Πατέρα μου…
Πώς γίνεται η αγάπη μιας ζωής να χωρέσει σε μια μέρα;
Πώς γίνεται μια μέρα να "γεννήσει" αγάπη ίση μ' αυτή που γεννήθηκε μια ολόκληρη ζωή;
Λένε πως όταν πεθαίνεις, περνάει όλη σου η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Ίσως…
Αυτό που έμαθα εγώ, όμως, είναι πως όλη σου η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια σου όταν "φεύγει" ένας δικός σου άνθρωπος….
Σαν μια χαρούμενη, πολύχρωμη, πολύβουη παρέλαση…
Κάποτε, σε ένα από τα "κρασάκια" μας, μου είχες πει: "…όταν φύγω,…"
Και μου φάνηκε αστείο, μακρινό, εξωπραγματικό. Και δεν είπα κάτι. Μόνο σε άκουγα.
Και ήρθε ο καρκίνος. Η κουβέντα μας τότε είχε ήδη ξεχαστεί.
Κι εσύ στάθηκες όπως ήσουν πάντα, ΠΑΤΕΡΑΣ. Μας κράτησες σφιχτά τα χέρια και είπες: "Προχωράμε!".
Γιατί ΕΣΥ μας κράτησες!
Όσο κι αν τρέχαμε να σε προλάβουμε στην αγέρωχη πορεία σου, όσο θάρρος κι αν νομίζαμε πως μαζεύαμε για να παλέψουμε, ΕΣΥ μας κράτησες! ΕΣΥ και η ΠΑΝΑΓΙΑ!
Σαν φυλαχτό κρατάω τις δυο φορές που βρεθήκαμε οι δυο μας, μαζί, σε γραφείο γιατρού.
Σαν φυλαχτό, σαν δώρο…
Δεν είχα ανάγκη να δω ποιος ήταν ο πατέρας μου. Σε ήξερα… σε ξέρω…
Τώρα καταλαβαίνω πως ήταν δώρο της Παναγίας να πάρω δύναμη από το θάρρος σου.
"… δυο μήνες έχετε, κύριε Δημητρακόπουλε…"
Δεν σε κοίταξα. Όχι γιατί δεν ήθελα να δω πώς θα αντιδράσεις. Όχι.
Δεν ήθελα να δεις ΕΣΥ πως σκοτείνιασαν όλα.
Κι όταν σε ξανακοίταξα, μου 'κλεισες το μάτι και κορόιδεψες τον φόβο μου.
Πατέρα μου, εκείνη τη μέρα, κυνήγησες τον φόβο μου.
Οι δυο μήνες έγιναν ,τρεις, τέσσερεις, πέντε ….δέκα. Και όλο αυτόν τον καιρό τον ζήσαμε όπως όλα αυτά τα χρόνια.
Κράτησες πιο σφιχτά το χέρι της Παναγίας, γύρισες την πλάτη στον καρκίνο και μας έδωσες νέα μαθήματα…
Τέτοια μέρα, δυο χρόνια πριν…
Ήταν απόγευμα. Μας αγκάλιασες για τελευταία φορά. Το ήξερες. Το ξέραμε.
Όμως, δεν ήταν αποχαιρετισμός. Ήταν μια … ανανέωση υπόσχεσης. Δεν αποχαιρετιστήκαμε ποτέ. Δεν μας άφησες εντολές, συμβουλές…
Το έκανες με τις πράξεις σου όλα αυτά τα χρόνια…
Μας αγκάλιασες, μας φίλησες, όπως όταν γυρίζαμε σπίτι από τη δουλειά.
Ήρεμα, απαλά, όλο αγάπη, στοργή, προστασία.
Τέτοια μέρα, δυο χρόνια πριν…
Μας έσφιξες το χέρι, όπως κάθε φορά που μας "μίλαγες" χωρίς λόγια και μας δυνάμωνες. Όπως μας έσφιγγες το χέρι και "έλεγες": " Προχωράτε, είμαι εγώ εδώ!"…
Πατέρα μου, δεν ξέρω αν προχωράμε. Αλήθεια…
Ξέρω, όμως, πως ΝΑΙ, είσαι εδώ. Δυο χρόνια τώρα, μόνο η φυσική σου παρουσία λείπει. Βασανιστικά, αφόρητα…
Όμως, δυο χρόνια τώρα είσαι ΕΔΩ.
Γιατί πάντα, μια ζωή, ήσουν ΕΔΩ.
Ξέρω πως θα 'λεγες: "στον πατέρα δεν λένε ευχαριστώ".
Αλλά εγώ θα στο πω.
Σ' ευχαριστώ, ΠΑΤΕΡΑ μου, για όλα!
Δ.
