Έχετε ποτέ αναρωτηθεί τι λέμε όταν προσφέρουμε ένα λουλούδι σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο ή σε μια κοινωνική περίσταση; Μέχρι τώρα πρόσφερα μπουκέτα λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία, το φύλο και

την οικειότητα που είχα με το παραλήπτη. Όταν δεχόμουν λουλούδια, τα κριτήρια ήταν διαφορετικά. Το μέγεθος της ανθοδέσμης, το χρώμα της σύνθεσης, το πόσο σπάνια ήταν τα λουλούδια ή από πόσο μακριά τα έφερναν ήταν κάτι που εκτιμούσα ιδιαιτέρως. Λίαν προσφάτως ψάχνοντας διάφορα άρθρα περί κλιματικών αλλαγών , έπεσε στην αντίληψή μου μια λίστα που συντάραξε όλο τον ...ανθόκοσμό μου. Δεν είχα φτάσει μακριά με την εν λόγω λίστα, όταν συνειδητοποίησα ότι κατά το παρελθόν (και σύμφωνα πάντα με ό,τι διάβαζα) είχα επιδείξει κατάφωρη "άρνηση και εγκατάλειψη" στην ίδια μου τη μάνα με ένα μπουκετάκι ανεμώνες, στα κεφτεδάκια μου ευχόμουν "καλή τύχη" με λίγο βασιλικό (ίσα για το άρωμα, ξέρετε), έκανα φανερή την "έχθρα και την καταφρόνησή" μου προς την παλιά μου δασκάλα με μια μεγαλοπρεπή ανθοδέσμη από άσπρα λίλια, είπα το "τελευταίο αντίο" σε μια γειτόνισσά μου όταν της έδωσα μια ρίζα μοσχομπίζελα να φυτέψει, υποσχέθηκα "αιώνια πίστη κι αγάπη" στον παππού της φίλης μου με μια γλάστρα κοκκινωπά χρυσάνθεμα ανήμερα του αγίου Δημητρίου! Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου (για ασαφείς ακόμα λόγους) ο περιβόητος ληστής με τις γλαδιόλες. Χμ, γλαδιόλα, πολύ καλή επιλογή, αν σκεφτεί κανείς πως δηλώνει "σταθερότητα χαρακτήρα". Αν όλες αυτές τις ατυχείς επιλογές μου θα έπρεπε να τις αντικαταστήσω με τα σωστά φυτά και λουλούδια τότε: η μαμά μου θα ήταν ευχαριστημένη με ένα στεφανάκι γκι (ιξός ελληνιστί) για να της ανταποδώσω την μεγάλη μου "αγάπη και στοργή", η παλιά μου δασκάλα θα λάμβανε από το κοντινό φυτώριο ένα έλατο ως ελάχιστη ένδειξη "εκτίμησης και σεβασμού", στη γειτόνισσά μου θα έδινα να φυτέψει μηλιές σαν "σύμβολο διαρκούς συμφωνίας", ο συμπαθέστατος παππούς της φίλης μου θα στόλιζε το περβάζι του με ένα γλαστράκι καπουτσίνους ή αλλιώς χανουμάκια για τον μεγάλο "πατριωτισμό" του κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και στη ίδια τη φίλη μου θα χάριζα μια γιούκα γιατί ...."ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται". Όσο για το βασιλικό στα κεφτεδάκια, αυτόν θα τον έστελνα σε μένα, γιατί από μαγειρική είμαι ροδόδεντρο δηλαδή " προφυλάξου! είμαι επικίνδυνη"! Τέτοιες λίστες υπάρχουν αμέτρητες. Για μας τους Έλληνες όμως τα λουλούδια σημαίνουν ό,τι σήμαιναν εδώ και εκατοντάδες χρόνια. Τα σομόν τριανταφυλλάκια στόλιζαν και θα στολίζουν νύφες κι ας επιμένουν οι ξένοι πως τα αθώα αυτά λουλουδάκια φωνάζουν ότι "η αγάπη είναι επικίνδυνη". Θα εξακολουθούμε να πηγαίνουμε στον Επιτάφιο κατακόκκινα γαρυφαλάκια κι ας είναι δείγμα "αντιπάθειας και ιδιοτροπίας". Και φυσικά οι μαραθοκεφτέδες της περιφρονημένης μου μάνας θα έχουν άρωμα "ισχύος". Είπαμε η παγκοσμιοποίηση έχει και τα καλά της, αλλά αν ο καλός μου εμφανιστεί ξαφνικά με κλαδιά ροδακινιάς, δεν θα το εκλάβω ως "πρόταση γάμου". Πολύ απλά κομπόστα θα θέλει...