Και ξαφνικά η ζωή της από πολύχρωμη έγινε ασπρόμαυρη. Μια αρρώστια, μια θλίψη, μια απώλεια… Και αυτή, χωρίς παράπονα, χωρίς "γιατί", ανεβαίνει την ανηφόρα της. Τα γόνατά της πολλές φορές λυγίζουν... Όμως αυτή συνεχίζει… Αυτή είναι η μαμά μου η Μαρία!

Πριν από 50 σχεδόν χρόνια άρχισε ένα ταξίδι με συνοδοιπόρο της τον μπαμπά μου, τον Πάνο της. Οι δυο τους έχτισαν μια ευτυχία. Δεν ζούσαν για τον εαυτό τους. Η κάθε μέρα τους γέμιζε με αγάπη, στοργή, προστασία εμάς, τα δυο παιδιά τους.

Το καλοκαίρι του '20 όλα ανατράπηκαν. Η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια της μαμάς μου. Ο σύντροφος της ζωής της, ο πατέρας μας, διαγνώστηκε με ανίατη μορφή καρκίνου. Αυτή έσφιξε τα δόντια. Δεν υπολόγισε κούραση, αϋπνίες, αγωνία. Την ίδια ώρα που στεκόταν άγρυπνη δίπλα του, ακριβώς εκείνη την ώρα αγωνιζόταν να διώξει την αγωνία από εμάς, την αδερφή μου και εμένα. Έγνοια της να μη λυγίσουμε, να μην πονέσουμε… Μα και στον άντρα της μάνα έγινε! Πόσες φορές της το είχε πει… Πόσες φορές την είχε ευχαριστήσει…

Όταν ο άνθρωπός της, ο υπέροχος πατέρας μας, "έφυγε", και πάλι προτεραιότητα για αυτήν δεν είχε ο εαυτός της. Ολόκληρη έγινε μια θλίψη μα και συγχρόνως μια αγκαλιά. Εκεί, μέσα σε αυτή την αγκαλιά, τρέχουμε ένα χρόνο τώρα και η αυτοθυσία της νικάει τον πόνο της. Τα χρωματιστά μελάνια της ζωής της έχουν ξεθωριάσει. Στο ασπρόμαυρο μοτίβο της συνεχίζει να ζει ηρωικά.

Εμείς, η αδερφή μου η Δήμητρα και γω, τη βλέπουμε όταν βγαίνει στο μπαλκόνι και κλαίει κρυφά... Τη νιώθουμε, όταν λείπουμε από το σπίτι, τις ώρες της μοναξιάς της που αφήνει τον λυγμό της να ακουστεί… Διαβάζουμε τα χείλη της, όταν ψελλίζει προσευχή στην Παναγία… Και παρακαλούμε Εκείνη, τη μάνα όλων μας, με τα Πανάχραντα χέρια Της να σηκώνει το βαρύ φορτίο από τους ώμους της μάνας μας και με ένα χάδι να της γλυκαίνει τον πόνο!

Μαμά, είσαι ο ήρωάς μας!

Έφη