γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
1) Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ Η ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ!
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός αγαπητοί μας φίλοι και Χριστιανοί ότι η Γυναίκα, για πρώτη φορά στην ιστορία της, βρήκε καταξίωση από τον Κύριόν μας Ιησούν Χριστόν! Εκτός από την Παναγία μας, η οποία υπήρξε το μοναδικό σκεύος της Θείας χάριτος, μια πλειάδα αγίων Γυναικών βρισκόταν κοντά στον Κύριόν μας, καθ’ όλης της επί γης παρουσίας Του, οι οποίες τον υπηρετούσαν και πλαισίωναν στο σωτήριο έργο Του.
Μεταξύ των αγίων Γυναικών τις οποίες βλέπομε στα Ιερά Ευαγγέλια να ακολουθούν τον Ιησούν Χριστόν και να τον διακονούν "εκ των υπαρχόντων αυταίς" είναι και η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μυροφόρος και Ισαπόστολος, η πλέον αφοσιωμένη μαθήτριά Του, η οποία εορτάζει στις 22 Ιουλίου κάθε χρόνο. Η Μαρία η Μαγδαληνή είναι από τα αφοσιωμένα εκείνα ιερά πρόσωπα στον Θείο Διδάσκαλο, που μαζί με τις άλλες δύο Μυροφόρες ετόλμησαν να έρθουν στο μνημείο για να αλείψουν με αρώματα το σώμα του Ιησού και που πρώτη αυτή μαζί με την Θεοτόκο είδαν τον Αναστάντα Κύριο!
Η Μαρία Μαγδαληνή είχε την ευκαιρία και τη χάρη να συναντήσει τον ίδιο το Χριστό, να θεραπευτεί από Αυτόν, να πιστέψει σ' Αυτόν ως Μεσσία και Λυτρωτή αλλά και να μείνει κοντά στη Παναγία Μητέρα μας όπως οι άλλες μαθήτριες οι οποίες είχαν το θάρρος και την τόλμη να είναι πάντα κοντά Του και μάλιστα ήταν αυτές που τόλμησαν να φτάσουν μέχρι και τον Γολγοθά σε αντίθεση με τους μαθητές. Οι μαθήτριες όπως και η Μαγδαληνή τόλμησαν να αναζητήσουν τον Χριστό για να επιτελέσουν τα καθήκοντα της ταφής και ο Κύριος επιβράβευσε αυτήν την τόλμη, το θάρρος και την πιστότητα φέρνοντας ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα καθώς σύμφωνα με τη παράδοση η Μαρία Μαγδαληνή έγινε η πρώτη που αναγνωρίζει τον ίδιο το Χριστό γίνοντας η ίδια κήρυκας της Αναστάσεως του Χριστού.
Η Μαρία η Μαγδαληνή είναι ωραίο και ευγενικό παράδειγμα γυναικείας αφοσιώσεως, που φθάνει στην αυταπάρνηση και τον Ηρωϊσμό! Γιατί ας μην έχει η Γυναίκα την μυϊκή δύναμη του ανδρός, έχει όμως πλούτο αισθημάτων. Και είναι αλήθεια πως τους ήρωες δεν τους κάνει η σωματική ρώμη, αλλά η πίστη και η ευψυχία. "Ηρίστευσαν γυναίκες, τω σω Σταυρώ κρατυνθείσαι, Χριστέ παντοδύναμε", ψάλλει η Εκκλησία μας. Καταγόταν από την πόλη Μάγδαλα, η οποία βρισκόταν στην περιοχή της Γαλιλαίας στη δυτική όχθη της λίμνης Τιβεριάδας και γι’ αυτό πήρε την προσωνυμία Μαγδαληνή. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι, ευγενείς και ευσεβείς Ιουδαίοι, ονομάζονταν Σύρος και Ευχαριστία. Μεγάλωσαν την Μαρία με ευσέβεια και φόβο Θεού. Φρόντισαν δε να της δώσουν σοβαρή μόρφωση, όπως αναφέρει ο βιογράφος της Κάλλιστος Ξανθόπουλος. Μελέτησε την Παλαιά Διαθήκη και εντρύφησε στις προφητείες για τον Μεσσία. Μετά τον θάνατο των γονέων της, αρνήθηκε να παντρευτεί και αφιερώθηκε στην προσευχή και τη μελέτη των Γραφών.
