To πρωί του Σαββάτου (25/1) ξεκινά η διαδικασία για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας με την πρώτη ψηφοφορία.
Το Σώμα των «300» καλείται να επιλέξει μεταξύ τεσσάρων προτάσεων που κατατέθηκαν στο προεδρείο της Βουλής. Συγκεκριμένα, μεταξύ του τέως προέδρου της Βουλής, Κωνσταντίνου Τασούλα που προτάθηκε από τη ΝΔ, των πρώην υπουργών Τάσου Γιαννίτση και Λούκας Κατσέλη που προτάθηκαν από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, αντίστοιχα, και του συγγραφέα Κώστα Κυριακού που προτάθηκε από την ΚΟ της «Νίκης».
Ας κάνουμε μια αναδρομή σε όλους τους Προέδρους της Δημοκρατίας
Μιχαήλ Στασινόπουλος
(1974 -1975)
Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1903. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αναγορεύθηκε Διδάκτωρ Νομικής το 1934. Το 1937 διορίσθηκε Υφηγητής Διοικητικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1943 τακτικός Καθηγητής της Παντείου Ανωτάτης Σχολής Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της οποίας διετέλεσε Πρύτανης από το 1951 έως το 1958.
Κατά τη διετία 1951-1953 διετέλεσε Πρόεδρος του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας. Το 1952 υπηρέτησε ως υπηρεσιακός Υπουργός Προεδρίας και Εργασίας στην Κυβέρνηση Κιουσόπουλου και το 1958 ως Υπουργός Προεδρίας στην Κυβέρνηση Γεωργακόπουλου.
Το 1929, επιτυχών πρώτος στο σχετικό διαγωνισμό δικαστών, εισήλθε ως Εισηγητής στο Συμβούλιο της Επικρατείας του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος από το 1966 έως το 1969.
Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος ανέπτυξε πλούσια συγγραφική δραστηριότητα. Πρωτοεμφανίστηκε ως λογοτέχνης, στο περιοδικό Μούσα (1920-1923). Δημοσίευσε πολυάριθμα επιστημονικά συγγράμματα και λογοτεχνικά έργα καθώς και μεταφράσεις έργων Γάλλων ποιητών και πεζογράφων. Το 1968 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και κατά τα έτη 1969 και 1970 προτάθηκε από τον Πρόεδρο του Γαλλικού Συμβουλίου Επικρατείας Rene Cassin ως υποψήφιος για το Νόμπελ Ειρήνης.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1974, ο Μιχαήλ Στασινόπουλος, εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Μετά την καθιέρωση, με το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974 της αβασίλευτης Δημοκρατίας ως οριστικού πολιτεύματος, ο Μιχαήλ Στασινόπουλος εξελέγη κατά πλειοψηφία από τη Βουλή ως προσωρινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Άσκησε τα καθήκοντα αρχηγού του κράτους από την 18η Δεκεμβρίου 1974 μέχρι την 20η Ιουνίου 1975, δηλαδή μέχρι την οριστική διαμόρφωση του νέου πολιτεύματος από την Αναθεωρητική Βουλή.
Ο Μιχαήλ Στασινόπουλος απεβίωσε στις 31 Οκτωβρίου 2002.
Κωνσταντίνος Τσάτσος
(1975-1980)
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος γεννήθηκε το 1899 στην Αθήνα όπου και έζησε μέχρι το θάνατό του, το 1987. Ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα Σεφεριάδου και είχε δυο κόρες. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Παράλληλα με τις σπουδές του ασχολήθηκε με τα έργα των κλασσικών Ελλήνων και λατίνων συγγραφέων καθώς και με την νεοελληνική λογοτεχνία και την ποίηση. Δημοσίευσε δύο τόμους ποιημάτων και θεατρικών έργων με το ψευδώνυμο Ύβος Δελφός.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι το 1920 τοποθετήθηκε στην ελληνική διπλωματική αντιπροσωπεία στο Παρίσι. Με την ιδιότητά του αυτή, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών.
Μετά τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη φιλοσοφία και φιλοσοφία του δικαίου στη Χαϊδελβέργη επέστρεψε στην Αθήνα. Ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ Νομικής το 1929, υφηγητής το 1930 και έκτακτος καθηγητής στη Νομική Αθηνών το 1932 στην έδρα της Εισαγωγής στην Επιστήμη του Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά, συνελήφθη και εκτοπίσθηκε στη Σκύρο, το 1941 απολύθηκε από το Πανεπιστήμιο και το 1944 διέφυγε στη Μέση Ανατολή.
Επανήλθε στα πανεπιστημιακά του καθήκοντα μετά την απελευθέρωση και το 1945 ανέλαβε το Υπουργείο Εσωτερικών στη Κυβέρνηση Βούλγαρη, καθώς και το Υπουργείο Τύπου και Πληροφοριών στην Κυβέρνηση Κανελλόπουλου. Το 1946 παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο και πολιτεύθηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Χρημάτισε Υπουργός Εθνικής Παιδείας στην Κυβέρνηση Σοφούλη (1949), καθώς και Υφυπουργός Συντονισμού στη Κυβέρνηση Σ. Βενιζέλου (1951).
Το 1956 προσχώρησε στο νεοϊδρυθέν κόμμα της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ένωσης (ΕΡΕ) με το οποίο και εξελέγη βουλευτής σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Υπηρέτησε ως Υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως και Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στην Κυβέρνηση Καραμανλή (1961, 1963), καθώς και Υπουργός Δικαιοσύνης στη Κυβέρνηση Κανελλόπουλου (1967).
Μετά τη μεταπολίτευση το 1974, ανέλαβε το Υπουργείο Πολιτισμού στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας. Στις βουλευτικές εκλογές του 1974 εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Στις 20 Ιουνίου 1975, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος εξελέγη από τη Βουλή Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με 210 ψήφους επί 295 παρόντων βουλευτών. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μέχρι το Μάιο του 1980.
Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος δημοσίευσε πλήθος επιστημονικών μελετών, νομικών και φιλοσοφικών συγγραμμάτων καθώς και λογοτεχνικών έργων. Το 1961 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε Αντιπρόεδρος και Πρόεδρος. Το 1979 εξελέγη ξένος εταίρος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών της Γαλλίας και επίτιμος διδάκτωρ της Σορβόννης. Εξελέγη επίσης ξένος εταίρος των Ακαδημιών της Ρουμανίας και του Μαρόκου το 1980, καθώς και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών, Τέχνης και Γραμμάτων το 1981. Το 1980 του απονεμήθηκε το μέγα ευρωπαϊκό βραβείο Κούντενχοβε-Καλλέργη.
Κωνσταντίνος Καραμανλής
(1980-1985, 1990-1995)
O Κωνσταντίνος Καραμανλής γεννήθηκε το 1907 στην κωμόπολη Πρώτη Σερρών της τότε υπόδουλης Μακεδονίας. Ο πατέρας του, δημοδιδάσκαλος, είχε μετάσχει ενεργά στο Μακεδονικό αγώνα. Μετά το πέρας των εγκύκλιων σπουδών του, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και, μετά την αποφοίτησή του, άσκησε, από το 1930, τη δικηγορία στην πόλη των Σερρών.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος στην περιφέρεια Σερρών το 1935. Συνολικά, στην ευρύτερη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, εξελέγη 12 φορές βουλευτής, διαδοχικά, του Λαϊκού Κόμματος, του Ελληνικού Συναγερμού, της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως (ΕΡΕ) και της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ). Τα δυο τελευταία κόμματα ίδρυσε ο ίδιος, αντίστοιχα, το 1956 και το 1974. Διετέλεσε, μεταξύ 1946 – 1955, υπουργός Εργασίας, Μεταφορών, Κοινωνικής Πρόνοιας, Εθνικής Άμυνας και τέλος, Δημοσίων Έργων.
Ανέλαβε, τον Οκτώβριο του 1955, ως διάδοχος του Αλέξανδρου Παπάγου, την Πρωθυπουργία, την οποία και διατήρησε, μετά από τρεις επιτυχείς εκλογικές αναμετρήσεις, ως τον Ιούνιο του 1963, οπότε υπέβαλε την παραίτησή του εξαιτίας διαφωνίας με τον Βασιλέα Παύλο. Έκτοτε, παρέμεινε επί ενδεκαετία στο εξωτερικό διατυπώνοντας, κατά αραιά διαστήματα, τις απόψεις του για την ανάγκη της αποκατάστασης του δημοκρατικού πολιτεύματος πάνω σε νέες βάσεις. Επέστρεψε στην Ελλάδα, ενώ κατέρρεε η δικτατορία των Συνταγματαρχών, τη νύχτα της 24ης Ιουλίου 1974 και συγκρότησε, υπό την προεδρία του, την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, η οποία και αντιμετώπισε δραστικά την ανάγκη της άμεσης επαναλειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και της αντιμετώπισης της εθνικής κρίσης που είχε προκληθεί μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Επικράτησε σε δυο, διαδοχικές, εκλογικές αναμετρήσεις κατά τα έτη 1974 και 1977, εξασφαλίζοντας την αδιάλειπτη άσκηση της εξουσίας ως την παραίτησή του από την ενεργό πολιτική, το έτος 1980.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δυο φορές, στις 5 Μαΐου 1980 και στις 4 Μαΐου 1990.
Αποχώρησε οριστικά από τον δημόσιο βίο, το 1995, έχοντας συμπληρώσει 60 χρόνια πολιτικής ζωής. Στο διάστημα αυτό, διετέλεσε οκτώ χρόνια Υπουργός, δεκατέσσερα Πρωθυπουργός και δέκα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ως Πρωθυπουργός, μεταξύ των ετών 1955- 1963, έθεσε τα θεμέλια για την οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας και, μεταξύ 1974 – 1980, αποκατέστησε, σε νέες βάσεις, το δημοκρατικό καθεστώς, επέλυσε οριστικά το πολιτειακό πρόβλημα και εξασφάλισε την ένταξη της χώρας στην Ενωμένη Ευρώπη. Ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κατοχύρωσε την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, συνέβαλε στην ενίσχυση της εθνικής ομοψυχίας και εξύψωσε το κύρος της Ελλάδας στο διεθνή χώρο.
Τιμήθηκε με τα ευρωπαϊκά βραβεία Καρλομάγνου το 1978 και Σουμάν το 1980, το χρυσό μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1983 και το ανώτατο μετάλλιο των Πανεπιστημίων των Παρισίων το 1983 για την πίστη του στην ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και τον αγώνα του για την ένταξη της Ελλάδος σε αυτή. Τιμήθηκε επίσης με το χρυσό μετάλλιο του Ιδρύματος Ωνάση, το 1983, για τη συμβολή του στην αποκατάσταση της δημοκρατίας, την επίτευξη της ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, το όραμά του για την αναγέννηση της ολυμπιακής ιδέας και τις προσπάθειές του για τη σταθεροποίηση της ειρήνης στα Βαλκάνια.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απεβίωσε στις 23 Απριλίου 1998.
Χρήστος Σαρτζετάκης
(1985-1990)
Ο Χρήστος Σαρτζετάκης γεννήθηκε το 1929 στη Θεσσαλονίκη. Πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μετά ολιγόμηνη δικηγορία, εισήλθε στον Δικαστικό κλάδο το 1955. Με εκπαιδευτική άδεια έκανε το 1965-1967 μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι στο εμπορικό δίκαιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο. Ήταν παντρεμένος με την Έφη Αργυρίου, με την οποία απέκτησαν μία κόρη.
Δικαστική και Πολιτική Πορεία
Το 1963, υπηρετών στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, έγινε και διεθνώς γνωστός ως Ανακριτής της υποθέσεως πολιτικής δολοφονίας του βουλευτού της αριστεράς Γρηγορίου Λαμπράκη, την οποία με επιτυχία διεξήγαγε.
Το 1968, επί δικτατορικού καθεστώτος, απελύθη από το Δικαστικό Σώμα και στη συνέχεια συνελήφθη δύο φορές, βασανίσθηκε και φυλακίσθηκε, χωρίς δίκη, επί ένα περίπου χρόνο. Με την κατάρρευση της δικτατορίας αποκαταστάθηκε στην υπηρεσία του τον Σεπτέμβριο του 1974 με τον βαθμό του Εφέτου. Το 1981 προάγεται στον βαθμό του Προέδρου Εφετών και το 1982 στον βαθμό του Αρεοπαγίτου.
Κατά την Προεδρική εκλογή του 1985 ο Χρήστος Σαρτζετάκης προτείνεται από το κόμμα του Πα.Σο.Κ. και εκλέγεται από αυτό και τα κόμματα της αριστεράς στις 29 Μαρτίου 1985 ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παραμείνας στη θέση αυτή μέχρι τις 5 Μαΐου 1990.
Ο Χρήστος Σαρτζετάκης ήταν Επίτιμο μέλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πορτογαλίας, Επίτιμος Διδάκτωρ του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, Επίτιμο μέλος της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και μέλος επιστημονικών εταιρειών στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Έτυχε διαφόρων τιμητικών διακρίσεων και των ανωτάτων παρασήμων ξένων κρατών και ήταν Επίτιμος δημότης πολλών Δήμων και Κοινοτήτων της χώρας μας. Δημοσίευσε διάφορες μελέτες νομικού και πολιτικού περιεχομένου και διατηρούσε προσωπική ιστοσελίδα στο διαδίκτυο (www.sartzetakis.gr). Ο Χρήστος Σαρτζετάκης απεβίωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2022.
Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος
(1995-2005)
O Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα στις 15 Αυγούστου 1926. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1954 άσκησε ενεργό δικηγορία μέχρι το 1974, ως μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Πατρών. Άρχισε να πολιτεύεται στις εκλογές του 1958 με την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ) και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας το 1964. Επανεξελέγη βουλευτής Αχαΐας, με τη Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) στις εκλογές του 1974, 1977, 1981 και 1985. Διετέλεσε Γραμματεύς της Κοινοβουλευτικής ομάδος και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος από το 1981 μέχρι το 1985.
Το 1974 μετέσχε στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως Υφυπουργός Εμπορίου. Τα επόμενα επτά χρόνια υπήρξε μέλος των κυβερνήσεων της ΝΔ ως Υπουργός Εσωτερικών από το Νοέμβριο του 1974 μέχρι το Σεπτέμβριο του 1976, Υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών (Σεπτέμβριος 1976 – Νοέμβριος 1977) και Υπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως (1977-1981).
Τον Αύγουστο του 1985, ο Κ. Στεφανόπουλος αποχώρησε από τη Νέα Δημοκρατία και στις 6 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους ίδρυσε το κόμμα της Δημοκρατικής Ανανέωσης (ΔΗΑΝΑ). Εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του 1989, ενώ παρέμεινε πρόεδρος του κόμματος αυτού μέχρι τον Ιούνιο του 1994, οπότε το κόμμα αυτό ανέστειλε τη δράση του.
Ενόψει των προεδρικών εκλογών του 1995, το κόμμα της Πολιτικής Άνοιξης (ΠΟΛΑΝ) πρότεινε και στήριξε ως υποψήφιο Πρόεδρο Δημοκρατίας, τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο ο οποίος με τη στήριξη και του ΠΑΣΟΚ εξελέγη στις 8 Μαρτίου 1995, κατά την τρίτη ψηφοφορία, με 181 ψήφους ως ο πέμπτος Πρόεδρος Δημοκρατίας μετά τη μεταπολίτευση του 1974 και την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος διαδέχθηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στις 10 Μαρτίου 1995. Επανεξελέγη στο Προεδρικό αξίωμα στις 8 Φεβρουαρίου 2000 με την πρώτη ψηφοφορία αφού έλαβε 269 ψήφους επί 298 παρόντων βουλευτών, παραμένοντας στη θέση αυτή μέχρι τις 12 Μαρτίου 2005.
Έτυχε διαφόρων τιμητικών διακρίσεων και των ανωτάτων παρασήμων ξένων κρατών και αποτελούσε επίτιμο δημότης πολλών Δήμων και Κοινοτήτων της χώρας μας. Ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος απεβίωσε στις 20 Νοεμβρίου του 2016.
