Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης Α Θ Α Ν Α Σ Ι Ο Σ
Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2019
Σήμερα Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ γεννήσεως, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, καί ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει νά ἑορτάσουμε τήν γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Νά προετοιμάσουμε πνευματικά τήν ψυχή μας, ὥστε νά καταστῆ εὔοσμη φάτνη γιά νά γεννηθῆ ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας Ἰησοῦς Χριστός.
Θά ἀξιωθοῦμε καί φέτος νά ἀκούσουμε τό χαρμόσυνο γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου ἀπό τούς Ἁγίους Ἀγγέλους, πού θά πλημμυρίσουν γῆ καί οὐρανό ἀπό τίς ἀγγελικές μελωδίες καί θά διακηρύξουν τὀ : «Ἰδού εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρά μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος...» (Λουκ. Β΄, 10-12).
Οἱ Ἄγγελοι ψάλλουν τίς μεγαλειώδεις αὐτές διακηρύξεις τό «Δό-ξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη,ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ Β΄, 14) καί ἡ πλειονότης τῶν ἀνθρώπων, ἄν καί ἑορτάζει Χριστού-γεννα, δέν δύναται ἀκόμη νά ἀντιληφθῇ τό νόημα τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὕμνου καί διερωτᾶται ἐάν ὄντως σήμερον δοξάζεται ὑπό τῶν ἀνθρώπων ὁ Θεός, διατί πρέπει νά δοξάζεται καί διά ποῖον λόγον ἡ σημερινή ἀνθρωπότης πρέπει νά ζῇ ἐν εὐδοκία.
Διότι, πράγματι, ἡ πλειονότης τῶν ἀνθρώπων δέν δοξάζει τόν Θεόν, οὔτε διά τῶν ἔργων της, οὔτε διά τῶν χειλέων της, ἀρκετοί δέ ἐξ αὐτῶν ἀμφισβητοῦν καί αὐτήν ταύτην τήν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καί τήν παρουσίαν Του εἰς τήν ζωήν των. Εἶναι μάλιστα πολλοί ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν εἰς τόν Θεόν εὐθύνες, δι’ ὅσα δυσάρεστα συμβαίνουν εἰς τήν ζωήν των. Ἀλλ’ ὅμως οἱ ἀγανακτοῦντες ἐνα-ντίον τοῦ Θεοῦ σφάλλουν βαρέως, καθ’ ὅσον τό κακόν δέν προέρ-χεται ἀπό τόν Θεόν. Ἀντιθέτως, ἡ ἐξ ἀγάπης πρός τόν ἄνθρωπον σάρ-κωσις τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ χαρίζουν εἰς αὐτόν τήν αἰώνιον ζωήν καί τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην καί καθιστοῦν αὐτόν συγκληρονόμον τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρᾶξις αὕτη τῆς τοῦ Θεοῦ Συγκαταβάσεως, ἄν καί περικλείει τήν ἐσχάτην ταπείνωσιν, εἶναι ἀφ’ ἑαυτῆς ἱκανή νά ὑπερδοξάσῃ Αὐτόν. Διά τοῦτο καί ἐμεῖς εὐγνωμόνως ἀναφωνοῦμεν μετά τῶν Ἀγγέλων τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ» διά τήν μεγαλωσύνην τῶν ἔργων Του καί τό ἀσύλληπτον τῆς ἀγάπης Του πρός ἐμᾶς.
Ἡ ἀπορία ὅμως πολλῶν εἶναι κατά ποῖον τρόπον εὑρίσκεται ἐπί γῆς εἰρήνη, ὅταν τό ἥμισυ σχεδόν τοῦ πλανήτου εἶναι εἴτε ἐν δράσει εἴτε ἐν προετοιμασία πολεμικῇ; Ἡ γλυκύφθογγος ἐξαγγελία τῶν Ἀγγέλων «ἐπί γῆς εἰρήνη» εἶναι βεβαίως μία ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐάν οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθήσουν τόν δρόμον τόν ὁποῖον τό τεχθέν Παιδίον ὑποδεικνύει εἰς αὐτούς, θά φθάσουν εἰς τήν ἐσωτερικήν εἰρήνην καί τήν εἰρηνικήν συμβίωσιν.
Ὁ πόλεμος βιώνεται ὡς πραγματικότης μεταξύ τῶν μελῶν ἀντι-τιθεμένων κοινωνικῶν ὁμάδων καί παρατάξεων, παντός εἴδους, ἐθνικῶν, κομματικῶν, συνδικαλιστικῶν, οἰκονομικῶν, ἰδεολογικῶν, θρησκευτικῶν, ἀθλητικῶν κ.λ.π. Αὐτό ὅμως δέν ἀναιρεῖ τήν ἀλή-θειαν τῆς ἐξαγγελίας τῶν Ἀγγέλων, ὅτι διά τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἀποδοχῆς τῶν διδαγμάτων Αὐτοῦ, θά ἐπικρατήσῃ ὄντως ἐπί γῆς ἡ εἰρήνη. Ὁ Χριστός ἦλθε κομίζων τήν εἰρήνην καί ἐάν αὐτή δέν κυριαρχῇ εἰς τόν κόσμον, εὐθύνονται οἱ ἄνθρωποι πού δέν βιώνου αὐτήν καί ὄχι ὁ προσφέρων αὐτήν Θεός.
Πάντα λοιπόν τά ὑπό τῶν Ἀγγέλων ἐξαγγελθέντα κατά τήν Γέννησιν τοῦ Κυρίου ἀγαθά ὑπάρχουν καί σήμερον καί βιοῦνται ὑπό τῶν πιστευόντων εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς Θεάνθρωπον καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἄς καταστήσωμεν ἑαυτούς πρόσωπα κοινω-νοῦντα ἀγαπητικῶς μετά τοῦ Θεοῦ καί τοῦ συνανθρώπου μας. Ἄς ἀποβάλωμεν τά προσωπεῖα μας, πού μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τόν Θεόν καί τήν εἰκόνα Αὐτοῦ, τόν συνάνθρωπόν μας καί ἄς ἐκπληρώ-σωμεν τόν προορισμόν μας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ θέωση. Ἄς γίνωμεν καί ἡμεῖς ἀναμεταδότες τῶν ἀγγελικῶν ἐξαγγελιῶν πρός τήν ἀνθρωπό-τητα, ἡ ὁποία δεινῶς πάσχει καί δέν δύναται νά εὕρῃ, διά τῶν μέσων πού χρησιμοποιεῖ, τήν Εἰρήνην καί τήν Εὐδοκίαν.
Ἄς ζήσωμεν, λοιπόν, τήν χαράν τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί τήν πρόγευσιν τῶν ὅσων ἀγαθῶν διά τόν ἄνθρωπον διακηρύσσει ὁ ἀγγελικός ὕμνος, γιά νά καταστῆ ἡ ψυχἠ μας εὔοσμη φάτνη, νά γεννηθῆ μέσα μας ὁ Θεάνθρωπος Κύριος καί νά κατα-στοῦμε Μέλη τῆς ἐξαγγελθείσης Βασιλείας Του. ΑΜΗΝ.
