Εάν εμείς δεν είμαστε καλοί και εξακολουθούμε να καλλιεργούμε το κακό και την τοξικότητα, πώς θα είναι καλή η χρονιά;
Οι φιλόσοφοι Σωκράτης και Πλάτων έθεσαν το πρόβλημα του κακού σε μια λογική βάση. Σύμφωνα με τη διδασκαλία τους, κανείς με τη θέλησή του δεν είναι κακός, αλλά επειδή δε γνωρίζει. Αν γνώριζε δε θα ήταν κακός. Η άγνοια λοιπόν είναι η αιτία του κακού.
Εγώ εκλαμβάνω το κακό ως συστατικό σε υπαρκτές ανθρώπινες ενέργειες ή συνήθειες που πηγάζουν από προβληματικές προσωπικότητες και δυσκολεύουν τη ζωή και αυτών που πράττουν το κακό και των άλλων που επιδέχονται τη βλάβη.
Κάποιες μορφές κακών ενεργειών και κακών συνηθειών, όταν υιοθετούνται, αποτελούν τη "δεύτερη φύση", κατά τον Αριστοτέλη, εκείνων που τις έχουν και αποτελούν τις μορφές ή τα προσωπεία του κακού.
Για εμένα, το κακό είναι να μην είμαι ο εαυτός μου ή να αφήνω τον κακό μου εαυτό να με κυβερνά. Και με κυβερνά, όταν για διάφορους λόγους θέλω να προσβάλω τον άλλο, να τον κάνω να νιώσει άσχημα, δηλαδή να τον κάνω να νιώσει ανθρωπάκι, ιπποκόμος και κατώτερος. Τι κάνω τότε; Μα φυσικά διώχνω το κακό και την τοξικότητα. Πώς; Με την εμφάνισή μου και την ανεπιτήδευτη χάρη μου και με το να εισπράττω ό,τι έχω ως χρέη. Όταν σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες. Εγώ σπέρνω ανεπιτήδευτη καλοσύνη και θερίζω αγάπη.
Τα σπουδαιότερα φιλοσοφικά και ψυχολογικά εργαστήρια είναι δίπλα μας και μας προβάλλουν το κακό και την τοξικότητα. Ο Καζαντζάκης γράφει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία από το να απαντάς στο κακό με καλοσύνη.
Μια ηλικιωμένη κυρία κουβαλάει, σέρνει για την ακρίβεια μεγάλο όγκο με σκουπίδια στα χέρια, που δείχνουν ξεκάθαρα ότι δυσκολεύεται με την κατάσταση αυτή. Στόχος της είναι να πετάξει στους κάδους απορριμμάτων και ανακύκλωσης αντίστοιχα. Ατελείωτη ώρα υποφέρει σαν τον Σίσυφο, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει κάτι τόσο απλό για τους υπόλοιπους. Τι είναι αυτό που θα χαρακτηριστεί ως κακό όμως; Πλήθος ανθρώπων πέρασε από δίπλα της, τόσο κοντά ώστε να διακρίνει τι ήθελε ακριβώς να κάνει, αλλά κανείς δε σταμάτησε για να τη βοηθήσει. Μπορεί να την έβλεπαν, να έλεγχαν τι ακριβώς έκανε, να απορούσαν γιατί δεν τα πετούσε στον ίδιο κάδο, άλλοι να θαύμαζαν την προσπάθειά της, αλλά κανένας δεν έδωσε σημασία στην ανατριχιαστική λεπτομέρεια, να τη βοηθήσει.
Κάποιοι άνθρωποι είναι δύσκολοι και ελλειμματικοί. Δεν αλλάζουν εύκολα.
Το κακό και η τοξικότητα συνυπάρχουν με την ύπαρξή τους και σου τα προσφέρουν απλόχερα και με ευχαρίστηση μάλιστα. Εγώ τους προσφέρω το χαμόγελό μου και σκέφτομαι τα λόγια του Χένρι Φορντ: " Όταν όλα φαίνονται εναντίον σου, θυμήσου ότι το αεροπλάνο απογειώνεται κόντρα στον άνεμο." Δεν φοβάμαι!
Εγώ έχω φαντασία, είμαι πλήρης, έχω νου και σκέφτομαι. Αντιμετωπίζω με ηθική τον άλλο, με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Μετατρέπω το κακό και την τοξικότητα σε πλεονέκτημα.
Έχω σύμμαχο τον χρόνο. Γνωρίζω να περιμένω. Περπατώ και αφήνω τη σκόνη μου. Περπατώ, γιατί έχω πού να πάω και γνωρίζω πού θα φτάσω!
Θα φτάσω ακριβώς εκεί που θα πατήσω και θα συντρίψω το κακό και την τοξικότητα.
Μου είναι αδιάφορα και μη υπολογίσιμα, γιατί… χαμογελάω.
*Λίγες σκέψεις με βοήθεια το βιβλίο του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών κου Μιχαήλ Ματζανά, λίγες ώρες πριν ανατείλει η νέα χρονιά.
Μαρία Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος
