Πάντων θυμάμαι αλλά και κατανοώ όλο και περισσότερο τα πνευματικά λόγια του Αγίου αυτού ανθρώπου, του Αγίου Ιεράρχη, ο οποίος συλλειτουργεί μαζί με όλους τους Αγίους στο Ιερό Θυσιαστήριο του Ουρανού.
Μέσα στη λειτουργική μνήμη της Εκκλησίας χαιρόμαστε την παρουσία όλων των Αγίων, ‘’το περικείμενον ημίν νέφος μαρτύρων[Εβρ,12,1]που έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου[Αποκ.7,14]’’
Όπως γράφει το Συναξάρι της ημέρας, ’’άπαντα εορτάζομεν, όσα αγαθοδότως ηγίασε το Πνεύμα το Άγιον… τα αγγελικά τάγματα, τους Προπάτορας και Πατριάρχας, τους Προφήτας και τους Ιερούς Αποστόλους, τους Μάρτυρας και τους Ιεράρχας, τους Ιερομάρτυρας και Οσιομάρτυρας, τους Οσίους και Δικαίους, και απάσας των Αγίων γυναικών χορείας, και τους άλλους άπαντας ανωνύμους Αγίους.’’
Η Αγία Εκκλησία μας τιμά τους Αγίους της αμέσως μετά την Πεντηκοστή, η οποία είναι η τελευταία μεγάλη κινητή εορτή .Ο κύκλος των εορτών του Πεντηκοσταρίου, τελειώνει με την εορτή των Αγίων Πάντων, και αυτό σημαίνει ότι το ανακαινιστικό έργο του Χριστού έγινε για τον αγιασμό των ανθρώπων. Γι’ αυτό και η Εκκλησία γιορτάζει τους καρπούς της, τους Αγίους της.
Εκείνο που ανέδειξε τους Αγίους Πάντες σε καύχημα και δόξα της Εκκλησίας είναι ο λόγος του Χριστού, ο οποίος βρήκε σ’ αυτούς την τέλεια εφαρμογή του. ’’Όποιος ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους ότι ανήκει σε μένα, θα τον αναγνωρίσω κι εγώ για δικό μου, μπροστά στον Ουράνιο Πατέρα μου. Όποιος με απαρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον απαρνηθώ κι εγώ μπροστά στον Ουράνιο Πατέρα μου…
Και όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί δεν είναι άξιος για μαθητής μου…’’[Ματθ. Ευαγγελική περικοπή]
Η οδός προς την αγιότητα βαδίζεται από τους ανθρώπους που αγωνίζονται σθεναρά και υπεύθυνα κατά της κακίας και των παθών και με προσπάθεια και κόπο καθαρίζουν εσωτερικά τον εαυτόν τους. Η αγιότητα δεν είναι ένας κανόνας, ένα ιδανικό! Είναι το πλήρωμα της εν Χριστώ ζωής Είναι η ζώσα κοινωνία του ανθρώπου, με τον αληθινό Θεό, με τον Πατέρα όλων μας!
Αυτήν την αγιότητα ενσάρκωσαν και οι Άγιοι Πάντες! Έζησαν μεγάλο αγώνα, κόπο, θλίψη.
Ο ιδρώτας, η υπομονή ,η επιείκεια, η πραότητα, η ταπείνωση, το δάκρυ και το αίμα τους, η αγάπη για φίλους και εχθρούς, τους στεφάνωσαν με το ‘’στεφάνι ‘’της δόξας και της αγιότητας. Έζησαν για την ‘’μαρτυρίαν Ιησού και δια τον λόγον του Θεού’’.
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας.
