‘’Και ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμές μεγάλου κινδύνου’’ [Οδυσσέας Ελύτης].

Μάνα, μανούλα, μητέρα, μαμίτσα,  η ανθρωπότητα δεν έχει άλλη πιο όμορφη λέξη στα χείλη της.
Τι γλυκό να σ’ αγαπούν και να σου το λένε! Και συ η μάνα, να κοιτάς αυτά τα προσωπάκια, αυτά τα ματάκια τα αστραφτερά, τα φωτεινά, τα χαρούμενα και να βυθίζεσαι μέσα τους και να παρακαλείς την Παναγία, αυτά τα ματάκια να μην μελαγχολήσουν ποτέ και  για τίποτα.

… Μαμά μου, σ’ αγαπώ…
…Κι’ εγώ σ’ αγαπώ φώς μου…

Τι είναι τα παιδιά μας; Είναι το φώς μας! Είναι θαλασσινά μελτεμάκια, τόσο δροσερά, τόσο απαλά, τόσο γαλήνια ,που κρατούν και τη δική μας ζωή δροσερή, γαλήνια! Είναι μπουμπουκάκια, που σιγά σιγά ανθίζουν και η μοσχοβολάδα τους είναι σαγηνευτική που μας συνεπαίρνει, τόσο μεθυστική που μας γοητεύει και μας ζαλίζει! Είναι φλογίτσες, που τρεμοσβήνουν και μέρα με την μέρα τους η φλόγα τους δυναμώνει και εμείς καμαρώνουμε και ευχόμαστε, με τη δυνατή φλόγα τους και το καθαρό φώς τους να ακτινοβολούν σε όλη τους τη ζωή!

Η ευτυχία των παιδιών περνά πάντα μέσα από το μονόδρομο της μάνας, και το πιο σημαντικό που μπορεί να κάνει ο πατέρας για τα παιδιά του, είναι ν’ αγαπάει την μητέρα των παιδιών του.
Πόρτα ασφαλείας είναι η μάνα για τα παιδιά της. Κλειδώνει και ασφαλίζει!

Αν ποτέ ‘’κάποιος’, πιστέψει ότι μπορεί να βλάψει ό,τι υπάρχει γι’ αυτήν πολύτιμο στον κόσμο, να τα προσβάλει, να τα μειώσει, να τα στεναχωρήσει ,η μάνα θα τον εξαφανίσει αστραπιαία και θα τον πνίξει μέσα στην μικρότητα του και την ασοφία του. Δεν σκέφτεται σ’ αυτές τις στιγμές, δεν μετράει, δεν υπολογίζει τη δύναμη της και την αντοχή της. Μαθαίνει τις δυνάμεις που δεν ήξερε ότι έχει και αντιμετωπίζει τους φόβους που δεν ήξερε ότι υπήρχαν. Γιατί μπορεί  για τον ‘’κάποιον’’ και για ολόκληρο τον κόσμο να είναι απλά μια ’’μάνα’, για τα παιδιά της είναι ο κόσμος ολόκληρος.

Τράπεζα είναι η μάνα, γιατί τα παιδιά της, στην Τράπεζα αυτή καταθέτουν άγχη, ανησυχίες, φόβους, φοβίες, ανασφάλειες, απορίες , διλήμματα, ερωτήματα. Όσο για δάκρυα «τακτικές καταθέσεις».

Τα παιδιά μας, είτε είναι μικρά ,είτε είναι μεγάλα, είτε είναι δίπλα μας, είτε μακριά μας, η φωνή τους, η ανάσα τους είναι διαρκώς στα αυτιά μας.

Χάρις στα παιδιά μας ,που νιώθουμε την ζωτικότητα τους, ενεργοποιείται η φαντασία μας, κάνουμε όνειρα, κάνουμε σχέδια ,προσπαθούμε και κατορθώνουμε τα ακατόρθωτα, μέρα με τη μέρα αποκτούμε πείρα και εμπειρίες, μεταδίδουμε εμπειρίες, πλημμυρίζουμε από αισιοδοξία, χαμογελούμε περισσότερο. Μαζί με τα παιδιά μας ζωγραφίζουμε τον πίνακα της ζωής ,αφήνοντας  τα , να διαλέξουν  τα ίδια τα χρώματα που επιθυμούν. Τα παιδιά μας γεννιούνται με το δικό τους ήθος και πλάθονται με παραδείγματα. Πρέπει να νιώθουν την αγάπη μας, την φροντίδα μας, την έννοια μας και να μην ασφυκτιούν με την ‘’εποπτεία’’ μας και την ‘’αστυνόμευσή’’ μας. Τα βοηθούμε να αποφασίσουν και να ακολουθήσουν το δρόμο τον δικό τους, να εκπληρώσουν τις δικές τους επιθυμίες  και όχι τα απωθημένα τα δικά μας. Τους ανοίγουμε δρόμους, τους ανοίγουμε πόρτες και παράθυρα διάπλατα στη ζωή Πρέπει να επιλέγουν  τα παιδιά, και εμείς οι μανούλες να στηρίζουμε τις επιλογές τους. Τα παιδιά μας πρέπει να καταλαβαίνουν ότι είναι ελεύθερες, ολοκληρωμένες προσωπικότητες και αν οι εμπειρίες τους είναι μικρές, η νεανική τους περιέργεια θα τα οδηγήσει να παρατηρήσουν το παράδειγμα μας. Τα παιδιά όλα τα βλέπουν και όλα τα καταλαβαίνουν, γιατί έχουν ευλυγισία στην σκέψη τους.  Βλέπουν ότι η μάνα είναι ’’ρ ή μ α ‘’.Είναι αυτό που ‘’κ ά ν ε ι’’, και την αμείβουν με αγνή ,καθαρή αγάπη! Βλέπουν και καταλαβαίνουν ότι η μανούλα λαχταρά τα χέρια των παιδιών της να τυλίγονται γύρω από το λαιμό της, και όχι μαργαριτάρια και διαμάντια. Οι πολύτιμοι λίθοι δεν έχουν καμία αξία ,γιατί ό,τι πολύτιμο υπάρχει το έφερε στη ζωή ,το κρατά στην αγκαλιά της και ακούει την καρδιά της να κτυπά στον ίδιο ρυθμό με το ρυθμό της καρδιάς των παιδιών της.

Μανούλες, τι επιθυμούμε, τι λαχταρούμε;
Την καθαρή, την αγνή αγάπη των παιδιών μας!
Την έχουμε και θα είμαστε πάντοτε ευλογημένες!

Μαρία  Δημητρακοπούλου
Για όλη μου την ζωή ‘’μ α μ ί τ σ α’’, όπως με φωνάζουν τα παιδιά μου!

Κεντρική φωτογραφία η "Μητρική Στοργή"  του Γεώργιου Ιακωβίδη. (1889, Μόναχο)