Δεν ήταν απλώς ένας καθηγητής. Ήταν εκείνος που άνοιγε παράθυρα εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν μόνο τοίχους. Ένας φιλόλογος με ψυχή βαθιά, που δεν δίδασκε μόνο λέξεις και κείμενα, αλλά τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η είδηση της ξαφνικής του απουσίας έπεσε βαριά — σαν σιωπή που απλώνεται σε μια τάξη γεμάτη ζωή. Κανείς δεν ήταν έτοιμος. Πώς να αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο που είχε ακόμα τόσα να δώσει; Που το βλέμμα του έκρυβε σχέδια, όνειρα, μια αστείρευτη αγάπη για τους μαθητές του;

Στην τάξη του, τα βιβλία ζωντάνευαν. Οι λέξεις αποκτούσαν βάρος, χρώμα, συναίσθημα. Δεν αρκούνταν στο «σωστό» και στο «λάθος» — αναζητούσε το «γιατί», το «πώς», το «τι σημαίνει αυτό για σένα». Έβλεπε σε κάθε μαθητή μια ξεχωριστή ιστορία και προσπαθούσε, με υπομονή και καλοσύνη, να την κάνει να ανθίσει.

Δεν θα τον θυμόμαστε μόνο για τις γνώσεις του, αλλά για τον τρόπο που έκανε τους άλλους να νιώθουν: ικανοί, σημαντικοί, ζωντανοί. Για το χαμόγελο που έσπαγε τη σοβαρότητα της ημέρας. Για εκείνες τις στιγμές που, χωρίς να το καταλάβεις, σου άλλαζε τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο.

Η απουσία του αφήνει ένα κενό που δεν γεμίζει εύκολα. Μα ίσως η αλήθεια είναι πως άνθρωποι σαν κι αυτόν δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Ζουν στις λέξεις που μας δίδαξαν, στις σκέψεις που μας χάρισαν, στις μικρές αλλαγές που έγιναν μέσα μας χάρη σε εκείνον.

Κι έτσι, μέσα στη θλίψη, γεννιέται και μια σιωπηλή ευγνωμοσύνη. Γιατί είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε. Να μας διδάξει. Να μας αγγίξει.

Καλό του ταξίδι. Θα συνεχίσει να υπάρχει — σε κάθε σελίδα που ανοίγουμε, σε κάθε σκέψη που τολμάμε, σε κάθε καρδιά που έμαθε, χάρη σε εκείνον, να αισθάνεται λίγο πιο βαθιά.

Αιωνία σου η Μνήμη, Κύριε Γιώργο Αγγελόπουλε!
Η οικογένεια του IliaPress

Η οικογένεια του φίλου και γείτονά σου Πάνου Δημητρακόπουλου
Ο Θεός να παρηγορεί τους σεβαστότατούς μας γονείς σου και την οικογένειά σου όλη!