Άκουσα προ ημερών σε κάποια συζήτηση το εξής: " Χριστούγεννα έρχονται. Πρέπει να κάνουμε και καμιά ελεημοσύνη!"
Αυτό το "πρέπει" δεν μου αρέσει! Γιατί "πρέπει;"

Ο άνθρωπος ή είναι ελεήμων σε όλη τη ζωή του ή δεν είναι.

Η ελεημοσύνη προσδιορίζει τρόπο ζωής.

Μου έρχονται στο μυαλό τα άγια λόγια του Όσιου Ισαάκ του Σύρου: " Και τι έστι καρδία ελεήμων; Καύσις καρδίας υπέρ πάσης της κτίσεως, υπέρ των ανθρώπων και των ορνέων και των ζώων και των δαιμόνων και υπέρ παντός κτίσματος".

Η ευαίσθητη καρδιά συγκινείται και προσφέρει διαρκώς. Όταν βλέπεις τον συνάνθρωπο να βρίσκεται σε ανάγκη ή έχει πόνο μεγάλο, υπερχειλίζεις από αγάπη, μπαίνεις και συ σε αυτό που τον βασανίζει, το μοιράζεσαι μαζί του, αγαλλιάζεις την ψυχή του, τον παρηγορείς και τον αναπαύεις.

Ελεημοσύνη δεν είναι μόνο κάποια χρήματα ή κάποια αγαθά που προσφέρεις.

Είναι η θερμή παρουσία του ενός κοντά στον άλλον.
Είναι η ειλικρινής συμπαράσταση στις περιστάσεις του άλλου.
Ελεημοσύνη είναι να σου απλώσω το χέρι και να σε κρατήσω να μην πέσεις.

Ελεημοσύνη είναι όταν ο άλλος σου χτυπήσει την πόρτα από ανάγκη, εσύ να μην τρέξεις να κλείσεις και το παράθυρο.

Ελεημοσύνη είναι… πολλά!
Αλλά το σπουδαιότερο είναι όταν εσύ φωτοβολάς, το φως να μην  το κρατάς μόνο για σένα, αλλά να το μοιράζεσαι!

Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ι. Μητροπόλεως Ηλείας