γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
«Η Παναγία, όποτε έχουµε ανάγκη, απαντά αµέσως στην Προσευχή µας. Όποτε δεν έχουµε, µας αφήνει, για να αποκτήσουµε λίγη Παλληκαριά». (Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης).
Αγαπητοί μας στη ζέστη του καλοκαιριού, ο Αύγουστος έχει τη δροσιά της Παναγίας! Με τις Ιερές Παρακλήσεις, τη γιορτή της Κοίμησής Της στο μέσο, τα μεθέορτα και την απόδοση, όπως και στο τέλος με την «Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης» Της, καλύπτει όλο το μήνα. Καμία άλλη γυναίκα, όπως και κανένας άνθρωπος σ’ όλο τον κόσμο, δεν τιμήθηκε τόσο πολύ μετά θάνατο.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι ένας «ζωηφόρος θάνατος» και όποιος αγαπά και εμπιστεύεται τη ζωή του στα χέρια Εκείνης τότε βρήκε το μονοπάτι που οδηγεί στον Παράδεισο, στην Αιώνια Ζωή! Αυτή είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου και αυτό το θαύμα της ζωής της Παναγίας μας. Γι’ αυτό και είναι χρέος όλων μας όχι μόνο να την ευγνωμονούμε, αλλά και να αγωνιζόμαστε να ζήσουμε όπως Εκείνη έζησε. Διότι, αν δεν ήταν Εκείνη, εμείς θα ζούσαμε ακόμη στο σκοτάδι ορφανοί. Αν δεν ήσουν Εσύ, Παναγία μας, ποια θα είχαμε Μάνα τέτοιας αγάπης εμείς; Ποια χαρά θα μπορούσε να νιώσει η καρδιά μας; Ποια αγκαλιά θα μας έκλεινε στοργική στις μεγάλες και κρίσιμες ώρες των πόνων; Και ποιο χέρι απαλό με γλυκύτατο χάδι θα σκούπιζε ανάλαφρο των ματιών μας το δάκρυ;
Έχουμε με την Παναγία μία συγγένεια, που την θέσπισε ὁ Χριστός. Η Παναγία δεν την ξεχνάει! Ποτέ! Εμείς την ξεχνάμε. Εμείς πρέπει να αγωνιζόμαστε να την θυμόμαστε! Και να προσευχόμαστε σ’ Αυτήν, όσο πιο συχνά μπορούμε με εμπιστοσύνη και σταθερή ελπίδα. Όπως και το βρέφος χρειάζεται τη στοργή της μάνας του, που θα το φροντίζει θυσιαστικά για να ζήσει, έτσι κι ο κάθε Χριστιανός χρειάζεται τη στοργή της Παναγίας Μητέρας του Θεού του, όπου θα καταφεύγει για να ζήσει από τις αμαρτίες που τον συνθλίβουν, από τα προβλήματα της καθημερινότητας που τον ταράσσουν κι από τους πειρασμούς του πονηρού που τον συγχύζουν.
"Πάμε στην Παράκληση", δηλαδή πάμε να συναντήσουμε την Παναγία μας, την Κυρία Θεοτόκο που μας περιμένει στο σπίτι της, στην Εκκλησία, που δεν έχει καμιά σημασία πού να βρίσκεται, σε βουνό ή θάλασσα στην Ενορία ή σε προσκύνημα. Ξέρουμε σίγουρα πως είναι εκεί και μας περιμένει ν’ αποθέσουμε της καρδιάς μας το λιβανωτό. Την Προσευχή μας που δεν την ξεχωρίζουμε αν είναι δοξολογική ή ευχαριστία, αν είναι ξεχύλισμα πόνου ή εξομολόγηση αμαρτωλής καρδιάς. Σημασία έχει ότι ακούμε αλλά και σιγοψέλνουμε κι’ εμείς την «Μικρή» ή «Μεγάλη Παράκληση». Και κάπου -κάπου μυστικά ή φανερά στρέφουμε τα βλέμματά μας στην Εικόνα και βλέπουμε την άγια της μορφή, άλλοτε χαρούμενη κι’ άλλοτε λυπημένη, με ποια διάθεση ο καθένας την κοιτά. Και στο τέλος της ακολουθίας φεύγεις πολύ διαφορετικός από ό,τι ήρθες, γιατί είσαι απόλυτα βέβαιος πως η στοργική Μάνα σε άκουσε, είδε τα αβόλιστα βάθη της καρδιάς σου, και τώρα είναι η δική της η σειρά να κάνει το Θαύμα!
Γι’ αυτό και εμείς απευθυνόμενοι σ’ Αυτήν της λέμε ταπεινά: "Σε μακαρίζουμε, που έγινες Μητέρα του ποιητού των απάντων Χριστού του Θεού. Και σαν Μητέρα μας, Σε παρακαλούμε: Μήν παύσεις να Τον ικετεύεις για εμάς! Εμείς, μετά από τον Χριστό, όλες μας τις ελπίδες τις στηρίζουμε σε εσένα, Θεοτόκε, Πανύμνητε και Απειρόγαμε!"
ΟΙ ΙΕΡΕΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΙΣ ΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΜΑΣ
ΑΠΟ ΩΡΑ 7:30 ΕΩΣ 8:30 Μ.Μ. ΚΑΙ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΥΠΕΡ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑΣ.
