Δεν είναι αργία... Είναι ΑΠΕΡΓΙΑ!

Της Μαρίας Δημητρακοπούλου

Πέρασαν τα ωραία, τα όμορφα χρόνια τα ανέφελα και τα ξένοιαστα.
Τότε, ξημέρωνε Πρωτομαγιά και φεύγαμε από τις μεγαλουπόλεις, φεύγαμε από τα σπίτια μας και σκεφτόμαστε από πού θα κλέψουμε... μόνο λουλούδια, να φτιάξουμε το μαγιάτικο στεφάνι.

Και στην άκρη του μυαλού μας, ξυπνούσαν κάποιες θύμησες για τους εργατικούς αγώνες, για το Μάη του ΄69 στο Παρίσι, για το Σικάγο κλπ. κλπ.
Τότε που δεν μας απειλούσε σχεδόν τίποτα.
Τότε που δεν γνωρίζαμε τι ήταν το ΔΝΤ, ποιοι ήταν αυτοί οι κύριοι με τα πέτρινα πρόσωπα, που μας επισκέπτονται και μας ελέγχουν και ανησυχούν μήπως και δεν «αβγατίσουν» τα ευρώ που μας δάνεισαν!
Τότε που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε  ότι το πολιτικό σύστημα με αυτούς τους πολιτικούς, που πρωταγωνίστησαν και πρωταγωνιστούν στις καταστροφικές εξελίξεις, οδήγησαν την πατρίδα μας στο σημερινό της κατάντημα!
Τότε που η σήψη και η διαφθορά ήταν έννοιες μακρινές!
Τότε που οι προανακριτικές επιτροπές, τα σκάνδαλα των γερμανικών υποβρυχίων, της Siemens, του Βατοπεδίου, των ομολόγων, του Χρηματιστηρίου, δεν είχαν προκύψει στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη!
Τότε!...
Σήμερα όμως, πόσο επίκαιρος γίνεται ο ξεσηκωμός των 90.000 εργαζόμενων το 1886 στο Σικάγο, με διεκδίκηση τη μείωση ωρών εργασίας, με σύνθημα: «οκτώ ώρες δουλειά».
Σήμερα που το ζητούμενο είναι η ίδια η δουλειά, ζητούμενο είναι το καθημερινό μεροκάματο, με τι ψυχή, με τι αντοχές, με τι διάθεση να κόψεις δυο τριαντάφυλλα και να νιώσεις πως έρχεται η Άνοιξη;
Αλλά και πάλι, να παραιτηθούμε αμαχητί από το δικαίωμα να έχουμε δουλειά; Θα δεχθούμε να μην έχουμε πια, όλα εκείνα για τα οποία καταθέταμε τα χρήματα της συμμετοχής μας, δηλαδή τη σύνταξή μας, τα δώρα μας, τις δαπάνες για την παιδεία, την υγεία, την ιατροφαρμακευτική μας περίθαλψη;
Να ξεχάσουμε τους αγώνες και τα συνταρακτικά ιστορικά γεγονότα που συντελέστηκαν Μάη μήνα στη χώρα μας και συνδέονται με το είναι μας;
Πώς λησμονούνται οι 200 αντιστασιακοί συμπατριώτες μας που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή Πρωτομαγιά του 1944; Πώς λησμονεί κανείς ότι Μάη μήνα δολοφονήθηκε ο δημοκράτης βουλευτής Γρηγόρης Λαμπράκης, στη Θεσσαλονίκη, από εξτρεμιστές που εξυπηρετούσαν ξένα συμφέροντα; Πως Μάη μήνα του 1973 ξέσπασε η ανταρσία του Ναυτικού, υπό τον πλοίαρχο Παπά, εναντίον της χούντας; Πως Μάη μήνα του 1976, Πρωτομαγιά σαν σήμερα, ο Αλέκος Παναγούλης περνούσε στην αθανασία από ένα τροχαίο που ποτέ δεν μάθαμε αν ήταν δυστύχημα ή δολοφονία; Πως Μάη μήνα, ο Λάκης Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος κατέβασαν τη χιτλερική σημαία με τη σβάστικα, από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης; (Πρωτομαγιά διάλεξε ο Θεός να καλέσει στους ουρανούς την αντιστασιακή αυτή μορφή, το Λάκη Σάντα!)
Πώς να ξεχάσουμε όταν ο σφυγμός όλων αυτών των γεγονότων χτυπάει ακόμα μέσα στο σφυγμό της Ελλάδας; Τυφλοί θα είμαστε όσοι δεν το βλέπουμε, κουφοί όσοι δεν το ακούμε!
Ας είναι αυτή η Πρωτομαγιά, η Πρωτομαγιά του 2011, κάτι παραπάνω από απεργία. 
Ας είναι ξεσηκωμός και αντίσταση ενάντια σε κάθε είδους κατοχή.
Δεν μας τα έχουν αρπάξει όλα, δεν μας τα έχουν κλέψει όλα!
Εμείς δεν λησμονούμε. Εμείς θυμόμαστε! Εμείς αγωνιζόμαστε!
Μεγάλη η προσμονή μας και η δίψα μας για λύτρωση. Δύσκολος μήνας ο Μάης που ήρθε σήμερα. Όμως, μπορεί για την ώρα να σιωπούμε. Πού θα πάει όμως; Οι επαναστάτες και πάλι έρχονται!
Νάτοι, τινάζονται, ξυπνούν και εμφανίζονται!

Καλή αγωνιστική Πρωτομαγιά!

Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος
 

 Κατασκευή eshop ιστοσελίδων cloud φιλοξενία

nissan-tsioris-qashqai.png

output K8axPI

AIGLI
 

treorsisketo

athanasopoulos2017

Φαρμακεία

Πρωτοσέλιδα