Η έλλειψη λογικής σε ζητήματα ζωής μπορεί να αποβεί καταστρεπτική για τον άνθρωπο. Αφήνω τη λογική και τη σοφία για τους άλλους και εγώ με κλειστά μάτια βαδίζω απλά τον δρόμο της ζωής; Όχι βέβαια! Επιλέγω και κάνω σχέδια.
Πλάθω τη ζωή μου με τον χαρακτήρα μου, το ήθος μου, την προσωπικότητά μου, τον δυναμισμό μου, με το να μην αφήνω τα πράγματα στην τύχη τους, με το να κυνηγάω τις πιθανότητες, με το να μην εφησυχάζομαι στις υποσχέσεις των άλλων, με το να κινώ "γη και ουρανό" για να πετύχω αυτό που θέλω και θα μου αρμόζει, θα μου κάνει καλό.
Ξέρω να μάχομαι και να παλεύω, δεν πιστεύω εύκολα σε λόγια, δεν πτοούμαι αν αποτύχω σε κάτι, το αφήνω πίσω και προχωρώ, παίζω στο παιχνίδι της ζωής, έχοντας στο μυαλό μου πάντα το ταξίδι και όχι τον προορισμό, όπως υποστηρίζει ο Καβάφης στην "Ιθάκη" του. Και στο ταξίδι μου μαθαίνω από τα λάθη μου και τις λοξοδρομήσεις μου. Στο ταξίδι μου, αν συναντήσω κάποιον, κάποια χρονική στιγμή απρογραμμάτιστα, εγώ θα επιλέξω αν θα συνδεθώ μαζί του περισσότερο και για περισσότερο.
Γνωρίζω ότι μέσα από τους άλλους επιτελείται και η δική μου εξέλιξη. Πώς το ζω; Πώς το καταλαβαίνω; Διερευνώ τις ιδέες τους και δεν υποκαθιστώ τις δικές μου. Δεν κατευθύνομαι. Ακούω, επιλέγω σύμφωνα με τα δικά μου "θέλω" και "πρέπει". Επιλέγω να ζω, όχι με τις φορτικές παράλογες κοινωνικές πιέσεις και την τυραννία της πλειονότητας.
Είναι αναπόφευκτο να κάνω τα λάθη μου, μικρά ή μεγάλα. Συνετό όμως είναι να τα αναγνωρίζω, να αναλαμβάνω την ευθύνη και να ζητώ συγγνώμη. Η συγγνώμη και η συγχώρεση γνωρίζω ότι λειτουργούν ως ψυχολογικοί κυματοθραύστες στις δυσκολίες μου και στα βάρη της ψυχής μου.
Σκέφτομαι, στοχάζομαι, δεν ενεργώ αυτόματα ή μηχανικά. Θέτω ερωτήματα στον εαυτό μου και προσπαθώ να βρω απαντήσεις, όχι πάντοτε με επιτυχία. Όμως, δεν απογοητεύομαι. Είμαι αισιόδοξος. Θυμάμαι τα λόγια του Κομφούκιου: " Ο ανώτερος άνθρωπος έχει απαιτήσεις και είναι σκληρός με τον εαυτό του. Ο κατώτερος έχει απαιτήσεις και είναι σκληρός με τους άλλους." Δεν γνωρίζω αν είμαι ανώτερος ή κατώτερος άνθρωπος, εκείνο που γνωρίζω είναι ότι επιλέγω να μιλώ για ιδέες και όχι να μιλώ για άλλους.
Προσέχω με σεβασμό αυτό που μου λένε οι άλλοι. Αν με εμπνέει, το ενστερνίζομαι, χωρίς να υπακούω άκριτα, διότι η τυφλή υπακοή είναι ανελευθερία. Η υπακοή για μένα επιτρέπεται μόνο στον πνευματικό μου.
Υπερασπίζομαι ακόμα και με το τίμημα της ζωής μου να μιλάει ο άλλος ελεύθερα, ενώ δε συμφωνώ ούτε με μία λέξη από όσα λέει, όπως λέει ο Βολταίρος.
Προσπαθώ η πορεία της ζωής μου να κατευθύνεται εκεί που θα νιώσω ασφάλεια, θα αναγεννηθώ, θα χαμογελώ. Εκεί που η αλήθεια μου θα γίνεται σεβαστή, όταν με ειλικρίνεια θα λέω τι μπορώ, τι θέλω, τι ανέχομαι, τι ελπίζω.
Είμαι ανοιχτός νους. Δεν ακυρώνω τις ιδιοφυΐες και τους παράξενους ανθρώπους. Δεν γίνομαι ποτέ εμπόδιο στις προσδοκίες και τις ελπίδες των άλλων. Δεν εμποδίζω την ανάπτυξη κανενός. Μπορώ να παραμερίζω για να προσπεράσει ο άλλος, ώστε να ευοδωθεί και να επιτευχθεί η ανάπτυξή του και η άνοδός του.
Έχω την ωριμότητα να δίνω χώρο και χρόνο στον άλλο, για να αναπτύσσεται και να ακμάζει. Ποτέ δεν κρίνω και δεν κατακρίνω κανένα. Φιλτράρω, όμως, τις ενέργειές τους. Είμαι ανεκτικός, δεν προσβάλλω, αποφεύγω το κακό, γιατί το κακό γεννά κακό. Το κακό δεν φέρνει ευτυχία. Η ευτυχία στη ζωή μου είναι συνάρτηση της σκέψης μου.
Εγώ έχω επιλέξει να σκέφτομαι τα ορθά, τα σωστά, τα όμορφα, όχι τα τοξικά και τα κακά. Γιατί γνωρίζω τη φιλοσοφική αλήθεια: Ο νους βλέπει και ο νους ακούει.
Άρα έχω επιλέξει να ζω καλά, ανεκτά και ευτυχισμένα.
Μαρία Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος
