«Τοις ερημικοίς άπαυστος ο Θείος πόθος εγγίνεται κόσμου ούσι του ματαίου εκτός.»
«Τοις ερημικοίς ζωής μακαρία εστί θεικώ έρωτι πτερουμένοις.»
Οι πρώτοι Πατέρες, κάτοικοι και ερημοπολίτες του Ιερού Άθωνα, για σημάδι της ζωής τους είχαν το «λάθε βιώσας», τη μυστική, την κρυφή ζωή από τους ανθρώπους, αλλά φανερή και καθαρή στα μάτια του Θεού. Ζούσαν στην αφάνεια του κόσμου, δόθηκαν εξ’ ολοκλήρου στην προσευχή, στη νηστεία και την αγρυπνία, καθάρισαν την ψυχή τους και έλαβαν από τον Θεό τη δωρεά και τα χαρίσματα της θείας ελλάμψεως, μετά την οποία έρχονται η ενόραση, η διόραση και η προόραση, που είναι ο πνευματικός πλούτος του μυστικού εσωτερικού φωτισμού, του νου και της καρδιάς, και έτσι αξιώθηκαν να βλέπουν και να συνομιλούν με τον Θεό, όπως ο Προφήτης Μωυσής, πρόσωπο με πρόσωπο, «ενώπιος ενωπίω».
Μακρύνανε από τους ανθρώπους για να μπορούν να πλησιάσουν περισσότερο τους Αγγέλους, αφήκαν τα πρόσκαιρα αγαθά της ζωής αυτής, για να κερδίσουν τα αθάνατα και αιώνια αγαθά της «άλλης» ζωής, κατά τη φωνή του Χριστού, που μας λέγει: «Πάς ός αφήκεν οικίας ή αδελφούς ή αδελφάς ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή τέκνα ή αγρούς ένεκεν του ονόματος μου, εκατονταπλασίονα λήψεται και ζωήν αιώνιον κληρονομήσει»[Ματθ.ΙΘ’29].
Υπέφεραν με καρτερικότητα αφάνταστη τον πόλεμο της σάρκας και των παθών και κατά την Αγία Γραφή «νεκρώθησαν τω κόσμω και έζων εν τω Χριστώ και ο Χριστός εν αυτοίς» και όπως γράφει ο Ιερός Παύλος: «ζω δε ουκέτι εγώ ζεί δε εν εμοί Χριστός».
Αυτοί οι ουράνιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι έζησαν και ζουν και σήμερα στο Αγιώνυμο Όρος, το περιβόλι της Παναγίας. Πολλοί ερημίτες έζησαν και ζουν την κρυφή «εν Χριστώ ζωή». Πρόσφεραν και προσφέρουν θυσία τον εαυτόν τους, όχι μόνο για να ωφεληθούν αυτοί, αλλά με την καθημερινή τους προσευχή, προσφέρουν πάντοτε δεήσεις και ικεσίες για όλους εμάς, για τον κόσμο ολόκληρο, για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου και την ψυχική σωτηρία μας με δάκρυα καυτά και ατελείωτες μετάνοιες!
Κατά καιρούς, σε σκήτες, σε κελιά, σε καθίσματα, σε ρεματιές μέσα σε αχυρένιες καλύβες, σε σχισμές βράχων, στην έρημο του Άθω έζησαν Ιεροί Πατέρες, με υπεράνθρωπη θέληση και αυταπάρνηση, που τη ζωή τους αυτή φανέρωσε ο Θεός με θαυμάσιο τρόπο! Είναι οι Άγιοι Αγιορείτες Πατέρες, στους οποίους προσευχόμαστε και τους παρακαλούμε για την υγεία μας, την επίλυση των προβλημάτων μας, τη σωτηρία μας. Από τον πρώτο ερημίτη Άγιο Αντώνιο… τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, ιδρυτή του "κοινοβιακού μοναχισμού" του Αγίου Όρους, έως τους Αγίους του καιρού μας, τον Άγιο Πορφύριο και τον Άγιο Παΐσιο…
Ένας Αγιορείτης Πατέρας, ο Άγιος Μάξιμος, ζούσε σαν πουλάκι. Δεν τον κρατούσε δέσμιο τίποτα ! Ούτε περιουσιακό στοιχείο, ούτε σπίτι, ούτε βιβλιοθήκες με βιβλία, ούτε εργαλεία τέχνης ή μηχανήματα, ή άλλα αντικείμενα, που δεσμεύουν τον άνθρωπο με τα γήινα. Ο Θεός του έδωσε το χάρισμα να πετάει σαν πουλάκι στον αέρα και να διανύει «εν ριπή οφθαλμού», μεγάλες αποστάσεις, όπως βεβαιώνει τούτο το θαύμα, ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Βατοπαιδίου, Ιερομόναχος Ιωαννίκιος:
«Είχα ακούσει για τη μεγάλη αρετή της νηπτικής προσευχής και θεωρίας, την άκρα ακτημοσύνη και τις άλλες αρετές του Οσίου Μαξίμου, που ζούσε στην έρημο του Άθω και κίνησα να πάω στα μέρη εκείνα για να τον συναντήσω. Όταν από την Κερασιά προχώρησα ανατολικά και με πολύ κόπο έφθασα στο τέλος σχεδόν μιας μεγάλης χαράδρας, που καταλήγει στην θάλασσα, τότε ξαφνικά βλέπω σαν σύννεφο να κατεβαίνει από το μέρος της κορυφής του Άθω ένα πράγμα και πριν προλάβω ν’ ανοιγοκλείσω τα μάτια μου, βρέθηκε μπροστά μου, ο ευλογημένος Όσιος Μάξιμος.
Πέσαμε και οι δύο κάτω και ζητούσαμε ο ένας από τον άλλον ευχή και ευλογία, αλλά στην επιμονή μου, έλαβα την ευχή και την ευλογία από τον Άγιο Μάξιμο, ο οποίος αφού μου ερμήνευσε τον τρόπο της νοεράς προσευχής και με δίδαξε πολλά άλλα πρακτικά και θεωρητικά απαραίτητα για τη μοναχική ζωή, με παρακάλεσε να μην ειπώ σε κανέναν ούτε λέξη απ’ αυτά που είδα και άκουσα, πριν να τον πάρει τελικά ο Πανάγαθος Θεός από τα γήινα, και αφού είπε αυτά, ασπασθήκαμε αλλήλους και όπως ήρθε ξαφνικά, έτσι και πάλι τον έχασα από μπροστά μου, για να μην γνωρίσω την κατοικία που μένει.»
Το θαύμα αυτό έγινε το έτος 1360, λίγο πριν τον πάρει ο Κύριος στα Ουράνια Σκηνώματα, στην Βασιλεία των Ουρανών. Το Άγιο λείψανο του Αγίου, δεν βρέθηκε, διότι έδωσε εντολή να μην γίνει ανακομιδή του λειψάνου του, το οποίο κατά την παράδοση βρίσκεται λίγο πιο πάνω από την τοποθεσία του ‘’Κυρ- Ησαΐου.’’ Ένας μαθητής του πήγε στον τάφο κι από τον πολύ πόθο που είχε να έχει ένα μέρος από τα λείψανα του διδασκάλου του Αγίου Μάξιμου, άνοιξε τον τάφο και πήρε το ένα χέρι κι ο Άγιος τον επέπληξε και με αυστηρό ύφος του είπε: « Πώς τόλμησες να παραβείς την εντολή μου; Δεν σας είπα να μην πειράξετε και να μην φανερώσετε σε κανέναν πού βρίσκεται το λείψανό μου;»
Η οικογένειά μου έχει ευλογηθεί με έναν Αγιορείτη Ασκητή τον μακαριστό Γέροντα Ανδρέα Αβραμαίων Νεοσκητιώτη (κατά κόσμω Δημήτριο Μπαλόραχο),ο οποίος ασκήτεψε ως Ιερομόναχος και στη συνέχεια ως Ηγούμενος, στην Ιερά Σκήτη Αβραμαίων Αγιογράφων, στη Δάφνη του Αγίου Όρους. Έγινε μοναχός στην ηλικία των 16 ετών και κοιμήθηκε σε ηλικία 80 ετών. Η ευχή και η ευλογία του μας συντροφεύουν στη ζωή μας.
Είναι πρώτος εξάδελφός μου.
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