Παράλληλα ασκούσε Φιλανθρωπία. Μοίρασε την μεγάλη περιουσία της, στους πτωχούς και ζούσε η ίδια με νηστεία, παρθενία και εγκράτεια. Ο μισόκαλος όμως διάβολος φθόνησε τη σεμνή και πιστή Μαρία και θέλησε να την καταστρέψει. Έστειλε επτά φοβερά δαιμόνια να την καταλάβουν. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι στην προχριστιανική εποχή, όταν δεν υπήρχε το Άγιο Βάπτισμα και τα άλλα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας, ως ισχυρά ελιξίρια κατά των δαιμονικών δυνάμεων, οι άνθρωποι, ακόμα και οι δίκαιοι, μπορούσαν να καταληφθούν από τους Δαίμονες... Αυτό έπαθε και η Μαρία. Κάποτε πέρασε από την περιοχή της ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Η Μαρία, παρ’ όλα τα φρικτά προβλήματα που της δημιουργούσαν τα ακάθαρτα πνεύματα, έτρεξε να ακούσει τον φημισμένο ραβίνο, τον οποίο ακολουθούσαν τα πλήθη και σαγηνεύονταν από το πρωτάκουστο κήρυγμά Του. Ο Χριστός διέγνωσε ως Θεός την αγαθή ψυχή της και το ρόλο που θα διαδραμάτιζε στο έργο Του. Την θεράπευσε, διώχνοντας τα δαιμόνια (Λουκ.8,1-3) και εκείνη από ευγνωμοσύνη εντάχτηκε με όλη τη δύναμη της ψυχής της στην ομάδα των μαθητριών Του. Αναγνώρισε στο πρόσωπό Του τον αναμενόμενο Μεσσία και για τούτο υπήρξε η πιο αφοσιωμένη μαθήτριά Του. Μαζί με τις άλλες μαθήτριες (Σουσάνα, Μαρία τη μητέρα του Ιακώβου, Μαρία του Κλωπά, Ιωάννα του Χουζά, τη μητέρα των υιών Ζεβεδαίου, κ.λ.π.) υπηρετούσαν τον Κύριο και τους Αποστόλους. Κάποιοι θέλουν να την ταυτίσουν με την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία ένιψε τα πόδια του Ιησού, λίγο πριν το πάθος Του.
Αυτό όμως δεν ευσταθεί, διότι ο Ιερός Ευαγγελιστής την αμαρτωλό γυναίκα την αναφέρει ανώνυμα. Η αιρετική Δυτική Χριστιανοσύνη έπλασε αυτόν τον μύθο στα χρόνια του σκοτεινού μεσαίωνα. Η Μαρία άκουγε με προσοχή τους λόγους του Κυρίου και έβλεπε με θαυμασμό τα θαύματά Του! Όλα αυτά την οδηγούσαν στη βεβαιότητα ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού, που προφήτευσαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Σύγκρινε αυτά που είχε διαβάσει στις αρχαίες Γραφές με αυτά που άκουγε και έβλεπε και σχημάτισε τη βεβαιότητα ότι ζούσε στην ευλογημένη μεσσιανική εποχή. Διέθεσε στο έργο του Κυρίου την εναπομείνασα περιουσία της και η ίδια διακονούσε χειρονακτικά. Συνδέθηκε με αδελφική φιλία, όχι μόνο με τις άλλες μαθήτριες του Χριστού, αλλά και με την Θεοτόκον, την οποία σέβονταν και υπολήπτονταν, ως του Θεού Μητέρα! Κατά το σωτήριο πάθος του Κυρίου έδειξε απίστευτη αφοσίωση και Ηρωϊσμό. Από τη νύχτα της προδοσίας ως τον ενταφιασμό Του δεν απομακρύνθηκε από κοντά Του, αλλά μαζί με τη Θεοτόκο σπάραζαν από τον πόνο και την αγωνία. Ενώ οι άνδρες μαθητές Του διασκορπίστηκαν και κρύφτηκαν για να μη συλληφθούν και οι ίδιοι, να μη θεωρηθούν συνεργοί του Ιησού και πάθουν τα ίδια με Εκείνον, οι άγιες γυναίκες μαθήτριες του, μαζί με την Θεοτόκον, στεκόταν παράμερα στον Γολγοθά και παρακολουθούσαν θρηνώντας το Θείο Πάθος.
Η Μαρία η Μαγδαληνή, μαζί με τη Θεοτόκο και τη Μαρία του Κλωπά, στάθηκαν κάτω από το Σταυρό και έδιναν κουράγιο στη Μητέρα του Κυρίου. Έζησαν ολόκληρο το Θείο Δράμα! Κατά την Αποκαθήλωση, μαζί με τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο, με θρήνους και οδυρμούς μύρωσαν το Άχραντο Σώμα του Κυρίου και το ενταφίασαν. Αλλά, όπως αναφέρουν οι ιεροί Ευαγγελιστές, λόγω της επικείμενης εορτής του Πάσχα, η ταφή έγινε βεβιασμένα και δεν μυρώθηκε το Σώμα του Χριστού αρκούντως. Γι’ αυτό αποφάσισαν οι αφοσιωμένες μαθήτριές Του να μεταβούν «ούσης οψίας τη μια των Σαββάτων» στο μνημείο του Διδασκάλου τους για να αλείψουν το ακήρατο Σώμα Του με πολύτιμα μύρα.
Μαζί τους η Μαρία η Μαγδαληνή. Αλλά εκεί τους περίμενε το μεγάλο θαύμα. Πληροφορήθηκαν από τον άγγελο την ανάσταση του Κυρίου!
Αξιώθηκαν οι Ηρωϊκές αυτές Γυναίκες να μάθουν πρώτες το υπέρτατο γεγονός της Αναστάσεως! Η Μαρία η Μαγδαληνή είχε την ύψιστη ευλογία να δει πρώτη, μαζί με την Θεοτόκο, τον Κύριο αναστάντα, Τον οποίο αρχικά εξέλαβε ως κηπουρό. Κατά την Ανάσταση του Κυρίου μας, όπως προαναφέρθηκε ήλθε πρώτη στον τάφο Του με αρώματα, και άγγελοι ντυμένοι στα λευκά ανήγγειλαν σε αυτή την Ανάστασή Του. Για αυτό και θεωρείται προστάτιδα των αρωματοπωλών. Μετά από αυτό δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για το βίο και τη δράση της αγίας Μαρίας. Εικάζουν ότι έγινε ένα από τα σημαίνοντα μέλη της Ιεροσολυμίτικης Εκκλησίας. Οι Παραδόσεις ότι μετέβη στη Δύση και πέθανε στη Μασσαλία είναι παπικά μυθεύματα, τα οποία στερούνται πηγών. Βλάσφημη επίσης είναι η θεωρία ότι υπήρξε σύζυγος του Ιησού.Ευσεβής παράδοση αναφέρει ότι, μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου, ακολούθησε τον Ευαγγελιστή Ιωάννη στην Έφεσο, όπου κήρυξε με θέρμη το Ευαγγέλιο και κοιμήθηκε εκεί ειρηνικά. Η τίμια χείρα της, βρίσκεται σήμερα άφθαρτη και με ιδιότητες ζωντανού σώματος (ευκαμψία, θερμοκρασία, κ.λ.π.) στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Χριστῷ τῷ δι’ ἡμᾶς, ἐκ Παρθένου τεχθέντι, σεμνὴ Μαγδαληνή, ἠκολούθεις Μαρία, αὐτοῦ τὰ δικαιώματα, καὶ τοὺς νόμους φυλάττουσα· ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἁμαρτημάτων τὴν λύσιν, εὐχαῖς σου λαμβάνομεν.
2) ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΑΥΓΩΝ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΤΙΒΕΡΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΒΑΦΟΥΜΕ ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΑΥΓΑ!
Όταν Σταυρώθηκε από τους Ρωμαίους και Εβραίους ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα, η θαρραλέα Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, που Τον αντίκρισε αναστημένο με τα μάτια της, βρήκε το κουράγιο και το απίστευτο θάρρος να πάει ως την μακρινή Ρώμη και να ζητήσει να την παρουσιάσουν ενώπιον του Αυτοκράτορος Τιβερίου για να κάνει μια σοβαρότατη καταγγελία! Ο Τιβέριος ήταν σε γενικές γραμμές καλό Αυτοκράτορας και είχε ήδη ενημερωθεί για τον Χριστό, την μορφή και τα θαύματά Του από τον πρώην Ανθύπατο της Ιουδαίας Πούμπλιο Λέντουλο, ο οποίος υπήρξε Ανθύπατος εκεί πριν τον Πιλάτο.
Όταν λοιπόν στάθηκε μπροστά του με πίστη και θάρρος η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή, ο Αυτοκράτορας άκουσε με ενδιαφέρον όλα τα υπόλοιπα τα οποία δεν γνώριζε, ζητώντας απόδοση Δικαιοσύνης από τον Καίσαρα για την συκοφαντία και τη Σταύρωση του Θεανθρώπου. Αφού οι δικοί του, οι Ρωμαίοι, με την ανοχή του Πιλάτου και με αίτημα των Εβραίων, καταδίκασαν σε Σταυρικό θάνατο έναν αθώο, που τόσο είχε ευεργετήσει τον κόσμο! Το ίδιο τον Χριστό, τον Υιό του Θεού και Θεό, ο οποίος και την τρίτη μέρα Αναστήθηκε! Στο σημείο αυτό ακριβώς ο Τιβέριος, απάντησε πως όλα μπορούσε να τα δεχθεί για τον Χριστό, αλλά του ήταν αδύνατο να πιστέψει ότι Αναστήθηκε! Εκείνη την ώρα, περνούσε μια υπηρέτης του παλατιού κρατώντας ένα καλάθι αυγά, οπότε βρίσκει ευκαιρία ο Τιβέριος και λέει: "Να, εάν αυτά εκεί τα αυγά γίνουν κόκκινα, τότε θα πιστέψω και εγώ ότι ο Χριστός Αναστήθηκε"! Πηγαίνει αμέσως η Αγία Μαρία Μαγδαληνή, αγγίζει τα αυγά και θαυματουργικά γίνονται όλα Κόκκινα!
Παίρνει τότε ένα, το δείχνει στον Αυτοκράτορα Τιβέριο και του λέει: "Χριστός Ανέστη"! Και τότε εκείνος απαντά: "Αληθώς Ανέστη"! (αλήθεια αναστήθηκε). Και δίνει ευθύς διαταγή να συλληφθούν στα Ιεροσόλυμα οι Καϊάφας, Άννας και Πόντιος Πιλάτος και να προσαχθούν ενώπιόν του στη Ρώμη, όπως και έγινε. Έτσι, χάρη στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή, οι ένοχοι της άδικης Σταύρωσης του Χριστού, συνελήφθησαν με διαταγή του Καίσαρα Τιβέριου από Ρωμαίους Στρατιώτες, οι οποίοι και τους έβαλαν σε πλοίο, με προορισμό την Ρώμη! Ο δε Καϊάφας πέθανε εν πλω κάπου κοντά στην Κρήτη. Κάποιοι λένε ότι θάφτηκε κοντά στο Ηράκλειο, αλλά ούτε η γης τον δεχότανε και τον έβγαλε επτά φορές, ενώ κάποιοι άλλοι θεωρούν πως το γεγονός ίσως σχετίζεται με τη θέση «Καϊάφας» στην Πελοπόννησο, όπου ίσως τελικά κατέληξε...
Ο Άννας πάλι βρήκε μαρτυρικό θάνατο στη Ρώμη με διαταγή του Τιβέριου, ενώ ο Πιλάτος σκοτώθηκε από βέλος που ρίχτηκε προς τη φυλακή του. Έτσι οι ένοχοι πλήρωσαν την αδικία και συκοφαντία τους. Ο Αυτοκράτορας Τιβέριος μετά από όλα αυτά, θέλησε να καθιερώσει τον Χριστό επίσημα ως Θεό, ανάμεσα στις άλλες θρησκείες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας! Το πρότεινε μάλιστα στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο (Τερτυλλιανός) αλλά εκείνη το απέρριψε... Και δυστυχώς οι διάδοχοι του Τιβέριου, έγιναν ανήλεοι διώκτες των Χριστιανών, μέχρι που ήρθε ο γιος της Ελληνίδας Ελένης, ο Άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος, ο ιδρυτής της Κωνσταντινούπολης και της Ελληνοχριστιανικής Αυτοκρατορίας μας η οποία "ανθεί και φέρει κι άλλο"
3) Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΚΕΛΛΑ Η ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΧΙΟΥ
Η Αγία Μαρκέλλα κατάγονταν από τη πόλη Βολισσό της Χίου. Η μητέρα της ήταν Χριστιανή ενώ ο πατέρας της ειδωλολάτρης . Από την μητέρα της γαλουχήθηκε τις αρχές και τις αξίες της Χριστιανικής πίστης, τις οποίες και εφάρμοσε εις το έπακρόν τους. Καθημερινά λάτρευε τον Τριαδικό Θεό με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες. Ζούσε όχι για τον εαυτόν της αλλά για τον πλησίον. Καθημερινά θυσίαζε το είναι της, για την Αγάπη του Νυμφίου της Ιησού Χριστού στον οποίο και είχε αφιερωθεί. Το σύνολο των αρετών και των χαρισμάτων της την έκαναν την περιζήτητη νύμφη. Πολλοί νέοι της εποχής ζητούσαν να την μνηστευτούν. Αυτή όμως πιστή στον εν παρθενία βίο, αρνούνταν σταθερά. Σε μικρή ηλικία χάνει την μητέρα της όταν αυτή εκδημεί προς την ουράνιο Βασιλεία. Η μικρή όμως Μαρκέλλα με μεγαλύτερο σθένος στρέφει τους οφθαλμούς της προς τα Άνωθεν και τον Ζωοδότη Νυμφίο της Κυριο Ημών Ιησούν Χριστόν. Εντατικοποιεί τις προσπάθειες της στην καλλιέργεια των αρετών και καθίσταται οσιακή μορφή μεγάλου αναστήματος παρά το νεαρό της ηλικίας της.
Ο μισάνθρωπος Διάβολος δεν μπορούσε να ανεχτεί την πύρινη πίστη κατά πράξης της Μαρκέλλας. Δεν μπορούσε όμως να την ρίξει σε αυτόβουλο αμάρτημα της ώστε να την κατακρημνίσει πνευματικά. Δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού η Αγία ενεργώντας με το αυτεξούσιο, είχε νεκρώσει την σάρκα και τις επιθυμίες αυτής. Είχε θωρακιστεί με την πανοπλία της Αγάπης του Κυρίου της, την Θείαν Χάρην. Έτσι στράφηκε στο να χρησιμοποιήσει ως όργανο του τον πατέρα της. Αυτός άλλωστε ήταν πάντα αντίθετος με τον τρόπο ζωής της κόρης του. Πολλές φορές είχε προσπαθήσει να την μεταπείσει για να αλλάξει στάση. Τώρα όμως είχε εξοργιστεί. Προσπαθούσε με παντοίο τρόπο να την κάνει να αρνηθεί τον Χριστόν. Κανένας από τους τρόπους του όμως είτε καλός, είτε με απειλές και βία δεν απέδωσε. Η αποφασιστικότητα της Αγίας ήταν καθοριστική και αμετάκλητη. Τίποτε δεν την έκανε να αλλάξει ή να ανταλλάξει την πίστη της σε Αυτόν. Η αφόρητη ζωή την έκανε να εγκαταλείψει το πατρικό της σπίτι για να βρει καταφύγιο στο βουνό. Μέσα στα δάση υμνούσε και δοξολογούσε τον Θεό που την αξίωνε να διωχτεί για το Άγιο όνομα του!
