Ναι !!! Και την Παναγία την επισκέφτηκε ο θάνατος!!!
Την Παναγία, την περισσότερο από όλους τους Αγίους αγιασμένη, την Κεχαριτωμένη Μαρία.
Ο θάνατος! Ο κοινός κλήρος όλων εκείνων που φέρουν την ανθρώπινη φύση. Δεν κάνει εξαίρεση ούτε και σ’ αυτούς τους Αγίους του Θεού. Πώς ήταν δυνατόν να εξαιρεθεί και η
Υπεραγία Θεοτόκος, καίτοι υπήρξε των Αγίων, Α γ ι ω τ έ ρ α, και ε ν δ ο ξ ο τ έ ρ α, των ουρανίων δυνάμεων, και τ ι μ ι ω τ έ ρ α των Χερουβείμ;
Αναντίρρητα ο θάνατος είναι πικρός και σκληρός. Αλλά από τη στιγμή που ο Χριστός νίκησε τον θάνατο και ανέστη εκ νεκρών, ο θάνατος έπαυσε να προκαλεί τον πόνο και την απόγνωση στους ανθρώπους. Πολύ περισσότερο ο θάνατος των Αγίων δεν είναι γεγονός θλιβερό. Είναι χαρά και αγαλλίαση, διότι καταργήθηκε πλέον το κράτος του θανάτου και η ανθρώπινη φύση ντύθηκε την αθανασία. Γράφει ο Ιερός Δαμασκηνός: «Εγώ ο άνθρωπος θεώθηκα, απαθανατίσθηκα εγώ ο θνητός… διότι ξεντύθηκα το ένδυμα της φθοράς και φόρεσα την αφθαρσία, καθώς τυλίχθηκα την αλουργίδα της Θεότητας.»
Πόσο εκπληκτικό! Η Μητέρα της ζωής, το σκήνωμα της δόξης του Θεού, η Μεγαλώνυμη Θεοτόκος, δέχεται ν έ κ ρ ω σ η!
Ο θάνατος της «Ζωαρχικής Μητέρας του Κυρίου» υπερβαίνει την έννοια του θανάτου, ώστε να μην ονομάζεται καν θάνατος, αλλά «κοίμησις» και «θεία μετάσταση» και «εκδημία» ή «ενδημία» προς τον Κύριο. Και εάν ακόμη λεχθεί «θάνατος» όμως είναι θάνατος ζωηφόρος και «αρχή δευτέρας υπάρξεως», της α ι ω ν ί ο υ!
Η Θεοτόκος όχι μόνο αποδέχεται τον θάνατο, αλλά και επείγεται να συναντήσει τον Μονογενή Της, γι’ αυτό και παρακαλεί τον Υιόν Της και Θεόν Της,να δεχτεί στα Θεϊκά Του χέρια την «φίλην» σ’ Αυτόν ψυχή Της.
«Στα χέρια Σου το πνεύμα μου ,Τέκνον μου, παραδίδω. Δέξου μου την δική σου φίλη ψυχή, που άμεμπτη κράτησες. Σε Σένα και όχι στη γη ,το σώμα μου αφήνω. Φύλαξε το σώο εκείνο, το οποίο έκανες κατοικία, το οποίο διατήρησες παρθενικό και όταν γεννήθηκες.
Πλησίον Σου πάρε με, για να κατοικήσω με Σένα και εγώ, με Σένα που είσαι των σπλάχνων μου η φύτρα. Προς Σε βιάζομαι να έλθω. Προς Σένα, ο Οποίος ήλθες και με επισκέφθηκες, χωρίς να χωρισθείς από τον Πατέρα Σου».
Αφού ετοιμάσθηκε η Παναγία, ξάπλωσε στην κλίνη Της, ευπρέπισε τα ενδύματα Της, σταύρωσε τα Άχραντα χέρια Της επάνω στο στήθος Της και περίμενε τον Υιόν και Θεόν Της να παραλάβει την Αγία ψυχή Της!
Πώς να παραστήσει με λόγια ο οποιοσδήποτε εκείνη την «Ε π ί σ η μ η» στιγμή!
