Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να σιωπά, λες και σκύβει με σεβασμό για να αφουγκραστεί τη μνήμη. Στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Σκαφιδιώτισσας, όπου ακόμη αντηχούν οι ψίθυροι των αγωνιστών, σήμερα Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, τελέστηκε η εκδήλωση τιμής για τα 200 χρόνια από τη μάχη της Σκαφιδιάς, ένα ορόσημο αντίστασης και αυταπάρνησης στον Αγώνα της Ελευθερίας.
Με ιδιαίτερο σεβασμό, τελέστηκε η κατανυκτική Δοξολογία, στην οποία χοροστάτησε ο σεπτός ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Ηλείας κ.κ. Αθανάσιος, πλαισιωμένος από σεβαστούς ιερείς της Μητροπόλεως. Στο κέντρο της μικρής εκκλησίας είχε τοποθετηθεί, με σεβασμό και συγκίνηση, το καριοφίλι του Κολοκοτρώνη, από τα κειμήλια της Μονής — ένα σιωπηλό τεκμήριο των ηρώων που πολέμησαν για πατρίδα και πίστη. Σαν να ξυπνούσαν για λίγο οι μνήμες δύο αιώνων.
Δεκέμβριος του 1825, οι κάτοικοι του Πύργου, κυνηγημένοι από τη μανία των Οθωμανών, είχαν ταμπουρωθεί στη Μονή, βρίσκοντας καταφύγιο στα πέτρινα τείχη και στη σκέπη της Παναγίας, που τους έκλεινε προστατευτικά στην αγκαλιά Της. Εκεί, ανάμεσα στον φόβο και την ελπίδα, ο καπετάν Γιώργης στάθηκε όρθιος και ηρωικός· με βλέμμα αποφασισμένο και καρδιά φλογισμένη από την πίστη και την πατρίδα, ηγήθηκε των υπερασπιστών και μεταμόρφωσε τη μικρή Μονή σε προμαχώνα ελευθερίας.
Την όλη τελετή αγκάλιαζε η ευγενική φροντίδα της άοκνης Αγίας Καθηγουμένης Μακαρίας Β’, της ψυχής της Μονής, που με αγάπη και λεπτή μέριμνα είχε επιμεληθεί κάθε λεπτομέρεια. Με βλέμμα γαλήνιο και καρδιά που πάλλεται για τον τόπο και την ιστορία του, στάθηκε διακριτικά πίσω από όλα, σαν αθόρυβη υφάντρα που πλέκει με υπομονή το υφάδι της μνήμης και της τιμής. Ο σεβασμός της προς τους αγωνιστές και η αγάπη της για το μοναστήρι έμοιαζαν να φωτίζουν τον χώρο, κάνοντάς τον πιο θερμό, πιο ανθρώπινο, πιο άξιο να δεχθεί μια τόσο ιερή επέτειο.
Ξεχωριστή ζεστασιά στην εκδήλωση έδωσαν τα παιδιά του κατηχητικού, που παρουσίασαν ποιήματα και τραγούδι αφιερωμένα στους αγωνιστές της μάχης. Με καθαρή παιδική λεβεντιά, ζωντάνεψαν στιγμές της ιστορίας, γεμίζοντας τον χώρο με μια ευγενική συγκίνηση. Τα ποιήματα και το τραγούδι της εκδήλωσης ήταν δημιούργημα της ιεροψάλτριας και κατηχήτριας της Μονής, Αναστασίας Παπαδημητρίου. Με ευαισθησία και τέχνη περισσή συνέθεσε λέξεις και μελωδίες που αποτύπωναν την ιστορική σημασία της μάχης, προσφέροντας στους μικρούς και μεγάλους παρευρισκόμενους μια συγκινητική και ζωντανή σύνδεση με το παρελθόν.
Ο καθηγητής κ. Γιώργος Κουρνούτας μετέφερε με ζωντάνια και σε βάθος την ιστορία της μάχης της Σκαφιδιάς, ζωντανεύοντας μπροστά στο ακροατήριο τις στιγμές της γενναιότητας και της αυταπάρνησης των αγωνιστών.
Κορυφαία στιγμή αποτέλεσαν τα αποκαλυπτήρια του νέου μνημείου, αφιερωμένου σε όσους ύψωσαν το ανάστημά τους στη μάχη της Σκαφιδιάς. Η σεμνή αλλά επιβλητική πλάκα αποκαλύφθηκε μπροστά στο εκκλησίασμα, που τίμησε τη στιγμή με απόλυτη σιωπή. Λίγα λεπτά πριν ο Μητροπολίτης Ηλείας και οι ιερείς είχαν τελέσει επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση των ηρώων της μάχης.
Παρόντες στην τελετή στάθηκαν, με σεμνότητα και κύρος, βουλευτές του νομού, ο Δήμαρχος Πύργου, ο πρόεδρος της Σκαφιδιάς, εκπρόσωποι του Δήμου, των Ενόπλων Δυνάμεων, και των αποστράτων. Με την κατάθεση στεφανιών τίμησαν τη μνήμη των αγωνιστών, ενώ στους χαιρετισμούς τους αντήχησε ο παλμός της ιστορικής ευγνωμοσύνης.
Το στεφάνι της Μονής κατέθεσαν δύο μικρά κοριτσάκια, με βήματα δειλά αλλά γεμάτα σεβασμό και παιδική ευλάβεια.
Μπροστά σε αυτήν την πλάκα που κρατά χαραγμένη την ιστορία, τα στεφάνια στάθηκαν ως αθόρυβοι φύλακες τιμής — μια ευγενική υπόμνηση ότι η μνήμη δεν ξεθωριάζει, αλλά ριζώνει βαθιά στο φως και στη σκιά των ιερών τόπων.
Κι όταν οι μικρές, μελωδικές φωνούλες των παιδιών έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο, σαν να ενώθηκαν παρελθόν και παρόν, σαν να περπάτησαν για λίγο οι ήρωες ξανά ανάμεσά μας. Και κατόπιν το ενός λεπτού σιγή και σαν να γονάτιζε για μια στιγμή ο χρόνος μπροστά στη θυσία εκείνων που έγραψαν με το αίμα τους το χρέος της ελευθερίας.
Μετά τα αποκαλυπτήρια, παρατέθηκε μία λιτή δεξίωση, προσεγμένη με ζήλο και φροντίδα από την ακούραστη Ηγουμένη. Ο σεμνός αυτός χώρος φιλοξενίας, γεμάτος ζεστασιά και φιλόξενη απλότητα, έδωσε την ευκαιρία σε όλους να ανταλλάξουν λόγια σεβασμού και μνήμης, ενώ η αθόρυβη παρουσία της Ηγουμένης εξασφάλιζε ότι κάθε λεπτομέρεια αντικατόπτριζε την αγάπη της για τη Μονή και την ιστορική αυτή ημέρα.
Στον ιερό τόπο όπου γράφτηκε μια σελίδα ελευθερίας, η μνήμη παρέμεινε ζωντανή, φωτίζοντας τις καρδιές όσων βρέθηκαν εκεί — ένα χρέος που περνά από γενιά σε γενιά και εξακολουθεί να μας ενώνει.
