Ο έρωτας δεν δωροδοκεί, δεν δωροδοκείται, δεν αγοράζεται, δεν πωλείται, δεν διαφημίζεται, δεν προβάλλεται, δεν επιδεικνύεται. Ούτε με λόγια περιγράφεται, ούτε με λέξεις αποτυπώνεται. Ο έρωτας δεν είναι ούτε κρυφός ούτε φανερός.
Ο έ ρ ω τ α ς βιώνεται!
Ο έρωτας δεν εκφράζεται με λουλούδια, με δώρα, με κουκλάκια κόκκινα, με καρδούλες στο facebook μόνο στις 14 του Φλεβάρη. Δεν μπαίνει σε καλούπι, ακολουθώντας μια ξενόφερτη συνήθεια. Ο έρωτας ή υπάρχει και εκφράζεται με βαθειά προσωπικά συναισθήματα 365 ημέρες ή δεν υπάρχει! Μετριότητες τυλιγμένες σε φανταχτερά μπιχλιμπίδια και πομπώδη λόγια στις 14 Φλεβάρη είναι υποκρισία γι' αυτόν που τα προσφέρει και περισσότερο γι' αυτόν που τα δέχεται Ο έρωτας είναι ο πυρήνας μιας μοναδικής σχέσης μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας, χωρίς αστάθειες, συμβιβασμούς, αμφιβολίες, εγωισμούς, υποψίες, ψέματα, ανισότητες, θυμούς, ίντριγκες, πείσματα και κυρίως χωρίς ζήλεια. Έρωτας χτισμένος σε ζήλεια είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από έρωτα. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει ειλικρίνεια.
Υπάρχει μια αρρωστημένη κτητικότητα, ένας εξαναγκασμός που καταπατάει την προσωπική ελευθερία του άλλου. Δεν υπάρχει αυθεντικότητα. Στον έρωτα δίνεις και παίρνεις και ποτέ δεν μετράς το ''πόσο''. Γιατί το ''πόσο'' είναι ασήμαντο μπροστά στο α π ό λ υ τ ο! Ο έρωτας είναι μια πλατιά λεωφόρος που ξεκινάς να την περπατάς, κρατώντας δυνατά και σφιχτά το χέρι του ''μοναδικού'' άλλου ή της ''μοναδικής'' άλλης, δεν κοιτάζεις πότε θα φθάσεις στο τέρμα, δεν σ' ενδιαφέρει να βλέπεις το τέρμα. Σ' ενδιαφέρει να περπατάς σταθερά, να παλεύεις συνεχώς γι' αυτό το χέρι που κρατάς, να μην το αφήσεις Αλλά και το χέρι που σε κρατά να μην αδυνατίσει ,να μην χαλαρώσει, να μην αφήσει το δικό σου χέρι.
Στην λεωφόρο θα συναντήσεις εμπόδια, σειρήνες, αγκάθια, τριβόλια. Έχεις τη δύναμη να τα αγνοήσεις, να τα προσπεράσεις και να συνεχίσεις;
Αν ναι, ζεις τον απόλυτο έρωτα. Αν όχι, ζεις με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Έχεις χάσει τον αυτοσεβασμό και τον σεβασμό. Κρατάς μόνο το ψέμα. Το ψέμα όμως δεν οικοδομεί απλά γκρεμίζει! Η ουσία και ο τρόπος της ύπαρξης είναι ''Υπάρχω, ερωτεύομαι, αγαπώ''. Ο έρωτας δεν είναι κάποιο ιδεολόγημα, αλλά μια αδιάσπαστη ενότητα ασύγκριτη και ανυπέρβλητη, μια θαυμάσια αμοιβαιότητα μεταξύ δύο ερωτευμένων. Ο έρωτας είναι δώρο ανεκτίμητο, δώρο ευλογημένο από τον Θεό, ''αλλ' ο Θεός τους έρωτας εγκατέσπειρε''.
Στον ''Ύμνο του έρωτα'' της βίβλου, όπου ο ανήσυχος και άσβεστος έρωτας είναι η ίδια η αγάπη ,η οποία πληγώνει διακριτικά και κρατά άγρυπνη την καρδιά μας για τον αγαπημένο ή την αγαπημένη, είναι η πλέον ενσύνειδη ή εγκάρδια ζωή μας. Το άσμα ασμάτων περιγράφει τον άνδρα και την γυναίκα, οι οποίοι αναζητούν και ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον, μέσα από τον αφόρητο πόθο του έρωτα, βρίσκουν και αναγνωρίζουν την έσχατη αιτία της ύπαρξης τους, στην αντανάκλαση της παραδείσιας εικόνας της δημιουργίας.
''Φωνή αδελφιδού μου κρούει επι την θύραν,
άνοιξον μου, αδελφή μου, η πλησίον μου, η περιστερά μου…
ότι η κεφαλή μου επλήσθη δρόσου και η βόστρυχοι μου ψεκάδων νυκτός…..
Εάν εύρητε τον αδελφιδόν μου,τι απαγγείλητε αυτώ;
ότι τετρωμένη αγάπης εγώ ειμί.
Τι ωραιώθεις και τι ηδύνθης αγάπη, εν τρυφαίς σου;
Τούτο μέγεθος σου, ωμοιώθης τω φοίνικι
και οι μαστοί σου τοις βότρυσιν.
Εγώ τω αδελφιδώ μου
και επ' εμέ η επιστοφή αυτού …
Θές με ως σφραγίδα επί την καρδίαν σου,
ως σφραγίδα επί τον βραχίονά σου….
Περίπτερα αυτής, περίπτερα πυρός, φλόγες αυτής.
Ύδωρ πολύ, ου δυνήσεται σβέσαι την αγάπην,
και ποταμοί ου συγκλύσουσιν αυτήν…''
''Άσμα Ασμάτων ''
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος
