Η αλήθεια δεν βρίσκεται στην ομιλία, αλλά στη σιωπή. Και παραμένει στην καρδιά με μεγάλα βάσανα.
Ο άνθρωπος που θέλει να μιλήσει και να πει πολλά σκέφτεται μόνο και σιωπά…
Σιωπά …και… μιλά...
Οι επιφάνειες χωρίς περιεχόμενο, οι συμβολισμοί που αντικαθιστούν την πραγματικότητα, τον απογοητεύουν. Η τεχνολογία που παρά την θετική της πρόοδο εξακολουθεί εκβιαστικά να εξωραΐζει τον εξωτερικό κόσμο, ο πολιτισμός, που παρά την αλματώδη ανάπτυξή του, συνεχίζει παραπλανητικά να ικανοποιεί τις ποταπές απολαύσεις, μεταβάλλουν την ομιλία του σε σιωπή!
Ο Αβάς Παμβώ γράφει "Ει ουκ ωφελείται εν τη σιωπή μου, ουδέ εν τω λόγω μου ωφεληθήναι έχει".
Ο άνθρωπος που σιωπά μεταμορφώνει τη σχέση του με την υλική κτίση και τους ανθρώπους, σε μυστήριο, καθιστώντας τα πάντα διάφανα.
Αισθάνεται μια πυρωμένη αγάπη μέσα του και γνωρίζει το "γνώση της ομιλίας κάθε κτίσματος".
Ο άνθρωπος που κοιτάζει το γυαλί μπορεί να μείνει σε αυτό το μάτι του. Αν του αρέσει όμως περνάει από μέσα του και τότε κοιτάζει τον ουρανό.
Ο άνθρωπος που σιωπά γνωρίζει ότι "ταξίδι σημαίνει επιστροφή στο σημείο εκκίνησης ,για να δει τα πάντα εκ νέου, σαν να τα βλέπει πρώτη φορά".
Ο άνθρωπος που σιωπά εκτιμά την αξία των πάντων, ανακαλύπτει τις λαμπρές ακτίνες φωτός που προέρχονται από μέσα του αφήνει να τον διαπεράσουν, αφήνει να αντανακλάται αυτή η φωτεινότητά του, με νόημα αγγίζει τα πάντα και τους πάντες στον πυρήνα τους και με τη σιωπή του δεν αρνείται αλλά "αγκαλιάζει ανεπανάληπτα και μοναδικά.
Ο άνθρωπος που σιωπά κάνει μια πράξη εξωτερική, κάνει ταυτόχρονα και μια πράξη εσωτερική, με την απόθεση των σκέψεων. Δεν μένει κενός από ευαισθησία, νιώθει τις ανάγκες των άλλων, έχει καθαρή όραση και εξαιρετική αγάπη. Μιλάει, όχι με αυτά που κάνει, αλλά με αυτά που είναι.
Ο άνθρωπος που σιωπά συνειδητά αποτινάσσει τα βλαβερά, τα άμετρα, ή υπέρμετρα, την τυραννία ή τη δυναστεία των ιδεολογικών υπερβολών και των ηθικών, και με μέτρο προσεγγίζει το νόημα και τον σκοπό των πάντων… σιωπώντας…
Απολαμβάνει με επιστήμη και τέχνη τον έρωτα της αλήθειας.
Ο άνθρωπος που σιωπά γνωρίζει πολύ καλά ότι ο κόσμος γύρω του και προηγουμένως οι άνθρωποι που τον διαμορφώνουν, είναι α-μυστηριακός. Γνωρίζει ότι η σύγχρονη τεχνολογική αποθέωση,
η αυτοκρατορία των γνώσεων ,όχι χάρη των ανθρώπων, αλλά των εφευρέσεων κομπάζει τόσο, ώστε τα πάντα πλέον να είναι απογυμνωμένα, διάτρητα, εκτεθειμένα προς μηρυκασμό από μια ζωή που δεν περιμένει αποκαλύψεις, δεν περιμένει να συμβεί το καινούργιο, παραδομένη στη δίνη των ατελέσφορων αλλαγών της.
Ο άνθρωπος που σιωπά κάνει την καρδιά του τόπο ιερό και εκεί συναντά αυτούς στους οποίους θέλει να μιλήσει.
Ταυτίζεται μαζί τους, γιατί "πραγματικά" αυτοί καταλαβαίνουν "τη σιωπή του".
Μαρία Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος
