Εκεί που ζεις την καθημερινότητά σου ήσυχα, εκεί που νομίζεις ότι ο χρόνος κυλά και τίποτα δεν σε ταράζει, έρχεται ένα συνταρακτικό γεγονός και σε κάνει να αναρωτιέσαι: Εγώ πού ζω; Εγώ τι κάνω; Εγώ κοιτάζω δίπλα μου, ή περπατώ και κάνω πως δεν βλέπω;

Και βεβαίως στην κεντρική πλατεία του Πύργου περπατούμε σχεδόν όλοι οι Πυργιώτες. Όμως, λίγοι ήταν εκείνοι που αντελήφθησαν την απουσία του Πάνου, του Πάνου με τα πλαστικά πιστόλια. Χάθηκε

ξαφνικά ο Πάνος. Και ποιος δεν γνωρίζει αυτόν τον άκακο γίγαντα που μέσα του κρύβει ψυχή μικρού παιδιού; Και ας πλησιάζει τα 60- χρόνια. Ο Πάνος ο "Κομάν" είναι κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας. Όλοι του μιλάμε και σε όλους μας μιλά με αυτόν τον ιδιότυπο τρόπο του. όλοι τον αγαπάμε. Όμως, λίγοι τον αναζήτησαν και τον βρήκαν, εκεί στο μικρό «σπιτάκι» που μένει. Μόνος, παγωμένος μέσα σε απέραντη βρομιά και φτώχεια.

Ο Πάνος δεν έχει τίποτα. Ούτε φαγητό, ούτε ζέστη, ούτε καθαριότητα. Ανήμπορος, όπως είναι, δεν έχει τη δύναμη να διώξει τους αρουραίους που ζουν μέσα στο σπίτι του. δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια του βράδυ, γιατί τον τρώνε τα ποντίκια.

Ο Πάνος θέλει αγάπη και φροντίδα. Θέλει ένα χώρο ζεστό και καθαρό και ένα πιάτο φαγητό.

Αξιέπαινη η ενέργεια της εταιρίας «Απολυμαντική Πετρελαϊκή». Μεγάλη κοινωνική προσφορά του κου Χρήστου Ασημακόπουλου, ο οποίος με το συνεργείο του καθάρισε και απολύμανε το σπιτάκι του Πάνου αφιλοκερδώς, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα των γειτόνων και φίλων του άκακου αυτού παιδιού.

Αξιέπαινη και συγκινητική και η παρέμβαση του Σεπτού Μητροπολίτη μας κ.κ. Γερμανού ο οποίος μερίμνησε αμέσως και κάλεσε τον Πάνο να φιλοξενηθεί στο ίδρυμα «Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης» Πελοπίου, για όσα χρόνια επιθυμεί, να ζει όπως του αξίζει, να ζει σαν άνθρωπος.

Γιατί, ευτυχώς, η ανθρωπιά δεν χάθηκε ακόμα.

Μαρία Δημητρακοπούλου

Δημοσιογράφος