Μέσα σ’ εκείνο το απόμερο σπιτάκι της Γεθσημανή ,η Μητέρα της Ζωής, το Ρόδον το Αμάραντον, κλείνει τα καθαρά, ολοφώτεινα μάτια Της και περιμένει…
Τα αμόλυντα χείλη Της ψιθυρίζουν:
«Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες ενθάδε Γεθσημανή το χωρίον, κηδεύσατε μου το σώμα. Και Σύ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβε μου το πνεύμα»
«Και γενομένης βροντής μεγάλης, παρεγένοντο οι Απόστολοι πάντες εκ των περάτων της γης δια νεφελών προς το κηδεύσαι το άχραντον αυτής σώμα. Και σχηματισθείσα επί της κλίνης ,παρέθετε την αγίαν αυτής ψυχήν εις τας χείρας του Υιού και Θεού αυτής.»
Ο Ιερός Δαμασκηνός, περιγράφει με πολύ στοργικό και τρυφερό τρόπο την υποδοχή της ψυχής της Παναγίας εκ μέρους του Υιού Της.
“Έλα ευλογημένη μου Μητέρα, να ξεκουραστείς. Σήκω, έλα κοντά Μου, η ενάρετη μεταξύ των γυναικών, διότι ο χειμώνας αφού παρήλθε, ήρθε η ώρα να κόψουμε κλαδιά. Η ωραία κοντά Μου, και μώμος δεν υπάρχει σε Σένα. Η ευωδία των μύρων Σου, ξεπερνά όλα τα αρώματα.”
Πώς ο ουρανός υποδέχτηκε Αυτή, που υπήρξε πλατυτέρα των ουρανών!
Πώς δέχτηκε ο τάφος Αυτήν, η οποία δέχτηκε τον Θεό!
Ναι, Την δέχτηκε και Την χώρεσε, διότι δεν έγινε πλατύτερη από τον ουρανό με τον σωματικό Της όγκο!
Με τη Θεία χάρη όμως ξεπέρασε κάθε ύψος και πλάτος, διότι το Θεϊκό είναι πέραν από κάθε σύγκριση!
Ώ! Το Ιερό και Σεβάσμιο και Αξιοπροσκύνητο Μνήμα!
Ώ! Του παραδόξου θαύματος! Η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται.
Τα αναρίθμητα πλήθη των πιστών που κατακλύζουμε τους Ιερούς Ναούς κατά την ένδοξη γιορτή της Κοιμήσεως Της, με πίστη, με ευλάβεια, με ιερό δέος, με ευχαριστία και παράκληση ,προσκυνούμε την Σεπτή Της Εικόνα και διακηρύττουμε την εγκόσμιο και υπερκόσμιο Δόξα της Υπεραγίας Θεοτόκου,της Παναγίας μας!
Και με καρδιά που πάλλεται από συγκίνηση μυστικά Της σιγοψιθυρίζουμε:
«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖςπρεσβείαις ταῖςσαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.»
Μην εγκαταλείπεις και μένα Αγία Θεοτόκε, Δέσποινά μου, Βασίλισσα του κόσμου, Μητέρα και Μυροφόρα του Θεού μου!
Στήριξε με Εσύ και μη με αφήνεις!
Βήμα δεν έχω, μήτε φτέρωμα. Με γονατίζει το στοιχειό της θλίψης, από τα πονεμένα γλυκοχαράματα, μέχρι τα δακρυσμένα ηλιοβασιλέματα.
Σκέπη του κόσμου και Προστασία, στάλαξε μια δροσιά στην ψυχή μου, στείλε μου ένα άκουσμα από το κελάηδισμα του αιθέρα.
Πρόστρεξε Παναγία μου, σ’ εκείνες τις στιγμές της μεγάλης απουσίας, που μόνο Εσύ ξέρεις και γνωρίζεις και βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει τον γλυκασμό, παρά μόνο το στοργικό Σου βλέμμα, που κατεβαίνει από το εικόνισμα στην ταπεινή θλιμμένη ψυχή μου.
Μονάχα Εσένα έχω, και πιστεύω και λατρεύω, Μεγαλόχαρη, και την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι!
Η Παναγία μας εύχομαι να είναι η Προστασία όλων!
Χρόνια Πολλά!
Χρόνια Πολλά στις εκλεκτές φίλες και τους εξαιρετικούς φίλους του IliaPress,που φέρουν και τιμούν το υπερευλογημένο και υπερένδοξο όνομα της Π α ν α γ ί α ς!
Για το IliaPress
Μαρία Δημητρακοπούλου
Η φωτογραφία της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Σκαφιδιώτισσας είναι από το αρχείο του αειμνήστου ιδρυτού του IliaPress και συζύγου μου, Πάνου Δημητρακόπουλου
