Η καρδιά και οι παλμοί του Αγίου Όρους προβάλλονται από τους Αγιορείτες Μοναχούς οι οποίοι βημάτισαν στο ‘’περιβόλι της Παναγίας’’ και οι οποίοι ’’εγεώργησαν της ερήμου το άγονον’’. Με τα δάκρυά τους, που ευωδίασαν τον Αγιορείτικο αέρα, με τα μυστικά μύρα της αδιαλείπτου νοεράς προσευχής μετουσίωσαν σε πράξη και θεωρία τον Αγιορείτικο Μοναχισμό. Πάμπολλες οι θαυματουργικές ενέργειες της Κυρίας και Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας που κατά καιρούς, σαν Μεγάλη Μητέρα, έδειξε και δείχνει στους φωτισμένους ‘’καλογήρους ‘’της.
Η Κυρία Θεοτόκος, όταν φανερώθηκε στον πρώτο ερημίτη του Άθωνα τον Άγιο Πέτρο, [655-681] και μετά από τέσσερις ως πέντε αιώνες, στον Ηγούμενο της Μεγίστης Λαύρας, Νικόλαο, είπε και στους δύο: ’’Η κατοίκησή σας και η κατά Θεόν ανάπαυσίς σας αλλού πουθενά δεν θα είναι ,παρά μόνον στο όρος του Άθωνος, το οποίο έλαβα από τον Υιόν και Θεόν μου να είναι κλήρος δικός μου… και από τώρα και μπρος θα λέγεται από όλους Άγιον Όρος. Άγιον Όρος τουντεύθεν κεκλήσεται… και περιβόλι δικό μου.
Υπόσχομαι δε πολύ να αγαπώ, να βοηθώ και να σκέπω εκείνους που με άδολη καρδιά έρχονται να δουλέψουν ολόψυχα στον Θεό… Με το έλεος και τη χάρι του Υιού και Θεού μου θα γεμίσει από τη μια άκρη ως την άλλη το Όρος τούτο από Μοναχούς πλήθος πολύ ευσεβών και Ορθοδόξων. Για τούτο χαίρεται και αγάλλεται το πνεύμα μου, διότι όλοι αυτοί θα υμνούν, θα ευλογούν και θα δοξάζουν το Πάντιμον και Μεγαλοπρεπές όνομα της Παναγίας Τριάδος…’’
Ο Λιβανέζος και οι Δέκα Άγνωστοι και Ανώνυμοι Άγιοι
Ο Πατέρας Κύριλλος, Γέροντας της Καλύβης ‘’Τίμιος Σταυρός’’ και Δικαίος της Ιεράς Σκήτης της Αγίας Άννης, διηγείται:
Ένας Λιβανέζος, χριστιανός Ορθόδοξος ήρθε στο Κυριακό στις 20 Σεπτεμβρίου 1977 και ζήτησε από τον Πατέρα Κύριλλο να του δείξει το δρόμο που οδηγεί στην κορυφή του Άθωνα. Ο Πατέρας Κύριλλος πρόθυμα έδειξε το δρόμο και ο ευλαβής αυτός προσκυνητής ξεκίνησε για την κορυφή, η οποία φθάνει τα 2030 μέτρα ύψος. Επειδή χρειάζονται περισσότερο από 4 ώρες οδοιπορία, ο Λιβανέζος έφυγε πολύ πρωί και το βράδυ γύρισε πάλι στο Κυριακό της Σκήτης, φιλοξενήθηκε και κοιμήθηκε. Την άλλη μέρα μετά την Θεία Λειτουργία, ετοιμάστηκε να φύγει, αλλά θυμήθηκε να ρωτήσει κάτι που δεν μπόρεσε να καταλάβει και του έκανε μεγάλη εντύπωση. Μπροστά και σε άλλους Πατέρες της Σκήτης, με τα λίγα σπασμένα Ελληνικά που γνώριζε τους είπε πως όταν κατέβαινε από την κορυφή του Άθωνα, στην τοποθεσία που λέγεται’’Βαβύλα’’, εκεί που αρχίζει ο πολύς κατήφορος, αισθάνθηκε υπερβολική κούραση και θέλησε λίγο να καθήσει να ξεκουραστεί. Εκεί που πήγε να βρει κατάλληλο μέρος, ξάφνου βλέπει μπροστά του ένα σπίτι από το οποίο βγήκαν δύο σεβάσμιοι Μοναχοί, οι οποίοι τον δέχτηκαν μέσα στο σπίτι και του πρόσφεραν σύκα νωπά φρέσκα και κρύο νερό. Έφαγε, ήπιε το κρύο νεράκι και όπως είπε ,τόση γλύκα και νοστιμιά αισθάνθηκε που δεν μπορούσε να την περιγράψει. Αλλά και κατά περίεργο τρόπο, όλη η κούραση που είχε, μετά από το κέρασμα των Σεβάσμιων Μοναχών ,εξαφανίστηκε!
Μέσα στο Καλύβι αυτό είδε δέκα Σεβάσμιους Γέροντες, τους οποίους είδε να στηρίζονται, ο καθένας τους πάνω σε μια γυριστή στη μέση μονόξυλη μαγκούρα και με το κομποσχοίνι στο χέρι, όλοι τους να προσεύχονται! Ο Λιβανέζος τους ρώτησε, πόσο καιρό έχουν που μένουν εκεί; Αυτοί του απάντησαν πως έχουν π ά ρ α π ο λ λ ά χρόνια και δεν κάνουν καμιά άλλη εργασία, παρά μόνο προσεύχονται για τον σ ύ μ π α ν τ α κ ό σ μ ο .
Αυτό κίνησε την περιέργεια του Λιβανέζου και όταν έφυγε, σε όλο τον δρόμο σκεφτόταν αυτό που του είπαν. Η ηλικία τους δεν έδειχνε να είναι και πολύ μεγάλη, γι’ αυτό ρώτησε τους Πατέρες της Σκήτης. Πώς του είπαν αυτοί οι Γέροντες που φαίνονταν να είναι όλοι τους της ίδιας ηλικίας, ασκητεύουν πολλά χρόνια εκεί; Ο Πατέρας Κύριλλος και οι άλλοι Πατέρες έμειναν κατάπληκτοι, αλλά και έκθαμβοι από την αποκάλυψη αυτή, που προφανώς ο Θεός ‘’κρίμασιν οις Αυτός οίδε’’, έδειξε στον Λιβανέζο, διότι όλοι γνωρίζουν πως στο μέρος εκείνο δεν υπάρχει ούτε σπίτι, ούτε Μοναχοί να μένουν εκεί, ούτε και σε όλη την περιοχή!
«Αδελφέ», του είπαν, «δώσε δόξα και ευχαριστία στον Παντοδύναμο Θεό που σε αξίωσε να ιδείς εκλεκτούς Αγίους Του, διότι αυτούς που είδες εσύ χθές, δεν ήταν Μοναχοί που ασκήτευαν εκεί, εκείνη τη στιγμή που σε δέχτηκαν και σε φίλεψαν, αλλά ήσαν Άγιοι και Όσιοι Πατέρες του Όρους που έχουν κοιμηθεί πριν από πολλά χρόνια και κανείς από εμάς δεν αξιώθηκε να ιδεί. Κατά καιρούς έχουν φανερωθεί σε μερικούς ευλαβέστατους ‘’καλογέρους’’ και σε κάποιους άλλους προσκυνητές οι οποίοι με μεγάλη ευλάβεια προσεγγίζουν το ‘’Περιβόλι της Παναγίας’’ και με δάκρυα ευγνωμοσύνης και παρακλήσεως ταπεινά ζητούν το έλεός Της! Ένας από αυτούς φάνηκε πως είσαι και εσύ!»
Ο Λιβανέζος προσκυνητής ανεχώρησε ευλογώντας και δοξάζοντας τον Θεό τον ‘’Θαυμαστόν εν τοις Αγίοις Αυτου!
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
