Σε σεβάστηκε ο καρκίνος, γιατί αποδείχτηκες ανώτερος.
Υποκλίθηκε μπροστά σου ο θάνατος, γιατί είσαι αθάνατος.
Θαυμάζει και απορεί ο χρόνος, γιατί δεν μπορεί να μας τυλίξει με τη λησμονιά.

Ξαφνιάζεται και χαμογελά η αγάπη, γιατί δεν την περιορίσαμε σε όρια. Την αφήσαμε να χορεύει με τον μοναδικό υπέροχο ρυθμό της στις καρδιές μας.

Λατρεμένε μας, δεν μετράμε το χθες,
δεν διαβάζουμε το σήμερα,
δεν προγραμματίζουμε το αύριο.

Δεν υπάρχει απουσία!
Ζεις και υπάρχεις μέσα μας!

Τα κορίτσια σου,
Μαρία, Δήμητρα, Έφη