Κάρολος Παπούλιας
(2005-2015)
Ο Κάρολος Παπούλιας γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου 1929 στα Γιάννινα, γενέθλιο τόπο της μητέρας του. Ο πατέρας του, Υποστράτηγος Γρηγόρης Παπούλιας, Εύελπις της ηρωικής τάξεως του 1911, υπέκυψε το Σεπτέμβριο του 1936 στις κακουχίες της Μικρασιατικής εκστρατείας του 1921.Τελείωσε το δημοτικό σχολείο Πωγωνιανής και εφοίτησε στα γυμνάσια Πωγωνιανής, Ζωσιμαίας Ιωαννίνων, Παλαιού Φαλήρου και 7ου Παγκρατίου Αθηνών. Η ναζιστική κατοχή τον βρήκε μαθητή του γυμνασίου Πωγωνιανής. Εντάχθηκε από τους πρώτους στην ένοπλη αντίσταση εναντίον των εισβολέων.
Δικηγόρος σπούδασε νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Μιλάνου και Κολωνίας όπου και ανηγορεύθη διδάκτωρ της Νομικής Σχολής με θέμα, “Κτήση και Απώλεια της Νομής κατά το Ελληνικό και Γερμανικό Δίκαιο” υπό την επίβλεψη του διαπρεπούς νομομαθούς, καθηγητού του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου Gerhard Kegel. Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης του Ινστιτούτου Νοτιοανατολικής Ευρώπης του Μονάχου.
Έγραψε επιτομή της ελληνικής αντίστασης που κυκλοφόρησε στο γνωστό γερμανικό εκδοτικό οίκο Suhrkamp. Μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε ξένες εφημερίδες και περιοδικά. Το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967 τον βρήκε στην Ομοσπονδιακή Γερμανία. Εκεί πρωτοστάτησε στην οργάνωση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ένωσης Εξωτερικού, η οποία οργάνωσε και κινητοποίησε τους Έλληνες εργαζομένους, φοιτητές και επιστήμονες της Δυτικής Ευρώπης εναντίον της χούντας των συνταγματαρχών. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της πρώτης συνδικαλιστικής αντιστασιακής οργάνωσης και ήταν ένας από τους τακτικότερους συνεργάτες της Ντόϊτσε Βέλλε.
Από το Δεκέμβριο του 1974 εκλέγεται αδιαλείπτως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε μέλος του Συντονιστικού Συμβουλίου, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου και μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, Γραμματέας της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων του ΠΑΣΟΚ από τον Απρίλη του 1975 μέχρι το 1985. Διετέλεσε επί σειρά ετών μέλος της συντονιστικής Επιτροπής των Σοσιαλιστικών και Προοδευτικών κομμάτων της Μεσογείου.
Το 1974 έλαβε μέρος στις εθνικές εκλογές ως υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στο Νομό Ιωαννίνων, δεν εξελέγη, αν και κατετάγη πρώτος σε αριθμό ψήφων του κόμματος του. Το 1977 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ιωαννίνων και επανεκλεγόταν συνεχώς μέχρι τις εκλογές του 2004.Από το 1981 έως το 1985, επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου, διετέλεσε Υφυπουργός, Αναπληρωτής Υπουργός, και από το 1985 έως 1989 και από το 1993 έως 1996, Υπουργός Εξωτερικών. Κατά τη διάρκεια της Οικουμενικής Κυβέρνησης διατέλεσε Υπουργός Αναπληρωτής Εθνικής Άμυνας (1989-1990). Επί πρωθυπουργίας του κ. Κ. Σημίτη διετέλεσε επί σειρά ετών, 1998 έως 2004, Πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων.
Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης υπουργικής του θητείας ταυτίστηκε με μια διορατική και πολυεπίπεδη εξωτερική πολιτική. Τη δεκαετία του 1980 πρωταγωνίστησε σε όλες τις προσπάθειες επίλυσης του μεσανατολικού ζητήματος με κορυφαίο γεγονός την επιτυχή διαμεσολάβηση του για την ασφαλή αποχώρηση των εγκλωβισμένων μαχητών της παλαιστινιακής αντίστασης και του ίδιου του Αραφάτ με ελληνικά πλοία από την Τρίπολη του Λιβάνου (1983). Απέδωσε ιδιαίτερη σημασία στη δημιουργία στέρεων σχέσεων με τον αραβικό κόσμο, είναι δε ενδεικτική η εξομάλυνση των ελληνοαιγυπτιακών σχέσεων και η θεσμοθέτηση της τριμερούς συνεργασίας Ιράν-Αρμενίας-Ελλάδος. Συνομίλησε με δώδεκα συνολικά Υπουργούς Εξωτερικών της Τουρκίας και ήταν σταθερά προσανατολισμένος στη διαρκή και επίπονη προσπάθεια εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η προσπάθεια αυτή κορυφώθηκε με την υπογραφή του Μνημονίου Παπούλια-Γιλμάζ το 1988. Υποστήριξε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας υπό τον όρο του σεβασμού του διεθνούς δικαίου και του κοινοτικού συστήματος αξιών.
Την τριετία 1993-96 υπήρξε σημαντική η συμβολή του στην έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ιδιαίτερα στον καθοριστικό για την ένταξη της συμβούλιο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στο Εσσεν. Ως προεδρεύων της ΕΕ 1994 και ως μέλος της Ομάδος Επαφής για την πρώην Γιουγκοσλαβία, μαζί με τους κ.κ. Κρίστοφερ, Κίνκελ, Ζιπέ, Κόζιρεφ και Βαν ντερ Μπρούκ, κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για την υπέρβαση της κρίσης στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Υπέγραψε την ενδιάμεση συμφωνία με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σεπτέμβριος 1995).
Διατηρούσε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλους τους Βαλκάνιους ηγέτες και λειτούργησε κατ’ επανάληψη ως μεσολαβητής της ΕΕ. Είχε έντονο ενδιαφέρον για τις σχέσεις Ελλάδος με τις βαλκανικές χώρες και με δική του πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε η πρώτη διαβαλκανική διάσκεψη Υπουργών Εξωτερικών στο Βελιγράδι (1988) όπου πέτυχε την έναρξη συνομιλιών με τη Βουλγαρία και την τότε ΕΣΣΔ για τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Προσπάθησε και επέτυχε την υπογραφή πρωτοκόλλου αμοιβαίας πολιτικοστρατιωτικής συνδρομής με τη Βουλγαρία μεσούντος του ψυχρού πολέμου. Απεκατέστησε σχέσεις φιλίας και καλής γειτονίας με την Αλβανία αίροντας την εμπόλεμο κατάσταση που μέχρι τότε επικρατούσε στις ελληνοαλβανικές σχέσεις.
Ο Κάρολος Παπούλιας υποστήριξε με αμείωτο ενδιαφέρον κάθε θετικό βήμα προς την κατεύθυνση της ύφεσης της ειρήνης και του αφοπλισμού. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται: Η “πρωτοβουλία των έξη” για την ειρήνη και τον αφοπλισμό (Αλφονσίν, Ντελαντρίντ, Νυερέρε, Πάλμε, Γκάντι, Α. Παπανδρέου). Η συμμετοχή στη Διάσκεψη για τον αφοπλισμό και την ειρήνη στην Ευρώπη, στη Διάσκεψη για την κατάργηση των χημικών όπλων, οι προτάσεις για τη δημιουργία αποπυρηνικής ζώνης στα Βαλκάνια, η προώθηση της ιδέας για τη μετατροπή της Μεσογείου σε θάλασσα ειρήνης και συνεργασίας. Υπήρξε εμπνευστής της τριμερούς Διάσκεψης συνεργασίας Ελλάδος-Βουλγαρίας-Ρουμανίας (JANNINA 1) και ένθερμος υποστηρικτής της Διάσκεψης των παρευξεινίων χωρών, της οποίας διατέλεσε και πρόεδρος επί σειρά ετών. Την περίοδο 1997-2003 διετέλεσε Πρόεδρος της επιτροπής της Ελληνικής Βουλής για τον Οργανισμό Ασφάλειας και Συνεργασίας της Ευρώπης.
Με την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον το 1985 και την αντεπίσκεψη του τότε επικεφαλής του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ Τζ. Σούλτς συνέβαλε σημαντικά στην επανατοποθέτηση και εξομάλυνση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων που τα προηγούμενα χρόνια είχανε δοκιμαστεί σκληρά.
Υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στο άλμα επί κοντώ, παίκτης της εθνικής ομάδος βόλεϊμπολ και πρόεδρος για είκοσι πέντε χρόνια του ιστορικού Σωματείου του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου. Γνώριζε τρεις ξένες γλώσσες, γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά. Ήταν παντρεμένος με τη Μαίη Πάνου, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες. Ο Κάρολος Παπούλιας απεβίωσε στις 26 Δεκεμβρίου 2021.
Προκόπιος Παυλόπουλος
(2015-2020)
Ο Προκόπιος Παυλόπουλος γεννήθηκε το 1950 στην Καλαμάτα. Το 1968 εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποίαν αποφοίτησε με άριστα το 1973. Συνέχισε, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, τις σπουδές του στο Παρίσι και συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο Paris II. Το 1974 έλαβε Δίπλωμα Μεταπτυχιακών Σπουδών στο Δημόσιο Δίκαιο (DEA de Droit Public) και το 1977 αναγορεύθηκε με άριστα διδάκτωρ (Doctorat d’ État). Το 1982 εξελέγη και ακολούθως διορίσθηκε Εντεταλμένος Υφηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και, μετά από διαδοχικές κρίσεις στις βαθμίδες του Επίκουρου Καθηγητή (1983) και του Αναπληρωτή Καθηγητή (1985), εξελέγη Καθηγητής της ίδιας Σχολής το 1989. Επιπροσθέτως, δίδαξε και διεξήγαγε έρευνα ως Επισκέπτης Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris II (1986).
Ο Προκόπιος Παυλόπουλος υπήρξε ενεργός πολιτικός, αρχής γενομένης από το 1974-1975, κατά την άσκηση καθηκόντων Γραμματέα του πρώτου (προσωρινού) Προέδρου της Δημοκρατίας Μιχαήλ Στασινόπουλου. Διετέλεσε μέλος της Οικουμενικής Κυβέρνησης Ξ. Ζολώτα (1989-1990), στην οποίαν μετείχε ως Αναπληρωτής Υπουργός Προεδρίας, αρμόδιος για τα ΜΜΕ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Το 1990 ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή του Νομικού Γραφείου της Προεδρίας της Δημοκρατίας, επί προεδρίας Κωνσταντίνου Καραμανλή, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1995. Μεταξύ 1995 και 1996 ήταν Εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας. Το 1996 εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας και ως το 2000 άσκησε καθήκοντα Τομεάρχη Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης. Από το 2000 ως το 2014 εκλεγόταν συνεχώς Βουλευτής Α΄ Αθηνών. Από το 2000 έως το 2004 ήταν Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας. Μεταξύ 2004-2009 διετέλεσε, αδιαλείπτως, Υπουργός Εσωτερικών στις Κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή, με την ενιαία μορφή που είχε τότε το Υπουργείο αυτό. Στις 18 Φεβρουαρίου του 2015 εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας με πλειοψηφία 233 ψήφων επί 300.
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ
Το συγγραφικό έργο του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκοπίου Παυλοπούλου συντίθεται από βιβλία, ελληνόγλωσσα άρθρα, γνωμοδοτήσεις και ξενόγλωσσα άρθρα.
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ – ΒΙΒΛΙΑ
Από την Επαλήθευση στην Επιλάθευση, εκδ. Gutenberg
Ένας εχθρός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, εκδ. Gutenberg
Η Συνταγματική κατοχύρωση της αιτήσεως ακυρώσεως. Μια σύγχρονη έποψη του Κράτους Δικαίου, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή, 1982
Στο λίκνο του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Οι συμβολισμοί της “Σκεπτομένης Αθηνάς”, εκδ. Gutenberg, 2017
Η δημόσια υπηρεσία. Μια ενδοσκόπηση του δημόσιου δικαίου, εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, 2017
Διοικητικό Δίκαιο Γ΄ έκδ. 2015, εκδ. Σάκκουλα
Το δημόσιο δίκαιο στον αστερισμό της οικονομικήςκρίσης. Ο οικονομικός “λαβύρινθος, ο νεοφιλελεύθερος Μινώταυρος και ο θεσμικός Θησέας” Τόμος Ι, Β΄έκδ. , εκδ. Λιβάνη, 2014
Το λυκόφως των πολιτικών ηγεσιών, εκδ. Λιβάνη, 2011
Η αναθεώρηση του Συντάγματος υπό το πρίσμα της κοινοβουλευτικής εμπειρίας, εκδ. Λιβάνη, 2010
Έντυπος Λόγος, εκδ. Λιβάνη, 2003
Η σύμβαση εκτέλεσης δημοσίου έργου, Άρθρα και Γνωμοδοτήσεις, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή, 1997
Εγγυήσεις του δικαιώματος δικαστικής προστασίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή 1993
Νομική Τεκμηρίωση βιβλιογραφική & αρθρογραφική. 1987/1988/1989, εκδ. Α. Μαθιουδάκη / Π. Ανδρονόπουλου, Αθήνα, 1990
Η αστική ευθύνη του Δημοσίου ΙΙ. Κατά τους κανόνες του Δημοσίου, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή 1989
Η αστική ευθύνη του Δημοσίου Ι. Γενική θεώρηση, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1986
Μαθήματα διοικητικής επιστήμης. Τεύχος Ι, Το διοικητικό φαινόμενο στο πλαίσιο της θεωρίας των οργανώσεων, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, Αθήνα-Κομοτηνή, 1983
The Law and Practice Relating to Pollution Control in Greece» (σε συνεργασία με τον Dr Γρ. Τιμαγένη), 1982
La directive en droit administratif, Librairie general de droit et de jurisprudence,Paris, 1978
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ – ΕΛΛΗΝΟΓΛΩΣΣΑ ΑΡΘΡΑ
175 έτη από της ιδρύσεως του γαλλικού Συμβουλίου της Επικράτειας, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1975, σελ. 96 επ.
Ο θεσμός των «εφ’ άπαξ» εκδιδόμενων νόμων στο πλαίσιο του Συντάγματος του 1975, Ελληνική Δικαιοσύνη, 1986, σ. 798-807.
Η σύγχρονη έννοια και σημασία του συντονισμού της δράσεως των οργάνων της δημοσίας διοικήσεως, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1977, σελ. 345 επ.
Συμβολή εις τον καθορισμόν της έννοιας της διοικητικής αποφάσεως, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1977, σελ. 45 επ.
Σκέψεις γύρω από το θεσμό του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου στην Ελλάδα και στη Γαλλία, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1978, σελ. 348 επ.
Η κωδικοποίηση της διοικητικής διαδικασίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Ο Νόμος της 25ης Μαΐου 1976) Επιθεώρηση δημοσίου δικαίου και διοικητικού δικαίου, τ. 22, 1978, τεύχος 4.
Η σύγχρονος έννοια και σημασία του συντονισμού της δράσεως των οργάνων της δημόσιας διοικήσεως, Επιθεώρησις δημοσίου δικαίου και διοικητικού δικαίου, τόμος 21 (1977), τεύχος 4, Αθήνα, 1978.
Σχόλιο στην απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας της Γαλλίας, υπόθεση «Klaus Croissant», 7.7.1978, ΤοΣ 1979, σελ. 664 (σε συνεργασία με τον κ. Σ. Παππά, Εισηγητή του ΣτΕ) Έκδοση αλλοδαπού – νομιμότητα της διαδικασίας εκδόσεως – σεβασμός των συνταγματικά κατοχυρωμένων θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Η ιστορική καταγωγή της διακρίσεως του δικαίου σε δημόσιο και ιδιωτικό, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1979, σελ. 270 επ.
Σκέψεις γύρω από τον εισαγγελικό θεσμό στη Σοβιετική Ένωση, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1979, σελ. 68 επ.
Η ιστορική καταγωγή της διακρίσεως του δικαίου σε δημόσιο και ιδιωτικό, Επιθεώρησις δημοσίου δικαίου και διοικητικού δικαίου, τ. 23 1979, τεύχος 4, Αθήνα 1980.
Σχόλιο στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υπόθεση «LAWLESS», 1.7.61, ΤοΣ, 1979, ΣΕΛ. 150. Αποζημίωση για παράνομη κράτηση από δικαστική αρχή.
Σχόλιο στην απόφαση του Συνταγματικού Συμβουλίου της Γαλλίας, της 23.11.1973, ΤοΣ, 1979, ΣΕΛ. 173. Ελευθερία διδασκαλίας-ελευθερία συνειδήσεως στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Σχόλιο στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υπόθεση «Wemhoff», 27.6.1968, ΤοΣ 1979, σελ. 658. Προσωπική ελευθερία – προσωπική ασφάλεια – αρχή του νόμιμου δικαστή.
Σχόλιο στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των Η.Π.Α., υπόθεση Taylor v. Louisiana, 4.6.1962, ΤοΣ 1979, σελ. 678. Απαγόρευση των φυλετικών διακρίσεων.
Η αρχή της νομιμότητας και το Σύνταγμα του 1975: Η θεσμοποίηση μιας κρίσεως; Σύγχρονα Θέματα, τεύχος 8, 1980, σελ. 36 επ.
Η κωδικοποίηση της διοικητικής διαδικασίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1980, σελ. 229 επ.
Σχόλιο στην απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας της Γαλλίας, υπόθεση «Syndicat CFDT» ΤοΣ 18.1.1980, σελ. 246 (σε συνεργασία με τον κ. Σ. Παππά, Εισηγητή του ΣτΕ). Δημόσιοι υπάλληλοι. Δικαίωμα απεργίας και εξαιρετικές περιστάσεις.
Σχόλιο στην απόφαση του Συνταγματικού Συμβουλίου της Γαλλίας, της 25.7.1979, ΤοΣ 1980, σελ. 421 επ. (Σε συνεργασία με τον κ. Σ. Παππά, Εισηγητή του ΣτΕ). Δικαίωμα απεργίας των εργαζομένων στη ραδιοτηλεόραση. Αρχή της συνέχειας της δημόσιας υπηρεσίας.
Ο μηχανισμός του κοινοβουλευτικού ελέγχου στο πλαίσιο του Συντάγματος του 1975, Πολιτική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, 1981, τεύχος 1 σελ. 109 επ.
Η ανάκληση ανακλήσεως εκτελεστής διοικητικής πράξεως, Επιθεώρηση Δημοσίου Δικαίου και Διοικητικού Δικαίου, 1981, σελ. 253 επ.
H ιστορική εξέλιξη της Διοικητικής Επιστήμης, Διοικητική Μεταρρύθμιση, 1981, τεύχος 6, σ. 7-12.
Η ανάκληση ανακλήσεως εκτελεστής διοικητικής πράξεως, Επιθεώρησις δημοσίου δικαίου και διοικητικού δικαίου, Αθήνα, 1981.
Σύγχρονα προβλήματα της διοικητικής επιστήμης, Η διαδρομή μιας επιστημονικής προσπάθειας και οι προοπτικές της, Διοικητική Μεταρρύθμιση, τ. 9, 1982, σελ. 5-15.
Τοπικές υποθέσεις και τοπική αυτοδιοίκηση, Πολιτική, Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, 1984, τεύχος 5, σελ. 49 επ.
Συμβολή στη νομική θεμελίωση των ορίων της αναδρομικής ισχύος του νόμου, Ιστορική καταγωγή και σύγχρονες προεκτάσεις, Το Σύνταγμα, 1985, σ. 297-313.
Το πλαίσιο λειτουργίας των συλλογικών διοικητικών οργάνων. Με αφορμή την πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση, ΝοΒ 34 (1986), σελ. 1201-1204.
Το φαινόμενο της υφέρπουσας κανονιστικής δραστηριότητας της διοίκησης και η επιρροή του στο καθεστώς άσκησης των συνταγματικών ελευθεριών. Οι συνταγματικές ελευθερίες στην πράξη, Α΄ Συνέδριο της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων, 1986, σελ. 353-365.
Το πλαίσιο λειτουργίας των συλλογικών διοικητικών οργάνων. Με αφορμή την πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση, ΝοΒ 34 (1986), σελ. 1201-1204./770-779.
Το φαινόμενο της υφέρπουσας κανονιστικής δραστηριότητας της διοίκησης και η επιρροή του στο καθεστώς άσκησης των συνταγματικών ελευθεριών. Οι συνταγματικές ελευθερίες στην πράξη, Α΄ Συνέδριο της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων, 1986, σελ. 353-365.
Σχόλιο στην απόφαση ΕφΑθ 3863/1986, ΝοΒ, 34(1986), σελ. 1249-1253. Περί ισότητας.
Τεχνολογική εξέλιξη και Συνταγματικά Δικαιώματα, Οι σύγχρονες περιπέτειες του απορρήτου των ανταποκρίσεων, ΝοΒ 35 (1987), σ. 1511-1520.
Δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων ή δικαστικός έλεγχος της νομιμότητας του Συντάγματος, Με αφορμή την απόφαση της 28ης Ιουλίου 1987 του Συνταγματικού Συμβουλίου της Γαλλίας, ΝοΒ 36 (1988), σ. 13-37.
Η νομική φυσιογνωμία της αγωγής στο πλαίσιο της διοικητικής δικονομίας, Δίκη 19, 1988, σ. 587-598.
Η συμμετοχή του πολίτη στη διοικητική δράση (Αναδημοσίευση σε μετάφραση από το συλλογικό τόμο Citoyen et Administration, Βρυξέλλες, 1985) Διοικητική Εγκυκλοπαίδεια-Διοικητική Μεταρρύθμιση, 1988, τεύχος 33, σ. 48-61 και τεύχος 34, σ. 51-5.
Συμβολή στη νομική θεμελίωση της αρχής της αστικής ευθύνης του Κράτους, Σύμμεικτα προς τιμήν Φ.Θ. Βεγλερή, Ι, 1988, σελ. 113-136.
Η κρίση των θεσμών του κράτους, ΣΥΜΜΕΙΚΤΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΦΑΙΔΩΝΟΣ Θ.ΒΕΓΛΕΡΗ, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 1988.
Δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων ή δικαστικός έλεγχος της νομιμότητας του Συντάγματος. Με αφορμή την απόφαση της 28ης Ιουλίου 1987, του Συνταγματικού Συμβουλίου της Γαλλίας, ΝΟΒ 36, 1988, ΣΕΛ. 13-37.
Η ανάκληση διοικητικής πράξης επιβολής φόρου, Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου, 1989, σ. 25-31.
Η αυτοδέσμευση των διοικητικών αρχών, in Β.Μ. Ρώτη, Νομικά Κείμενα, 1989, σελ. 539-550.
Η νομοθετική λειτουργία, σε Το Ελληνικό Κράτος – Οργάνωση και Λειτουργία, Διοικητική Εγκυκλοπαίδεια, Νο 37, 1989, σελ. 7-30.
Σχόλιο στην απόφαση ΕφΑθ 497/1987, Εφαρμογές Δημόσιου Δικαίου, Α, 1989, Ι, σελ. 37-41. Μονομερής μεταβολή των όρων της διοικητικής σύμβασης.
Ζητήματα αστικής ευθύνης από διοικητικές συμβάσεις (Σχόλιο στην απόφαση ΔΕφΑθ 3024/1990), Διοικητική Δίκη, 1990, σ. 1010 -1021.
Θεμελιώδη δικαιώματα και φιλελευθερισμός, Το Σύνταγμα, 1991, σ. 495-507.
Ζητήματα δικαστικής προστασίας στο πλαίσιο των διαφορών από διοικητικές συμβάσεις, Διοικητική Δίκη, 1991, σ. 249-258.
Ζητήματα δικαστικής προστασίας στο πλαίσιο των διαφορών από διοικητικές συμβάσεις, Επιθεώρηση Δημοσίων Έργων, 1991 – 3.
Όψεις του δικαιώματος δικαστικής προστασίας υπό το φως του ευρωπαϊκού κοινοτικού δικαίου, Διοικητική Δίκη, 1992, σ. 989-995.
Το πρόβλημα της ερμηνείας του δικαίου στο έργο του Αριστόβουλου Μάνεση, Διοικητική Δίκη, 1992, σ. 757-763.
Σύγχρονα προβλήματα της διοικητικής δικαιοσύνης Δίκη 23, 1992, σελ. 827-839.
Η αναδρομικότητα των φορολογικών νόμων, Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου, 1992, σ. 7-23.
Η δημοκρατία ως εγγύηση της ελευθερίας, Το Σύνταγμα, 1992, σ. 431-437.
Σύγχρονα προβλήματα της Διοικητικής Δικαιοσύνης, ΝοΒ 41 (1993), σ. 641-655.
Ευθύνη του κράτους για παραβάσεις του Κοινοτικού Δικαίου, Διοικητική Δίκη, 1994, σ. 770-782.
Όψεις της προσωρινής δικαστικής προστασίας στις διοικητικές διαφορές, Η επιρροή του ευρωπαϊκού κοινοτικού δικαίου στην ελληνική έννομη τάξη, ΝοΒ 42 (1994), σ. 929-960.
Ευθύνη του κράτους για παραβάσεις του κοινοτικού δικαίου, Δίκη 25, 1994, σ. 431.
Οριστική και προσωρινή δικαστική προστασία στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Κοινοτικού Δικαίου, Το Σύνταγμα 1994, σ. 521-545.
Η προσωρινή δικαστική προστασία στις διοικητικές διαφορές, Εταιρία Νομικών Βορείου Ελλάδος, εκδ. Σάκκουλα, 1994.
Τα όρια της προσωρινής δικαστικής προστασίας στις διοικητικές διαφορές, Δίκη 26, 1995, σ. 693-716.
Η κωδικοποίηση της φορολογίας εισοδήματος (Ν 2238/1994), Νομική Βιβλιοθήκη, τ. 1, 1995.
Συμψηφισμός κατά Δημοσίου και η άρση της νομικής προσωπικότητας στο δημόσιο δίκαιο, Νομική Βιβλιοθήκη, τ. 8-9, 1996.
Ευθύνη του κράτους για παραβάσεις του Κοινοτικού Δικαίου, Ελληνική Δικαιοσύνη 1997, σ. 390-400.
Ο αδικαιολόγητος πλουτισμός στο Δημόσιο Δίκαιο, Στο όριο των σχέσεων δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου, ΝοΒ 46 (1998), σ. 145-167.
Περί Φιλελευθερισμού, Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ηγησίπολις, Εκδ. Ι. Σιδέρης 2002.
Ολυμπιακοί Αγώνες και Δημόσιο Δίκαιο, Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου, Ειδικό Τεύχος: Ολυμπιακοί Αγώνες – Ζητήματα Δημοσίου Δικαίου, 2003, σ. 3-5.
Νόμος : Από τη φυσική νομοτέλεια στην ανθρώπινη σχετικότητα, ΝοΒ 61 (2013), σ. 3-5.
Μια ουσιώδης ενδυνάμωση του πλαισίου της ακυρωτικής δικαιοδοσίας των διοικητικών δικαστηρίων, Οι ρυθμίσεις των διατάξεων του άρθρου 22 του ν. 4274/2014 και η εφαρμογή τους με την απόφαση ΣτΕ (Ολ.) 4003/2014, Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου, 2014, σ. 3-7.
Το Σύνταγμα μεταξύ διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου. Η ιεραρχία της έννομης τάξης. Εφημερίδα διοικητικού δικαίου 2/2015 σελ. 154 επ.
Η συμβολή της Διοικητικής Δικαιοσύνης στην εμπέδωση του Κράτους Δικαίου, Εφημερίδα διοικητικού δικαίου 5/2015 σελ. 538 επ.
Το Κράτος Δικαίου στον αστερισμό μιας αναστρέψιμης παρακμής. Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου τ 60, τεύχος 1, 2016, σελ.
Τα όρια παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέσω του προγράμματος αγοράς ομολόγων ΟΜΤ κατά την πρόσφατη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της Γερμανίας. Εφημερίδα διοικητικού δικαίου τεύχος 4, 2016, σελ. 386 επ.
Νομική φύση και έννομες συνέπειες της σύμπραξης των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της σύναψης μνημονίων. Σχολιασμός των αποφάσεων του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης “Pringle” (C-370/12) και “Ledra Advertising Ltd κλπ” (C-8/15P),Εφημερίδα διοικητικού δικαίου, Οκτ. 2016 σελ. 498 επ.
Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι «εχθροί» της, Δικαιώματα του Ανθρώπου, Revue Hellénique des droits de l’ homme, τ. 70, εκδ. Σάκκουλα, 2016, σελ. 795-811.
Οι αρνητικές επιπτώσεις των ατελειών του ευρωπαϊκού κράτους δικαίου στην πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση, Θεωρία και Πράξη Διοικητικού Δικαίου 99/2017.
Οι πηγές του Δικαίου και η ιεραρχία της έννομης τάξης, Διοικητική Δίκη, τ. 2, 2017 σελ. 161 επ.
Η αρχή της αλληλεγγύης στο πλαίσιο του πρωτογενούς ευρωπαϊκού δικαίου. Οι εγγυήσεις της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης Εφημερίδα διοικητικού δικαίου, 2/2017 σελ. 138 επ.
Η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ως alma mater του Δημοσίου Δικαίου, Εφημερίδα διοικητικού δικαίου 4/2017 σελ. 386 επ.
Οι τρεις πυλώνες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Νέα Ευθύνη, τεύχος 36-37, 2017.
Πρόλογος στο έργο του Καθ. Απόστολου Γεωργιάδη «Τί είναι δίκαιο; Η νομική επιστήμη για όλους», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2018.
Ο Αυτοκράτορας «Ιανός», μεταξύ Αθήνας και Ρώμης. Σημεία Ομιλίας κατά την έναρξη του Συνεδρίου «Αθήνα-Ρώμη 117-2017 Μ.Χ, Αφιέρωμα στον Φιλέλληνα Ρωμαίο Αυτοκράτορα και Αθηναίο Άρχοντα Αδριανό», Annuario della Scuola Archeologica di Atene e dell Missioni Italiane in Oriente, Vol. 95, 2017, σελ. 9-13 και «ΑΘΗΝΑ-ΡΩΜΗ 117-2017, Αφιέρωμα στον Φιλέλληνα Ρωμαίο Αυτοκράτορα και Αθηναίο Άρχοντα ΑΔΡΙΑΝΟ», Σώμα Ομότιμων Καθηγητών Πανεπιστημίου Αθηνών, Αθήνα 2018, σελ. 11-20.
Η διάβρωση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας λόγω της επικυριαρχίας του «οικονομικού» επί του «θεσμικού», Εφημερίδα Διοικητικού Δικαίου, 4/2018, σελ 378-392.
Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών διαχρονικός εκφραστής της Ευρωπαϊκής Πανεπιστημιακής και Επιστημονικής Παράδοσης, ΕΚΠΑ 1837-2017, 180 χρόνια Ιστορίας και Προσφοράς, Εκδόσεις Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, 2018, σελ. 173.
Η Κρίση του Κράτους Δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε «Η Κρίση του Κράτους Δικαίου στην ΕΕ -The Crisis of the Rule of Law in the EU», επιμέλεια έκδοσης Α. Μεταξάς, εκδ. ΕΥΡΑΣΙΑ, 2019, σελ. 21-35.
Το φιλελεύθερο Πνεύμα των Θεσμών του Συντάγματος της Τροιζήνας του 1827, Σημεία Εισηγήσεως στο Συνέδριο της Ι.Σ. της Εκκλησίας της Ελλάδος με τίτλο «Οι φιλελεύθεροι θεσμοί του Αγώνος της Ελληνικής Επαναστάσεως», ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, τ. 10 – Νοέμβριος 2018, σελ. 698-701.
Η αξία του ανθρώπου ως θεμέλιο του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του Συντάγματος. Οι θεσμικές επιπτώσεις στο πεδίο της Βιοηθικής, Εφημερίδα Διοικητικού Δικαίου, 2/2019, σελ. 122-131.
Η αξία του ανθρώπου ως θεμέλιο του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του Συντάγματος. Οι θεσμικές επιπτώσεις στο πεδίο της Βιοηθικής, Ανάτυπο, Κέντρο Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας, 2019
Χαιρετισμός στην Ημερίδα «Η Ελλάδα στον σύγχρονο Κόσμο. Η εθνική ταυτότητα και οι προκλήσεις του 21ου αιώνα», 21.6.2018, Πρακτικά Ημερίδας, 2019, σελ. 36-41.
Χαιρετισμός στην Ημερίδα «Ασκώντας Διοίκηση στο Δημόσιο και στις Επιχειρήσεις. Κοινά προβλήματα αναζητούν λύσεις», Δημοσιευμένες ομιλίες, 2019, σελ. 13-17.
Προεδρική Δημοκρατία versus Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, Σημεία Ομιλίας στο Συνέδριο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας (Λευκωσία, 16.10.2018), Δικαιώματα του Ανθρώπου, Διεπιστημονική Επιθεώρηση, Τόμ. XXI, Νο 80/2019, σελ. 271-280.
Αντιφώνηση για την 193η επέτειο της Εξόδου της ηρωϊκής φρουράς του Μεσολογγγίου, Εορτές Εξόδου 2019, Τα Αιτωλικά, Περιοδική Έκδοση της Αιτωλικής Πολιτιστικής Εταρείας, Τεύχ. 32ο, Αθήνα, Ιανουάριος – Ιούνιος 2019, σελ. 14.
Πρόλογος στη Β’ έκδοση της Συλλογής «Σελίδες στην οθόνη ή σε χαρτί. (Το μέλλον της ανάγνωσης)», Συλλογή κειμένων – Επιμέλεια Γεωργίου Δαρδανού, Εκδόσεις Gutenberg, 2019, σελ. 17-19.
Από την Επαλήθευση στην Επιλάθευση : το Χρονικό της Επιστημολογικής Εξέλιξης από τους Προσωκρατικούς ως την Εποχή μας, Τιμητικός Τόμος για τον Ευστάθιο Τσοτσορό, Εκδόσεις ΔΙΟΝΙΚΟΣ, 2019, σελ. 21-39.
Η κρίση του κανόνα δικαίου ως κρίση της δημοκρατικής νομιμοποίησης της Ηγεσίας, Το Σύνταγμα εν εξελίξει – Τιμητικός Τόμος για τον Αντώνη Μανιτάκη, Εκδόσεις ΣΑΚΚΟΥΛΑ, 2019, σελ. 3-13.
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ – ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΕΙΣ
Η ευθύνη από τις διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο των διοικητικών συμβάσεων (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Απ. Γεωργιάδη), ΝοΒ 35 (1987), σ. 701-706.
Προϋποθέσεις νόμιμης άσκησης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης του διοικουμένου – Επιρροή του ποινικού δεδικασμένου στη διοικητική διαδικασία – Αιτιολογία της Διοικητικής Πράξης (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Ε. Σπηλιωτόπουλο), ΝοΒ 1987, σ. 335-344.
To τεκμήριο νομιμότητας των διοικητικών πράξεων και η αρχή της προστασίας της εμπιστοσύνης του διοικουμένου, Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου, 1987, σελ. 193-199
Η κατά τόπο αρμοδιότητα του Διοικητικού Εφετείου στο πλαίσιο επίλυσης διοικητικών διαφορών από διοικητικές συμβάσεις (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Κ. Κεραμέα), Νομολογία Δημόσιων Έργων, 27/1, σελ. 21-26
Προϋποθέσεις νόμιμης άσκησης του δικαιώματος προηγούμενης ακρόασης του διοικουμένου-Επιρροή του ποινικού δεδικασμένου στη διοικητική διαδικασία-Αιτιολογία της διοικητικής πράξης, ΝοΒ, 35, (1987), σελ. 335-344
Κωλύματα και ασυμβίβαστα κατά τον δημοτικό και κοινοτικό κώδικα (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Δ. Τσάτσο), ΕΔΔ, 1987, σελ. 5-12
Η συνταγματική προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Ν. Αλιβιζάτο), ΝοΒ 1988, σ. 1581-1585.
Οικοδομικοί Συνεταιρισμοί, Ο θεσμός της αναγκαστικής συμμετοχής (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Απ. Γεωργιάδη), Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου 1988, σ. 306- 316.
Ζητήματα από την επιβολή εισφορών, Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου, 1989, σ. 145-157. Διάλυση σύμβασης κατασκευής δημοσίου έργου από τον εργοδότη – Αποζημίωση αναδόχου, Γνωμοδότηση, Επιθεώρηση Δημοσίων Έργων, 1989 – 1.
Η κατά την διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 Ν.Δ. 1266/72 έννοια του «Οργανισμού Κοινής Ωφέλειας», Γνωμοδότηση, Επιθεώρηση Δημοσίων Έργων, 1989 – 3 & 4.
Η ανάκληση διοικητικής πράξης επιβολής φόρου, Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου 1989, σελ. 25-31 Η νομική φύση των τελών (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Απ. Γεωργιάδη), Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου, 1990, σ. 14-25.
Η συνταγματική κατοχύρωση της αποκέντρωσης, Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου, 1990, σ. 481-503.
Η έννοια της δημόσιας επιχείρησης, Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου, 1991, σ.175-182.
Ζητήματα αθλητικών διαφορών (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Απ. Γεωργιάδη), Εφαρμογές Δημοσίου Δικαίου, 1991, σ. 7-20.
Πώληση σε αλλοδαπό μετοχών ελληνικής ανώνυμης εταιρείας, η οποία έχει στην κυριότητά της ακίνητα κείμενα σε παραμεθόρια περιοχή – Επανεξαγωγή του συναλλάγματος στην περίπτωση που η πώληση ήθελε θεωρηθεί άκυρη (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Απ. Γεωργιάδη), Ελληνική Δικαιοσύνη, 1991, σ. 44-49
Το τεκμήριο νομιμότητας των διοικητικών πράξεων, Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου, 1992 σ. 161-175
Μείωση των ελάχιστων ορίων στελέχωσης μιας επιχείρησης του ΜΕΕΠ με τεχνικούς του ΜΕΚ.
Συνέπειες από την παράλειψη αποκατάστασης των ορίων αυτών μέσα στη νόμιμη (τρίμηνη) προθεσμία, Επιθεώρηση Δημοσίων Έργων, 1992 – 4
Ανάκληση άδειας τηλεοπτικού σταθμού, Επιθεώρηση Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου, 1994, σ. 481-489
Πρόσκληση βελτίωσης προσφορών στο πλαίσιο της ειδικής εκκαθάρισης επιχείρησης, Γνωμοδότηση, Δίκη 26, 1995, σ. 771-778.
Πρόσκληση βελτίωσης προσφορών στο πλαίσιο της ειδικής εκκαθάρισης επιχείρησης, Δίκη 26, 1995, σ. 771-778.
Το νομικό καθεστώς του Αγίου Όρους (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Ν. Αλιβιζάτο), ΝοΒ 44, 1996, σελ. 382-390
Η νομική φύση των οργάνων διοίκησης του Αγίου Όρους και η είσπραξη των προστίμων που εκείνη επιβάλλει κατά τον ΚΕΔΕ, Δίκη 28, 1997, σ. 547-558
Οι έννομες συνέπειες της ακύρωσης κανονιστικής διοικητικής πράξης ως αντισυνταγματικής, ΝΟΒ 63/2015 σελ. 183 επ.