Ο Πατέρας της όμως σαν δαιμονισμένος άρχισε να την καταδιώκει κι εκεί. Κατά παράδοση, ο διάβολος τόσο του είχε θολώσει το νου, που έτρεφε ακόμα και σαρκικούς λογισμούς για την ίδια του την κόρη. Όταν η διωκόμενη Μαρκέλλα τον αντιλήφθηκε ότι ήταν κοντά της κρύφτηκε σε μια βάτο. Ο Πατέρας της, μετά από την υπόδειξη ενός βοσκού την εντόπισε και για να την αναγκάσει να βγει από την βάτο, της έβαλε φωτιά. Έτσι η Αγία καταπληγωμένη από τα αγκάθια και εξασθενημένη από τον καπνό και το πυρ έτρεξε προς την ακροθαλασσιά, στην προσπάθεια της να τον αποφύγει και να σωθεί. Στην προσπάθεια της αυτή ο Πατέρας της, την σημάδεψε με το τόξο ή το όπλο του και την πλήγωσε. Η Αγία άρχισε ακατάσχετα να αιμορραγεί και το αίμα της να βάφει τις πέτρες της ακρογιαλιάς. Συνέχισε όμως να τρέχει, αλλά οι δυνάμεις της, την εγκατέλειπαν και ο διώκτης πατέρας της, την πλησίαζε όλο και περισσότερο. Τότε η Αγία προσεύχεται προς τον Κύριο Ιησού Χριστό προκειμένου να την διαφυλάξει. Και ω του θαύματος ! Η πέτρα στην οποία ανακάθισε τελειωτικά, άνοιξε και έκρυψε το σώμα της , ως την μέση. Ο πατέρας αφού προσπάθησε να την βγάλει χωρίς αποτέλεσμα, αφού έκοψε πρώτα τους μαστούς της στην συνέχεια την αποκεφάλισε. Την τίμια κεφαλήν της, την πέταξε στην θάλασσα την οποία στην συνέχεια την συνέλλεξε κατά τρόπο θαυμαστό, κάποιο πλοίο και την μετέφερε στην Ρώμη.
Έτσι η Αγία Μαρκέλλα έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου για την πίστη της στον Χριστό. Μαρτύρησε από τον ίδιο της τον πατέρα όπως η Αγία Βαρβάρα και τόσες άλλες Αγίες. Χαριτώθηκε από τον Θεόν με την θαυματουργία και αναρίθμητα είναι τα θαύματα που καθημερινά αναφέρονται ειδικά κατά τους έσχατους χρόνους. Από τον βράχο που έκρυψε το σώμα της, αναβλύζει αγίασμα και όταν Ιερέας διαβάζει την Παράκληση, το νερό της θάλασσας αρχίζει να βράζει και σταματά όταν τελειώσει η Παράκληση. Αξιοσημείωτη επίσης είναι και η αναφορά ότι στην παραλία που άρχισε να αιμορραγεί από το πρώτο χτύπημα του πατρός της, η Αγία Μαρκέλλα και σε απόσταση μέχρι τον τόπο του μαρτυρίου της, οι πέτρες είναι ακόμη και σήμερα ερυθρού χρώματος από το Άγιο Αίμα της!
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς ἁγνείας τὸ ῥόδον καὶ τῆς Χίου τὸ βλάστημα, τὴν ἁγίαν Μαρκέλλαν ἐν ᾠδαὶς εὐφημήσωμεν· τμηθεῖσα γὰρ χειρὶ τῇ πατρικῇ, ὡς φύλαξ ἐντολῶν τῶν τοῦ Χριστοῦ, ῥῶσιν νέμει καὶ κινδύνων ἀπαλλαγήν, τοῖς πρὸς αὐτὴν κραυγάζουσι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΕΥΦΡΟΣΥΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΩ
ΕΥΑΡΕΣΤΑ ΓΕΝΟΜΕΝΑ ΣΕ ΟΣΕΣ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ.
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ
