Ένα συνηθισμένο βράδυ μετά από μια πολύβουη μέρα με παιδικές φατσούλες στο φροντιστήριο. Κλειδώνω την πόρτα του φροντιστηρίου και κατευθύνομαι προς το αυτοκίνητο να πάω σπίτι.
Στο πεζοδρόμιο ξαφνικά περνά η Κ. με τη μαμά της. Συνειδητοποιώ ότι έχω να τη δω πέντε χρόνια… Από τότε που γράφτηκε για μια χρονιά Αγγλικά… Γιατί ήθελε να μπει και αυτή στην τάξη να δει πώς είναι το μάθημα…
Είναι πια 15! Το ιδιόμορφο περπάτημά της ίδιο! Τα ματάκια της που δεν μπορούσαν να εστιάσουν εύκολα ίδια! Γυρίζει προς το μέρος μου, γιατί ακούει θόρυβο. Σμίγει τα φρυδάκια της όπως τότε, όταν προσπαθούσε να αρθρώσει..
"Κυρία, είσαι η καλύτερη δασκάλα του κόσμου!" μου λέει…
Προσπαθώ να της πω την απάντηση που της έλεγα πάντα και έβγαινε από την καρδιά μου: " Και συ είσαι το καλύτερο παιδάκι του κόσμου!"
Δεν μπορώ… Απλά δεν μπορώ… Καταπίνω τη συγκίνηση και απλά της χαϊδεύω μια τουφίτσα από τα μαλλάκια. Η μαμά της σιωπηλά με κοιτάει. Με ένα βλέμμα έχουμε πει τα πάντα! Με ένα νεύμα καληνυχτιζόμαστε…
Όχι, η Κ. δεν έμαθε αγγλικά. Γιατί στο μυαλουδάκι της δεν χωρούσαν τα Αγγλικά… Νοητική στέρηση ήταν η διάγνωση…
Όπως ξεκλειδώνω το αμάξι με μηχανικές κινήσεις, έρχονται μνήμες…
Κινηματογραφικά ξαναζώ στιγμές και με τη Μ.
"Βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού." η γνωμάτευση. "Θα αποφεύγει τη βλεμματική επαφή και δεν θα ανταποκρίνεται σε οδηγίες." η προειδοποίηση.
Μα η Μ. τα κατέρριψε όλα αυτά!
Κάθε φορά που άκουγε τις οδηγίες, τις επαναλάμβανε με ένα ερωτηματικό. Έσκυβε να γράψει και στη μέση της άσκησης σήκωνε το κεφαλάκι της, έτσι για να με κοιτάξει στα μάτια… Και την κατάφερνε την άσκηση, γιατί είχε ανταποκριθεί στις οδηγίες…
Στο φανάρι θυμάμαι μια στιγμή με τον Ν. Εφτά χρόνων με ΔΕΠΥ.
"Είναι ζόρικη περίπτωση το ΔΕΠΥ" είχε πει μια ψυχολόγος σε ένα σεμινάριο…
Ναι, μα εγώ από τη… ζόρικη περίπτωση έχω εισπράξει μια από τις μεγαλύτερες εκδηλώσεις τρυφερότητας!
… Ο Ν. έχει τελειώσει την άσκηση. Λίγο ανυπάκουος λίγο ανήσυχος. Σκύβω στο θρανίο δίπλα του, για να δω το τετράδιό του. Τα μαλλιά μου πέφτουν και γίνονται κουρτίνα ανάμεσά μας. Την ώρα που κοιτάω τα περίεργα γραμματάκια του, ένα μολυβάκι κάνει τα μαλλιά μου στην άκρη! Το κρατάει και κάνει την κίνηση αυτή απαλά. Γέρνει το κεφαλάκι του, για να μπορέσει να με δει καλά μες στα μάτια. Να μην τον εμποδίζουν καθόλου τα μαλλιά μου. Χαμογελάει και με κοιτάει διερευνητικά. Αγωνιά να δει ότι η δασκάλα του τον αποδέχεται, τον αγαπάει. Περιμένει πίσω το χαμόγελο. Δεν τον νοιάζει το Excellent (Άριστα) στο τετράδιο. Η αποδοχή τον νοιάζει, η ανταπόδοση της τρυφερότητας τον νοιάζει!
Το μυαλό μου τρέχει στον Π. εννιά χρόνων.
"Διακριτικός με πολλές ανασφάλειες" είχε πει διστακτικά η μαμά του. Και όντως ο Π. όταν ήθελε να εκφράσει τα όμορφα αισθήματά του, έκοβε τις προτάσεις του και τις λέξεις του στη μέση, για να μην προδοθεί… " Κυρία, θα σου πω κάτι στα Ισπανικά!" είπε σε μια στιγμή ανύποπτη! "Τe amo!" (σ' αγαπάω!) Πέταξε το τείχος, γιατί έτσι ένιωσε…
"Κυρία, πρόσεχε! Θα σε φάει το κουνούπι!" μου είχε πει η Μ.
"Δώσε μια βοήθεια, ρε κυρία στην άσκηση!" μου είχε πει ο Ν.
"Έλλειψη παιδείας ο ενικός στη δασκάλα" μου είχε πει μια συνάδελφος.
"Έλλειψη άμυνας" λέω εγώ.
Κάστρα που πέφτουν… Και αγκαλιές που ανοίγονται από τα υπόλοιπα παιδάκια που δεν έχουν ΔΕΠΥ, αυτισμό, έλλειψη αυτοπεποίθησης ή κάποια μορφή νοητικής στέρησης. Αγκαλιές που προστατεύουν αυτούς τους αδύναμους συμμαθητές τους. Αγκαλιές που τους περιφρουρούν!
Πόσο μεγαλείο έχουν τα παιδιά!'
Όχι, δεν νιώθω η καλύτερη δασκάλα του κόσμου…
Νιώθω η πιο ευλογημένη δασκάλα του κόσμου…
Έφη Δημητρακοπούλου
Καθηγήτρια Αγγλικών