1975 – Le citoyen et l’ administration en Grèce – Citoyen et Administration, 1975, Bruylant, Bruxelles, σελ. 157
1978 – La garantie constitutionelle du principe «audi alteram partem» dans l’ ordre juridique grec, – Revue Hellénique du Droit International, 1978
1978 – La garantie constitutionelle du principe «audi alteram partem» – Annuaire Européen d’ Administration Publique, I, 1978 σελ. 427
1979 – Les structures de l’ administration de l’ environnement en Grèce – Annuaire Européen d’ Administration Publique, IΙI, 1980 σελ. 483
1980 – Aspects du contrôle exercé par l’ Etat sur les collectivités locales – Annuaire Européen d’ Administration Publique, II, 1979 σελ. 559
1980 – The establishment of the Mediterranean Co-ordinating Unit in Athens – Review of International Relations, Tόμος Ι, no 2, 1980, σελ. 487
1981 – La protection de l’ enfant en droit constitutionnel Grec – Travaux de l’ Association Henri Capitant, Tόμος ΧΧΧ, 1981, σελ. 657
1981 – Le développement industriel régional en Grèce, in Développement industriel régional, Centralisation ou décentralisation – Institut International des Sciences Administratives, 1981, σελ. 171
1981 – La validation législative des actes administratifs illégaux saisis d’ un recours pour excès de pouvoir – Annuaire Européen d’ Administration Publique, IV, 1981, σελ. 478
1983 – La réforme de l’ administration centrale en Grèce, – Annuaire Européen d’ Administration Publique, VI, 1983, σελ. 527
1984 – L’ évolution de la réforme administrative. Vers un renouveau du régime de décentralisation – Annuaire Européen d’ Administration Publique, VII, 1984, σελ. 486
1985 – Le fonctionnaire à la retraite selon le droit hellénique (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Ε. Σπηλιωτόπουλο) – 8ème Colloque d’ Avignon, Juillet 1985, 1985, σελ. 253
1985 – Les organes gouvernementaux autres que le Conseil des Ministres – Annuaire Européen d’ Administration Publique, VIII, 1985, σελ. 421
1986 – L’ évolution du régime juridique des collectivités locales en Grèce: Les collectivités locales de deuxième degré – Annuaire Européen d’ Administration Publique, IX, 1986, σελ. 399
1986 – Le fonctionnaire et la presse, (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Ε. Σπηλιωτόπουλο) – 9ème Colloque d’ Avignon, juillet 1986, 1986, σελ. 191
1987 – Le droit d’ accès aux documents administratifs – Annuaire Européen d’ Administration Publique, X, 1987, σελ. 494
1987 – La protection juridique des agents publics (σε συνεργασία με τον Καθηγητή κ. Ε. Σπηλιωτόπουλο) – 10ème Colloque d’ Avignon, Juillet 1987, 1987, σελ. 173
1988 – Fonction publique-fonction politique – 10ème Colloque d’ Avignon, Juillet 1988, 1988, σελ. 1
1988 – Le standard en droit public: Les données de la jurisprudence administrative en Grèce – Revue de la Recherche Juridique, Droit Prospectif, 1988, No 4, σελ. 962 1988 – Le critère des contrats administratifs – Annuaire Européen d’ Administration Publique, XI, 1988
1992 – L’arbitrage dans le contentieux administratif – European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 4, no. 1/1992, σελ. 61
1994 – Collectivités locales et intégration européenne : Le cas de la Grèce – European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 6, no 2/1994, σελ. 313
1998 – Aspects de la protection juridictionnelle provisoire dans le contentieux administratif. L’ influence du droit communautaire européen sur l’ ordre juridique hellénique – État, Loi, Administration, Mélanges Ep. Spiliotopoulos, 1998
2003 – Speech to the Inauguration Ceremony of the EPLO Premises in Legraina on November 28,
2003 – Ειδική Έκδοση EPLO, Esperia Publications Ltd, London, 2003
2005 – Laudatio: Prof. Epaminondas Spiliotopoulos – European Review of Public Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 17, no 1/2005, σελ. 777 , European Public Law Series, vol. LXXVIII, Religions and Public Law, 2005, σελ.. 777
2006 – Official Opening / Ouverture officielle – European Public Law Series, vol. LXXXIII, Internationalisation of Public Law, 2006, σελ. 19, European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 18, no 1, 2006, σελ. 19 (issue comprising the proceedings of the EGPL Conference on Internationalisation of Public Law)
2006 – Official Opening / Ouverture officielle – European Public Law Series, vol. LXXXI, SPYRIDON FLOGAITIS / ULRICH KARPEN / A. MASUCCI (eds.), E-government and E-democracy, 2006, σελ. 33
2006 – Official Opening / Ouverture officielle, – European Public Law Series, vol. LXXXI, Spyridon Flogaitis / Ulrich Karpen / A. Masucci (eds.), E-government and E-democracy, 2006, σελ. 33
2007 – Official Opening / Ouverture officielle – European Public Law Series, vol. LXXXVII, Citizenship in the European Union, 2007, σελ. 17, European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 19, no 1, 2007, σελ. 17 (issue comprising the proceedings of the EGPL Conference on Citizenship in the European Union)
2008 – Official Opening / Ouverture officiele – European Public Law Series, vol. LXXXIX,Procopios Pavlopoulos / Spyridon Flogaitis (eds.), Multilevel Governance and Administrative Reform in the 21st Century, 2008, σελ. 23
2008 – Official Opening / Ouverture officielle – European Public Law Series, vol. XCII, Procopios Pavlopoulos / Spyridon Flogaitis / Antonis Pantelis (eds.), The Constitution and its Reform, In memory of Professor Phaedon Vegleris, 2008, σελ. 23
2010 – Official Opening – European Public Law Series, vol. XCVIII, Transparency and Reform of Administrative Procedures especially through E-Government Initiatives for a Better Public Administration, 2010, σελ. 17
2014 – The Greek Immigration Policy between 2004-2009 – European Public Law Series, vol. CXIII2014, Theodoros Fouskas / Vassileios Tsevrenis (eds.), Contemporary Immigration in Greece: A Sourcebook, 2014, σελ. 35
2015 – Reflections on the Contribution of Administrative Justice to the Consolidation of the Rule of Law – European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 27, no 4/2015, σελ. 1533
2016 – La loi entre science naturelle et science juridique – European Review of Public Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 28, no 2/2016, σελ. 315
2016 – The Principle of Solidarity in the Context of the Primary European Law – The Guarantees Established by the Treaty on European Union and the Treaty for the Functioning of the European Union – European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 28, 4/2016, σελ. 1253
2016 – Μessage read at the Official Presentation of the European Law and Governance School at the Presidential Palace of the Italian Republic, Il Quirinale, on May 18, 2016 – Ειδική Έκδοση EPLO, European Public Law Organization, 2016
2016 – La loi entre science naturelle et sience juridique, – European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 28, no 2, 2016, σελ. 315.
2016 – The Principle of Solidarity in the Context of the Primary European Law – The Guarantees Established by the Treaty on European Union and the Treaty for the Functioning of the European Union, – European Review of Pulbic Law/Revue Européenne de Droit Public Τόμ. 28, no 4, 2016, σελ. 1253
2016 – Μessage read at the Official Presentation of the European Law and Governance School at the Presidential Palace of the Italian Republic, Il Quirinale, on May 18, 2016
2018 – Adriano l’ Imperatore “Giano”, tra Atene e Roma – Periptero-Letteratura e Dintorni In Grecia, Μάρτιος 2018, σελ. 6
Le réforme du régime de la décentralisation dans l’ administration hellénique – Άρθρα υπό δημοσίευση
La mise en oeuvre des réformes administratives liées aux changements économiques – Άρθρα υπό δημοσίευση
Κατερίνα Ν. Σακελλαροπούλου
(2020-2025)
Η Κατερίνα Ν. Σακελλαροπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1956.
Είναι απόφοιτη του Αρσακείου και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1978).
Διορίσθηκε στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατόπιν διαγωνισμού, ως Εισηγητής το 1982 και προήχθη σε Πάρεδρο το 1988 και σε Σύμβουλο το 2000. Υπηρέτησε ως Πάρεδρος στο Γ’ Τμήμα και ως Σύμβουλος στο Ε’ Τμήμα του Δικαστηρίου.
Στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής της άδειας (1987-1988) παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα δημοσίου δικαίου στη Γαλλία, στο Πανεπιστήμιο Paris II.
Το 2015 προήχθη σε Αντιπρόεδρο και υπηρέτησε στο Γ’ Τμήμα. Το 2018 επελέγη πρώτη γυναίκα Πρόεδρος του Δικαστηρίου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2020.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Ένωσης Δικαστικών Λειτουργών του Δικαστηρίου (1993-1995 και 2000-2001) και Πρόεδρος της Εταιρείας Δικαίου του Περιβάλλοντος (2015-2019). Δίδαξε επί σειρά ετών στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών.
Στις 22 Ιανουαρίου του 2020 εξελέγη από την Βουλή των Ελλήνων πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και ανέλαβε καθήκοντα στις 13 Μαρτίου.
Αναγορεύθηκε επίτιμη διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2021), του Τμήματος Περιβάλλοντος του Ιονίου Πανεπιστημίου (2022), του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2022) και του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης της Σχολής Κοινωνικών, Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (2023) και της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών και Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου (2024).
Έχει συγγράψει σειρά άρθρων με θέματα, κυρίως, περιβαλλοντικού και χωροταξικού δικαίου, ισότητας των φύλων, προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων και κατοχύρωσης του κράτους δικαίου.
