Ὁ Ἐπίσκοπος Ὠλένης ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2019
Σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, εἶναι Κυριακή μετά τήν Χριστοῦ γέννηση.Εἶναι μεθέορτος περίοδος τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων καί οἱ ὕμνοι αὐτῆς τῆς περιόδου μᾶς δίνουν πολλά μηνύματα ζωῆς, γιά νά βγοῦμε ἀπό τίς δύσκολες καί σκοτεινές καταστάσεις τῆς καθημερινότητας.
Τό ἄστρο τῆς Βηθλεέμ ἦρθε νά φωτίσει καί πάλι τή ζωή μας. Νά μᾶς θυμίσει ὅτι γεννήθηκε ὁ Χριστός. Ὅτι ὁ Θεός «λύτρωσιν ἀπέ-τειλεν τῷ λαῷ αὐτοῦ». Καί ὁ λαός ὁ πορευόμενος ἐν σκότει στρέφει τά μάτια του στόν φτωχότερο καί ἐνδοξότερο θρόνο τοῦ σύμπαντος, στήν ταπεινή φάτνη. Καί βλέπει ἐκεῖ φῶς μέγα (Ματθ. Δ΄, 16).
Δέν διαφεύγει τῆς προσοχῆς μας, ὅτι ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀπειλεῖται ὅλο καί περισσότερο ἀπό θλίψεις καί δοκιμασίες. Ὁ κόσμος μας ζεῖ τό τέλος μιᾶς ἐποχῆς καί βιώνει τήν ἀγωνία ἑνός ἀπειλητικοῦ καί ἀβέβαιου αὔριο.
Ἡ χαρά πού ἀναβλύζει ἀπό τή μεγάλη ἑορτή τῶν Χριστουγέννων δέν εἶναι ἁπλῶς μία συναισθηματική ἐκτόνωση, ἀλλά ὀφείλεται στήν ἐπίγνωση ὅτι «ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενή ἀπέσταλκεν ὁ Θεός εἰς τόν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι’Αὐτοῦ» (Α΄Ιωαν.4,9).
Χριστούγεννα σημαίνει, ὅτι οἱ λύπες, οἱ δοκιμασίες, οἱ δύσκολες καταστάσεις πού ἀντιμετωπίζουμε, δέν μποροῦν νά νικήσουν τήν ἐλπίδα. Διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σήμερα γίνεται ἄμεσα ψηλαφητή, ἀφοῦ ὁ Χριστός γεννήθηκε γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τίς αἰτίες τῶν δεινῶν μας, τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο.
Εἶναι ἀληθές ὅτι ἀπό ὅπου ἐκδιώκεται ὁ Χριστός, ὅπου δέν Τοῦ παραχωρεῖται τόπος νά γεννηθῆ, ὅπου ἡ διδασκαλία Του περιφρο-εῖται, ἐκεῖ ἐπικρατοῦν ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ ἀπληστία, ἡ ἀλαζονεία καί ἡ μικροψυχία. Ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος εὐτελίζεται καί ἀπαξιώνεται.
Ἀνέτειλε, λοιπόν, ὁ Ἤλιος τῆς δικαιοσύνης. Οἱ δοκιμασίες καί οἱ δυσκολίες δέν μποροῦν νά μᾶς καταβάλλουν. «Ἰδού γάρ εὐαγγελί-ομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστιν Χριστός Κύριος…» (Λουκ. Β,10-12).
Οὗτος ἄναρχος, ἄχρονος καί ἀσώματος ὦν, ἔλαβεν ἀρχήν χρονικήν καί ἐσωματώθη ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, ὅταν αὕτη ἀπεδέχθη τόν οὐράνιον εὐαγγελισμόν διά στό-ματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ εἰς τήν Ναζαρέτ, (Λουκ. 1, 38). Ὁ Θεός ἔτσι ἠθέλησεν νά σώση τόν ἄνθρωπον δι’ ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ. Εἶναι τό λεγόμενον ὑπό τοῦ θεοφόρου πατρός ἡμῶν Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, ὅτι «Θεός νοούμενος ὁ Χριστός, εἰσβέβηκεν εἰς τήν οἰκουμένην, μέρος κόσμου πεφηνῶς ὡς ἄνθρωπος», ( PG 76, 1177).
Εἰς τήν σαρκοφόρον ἐμφάνισι τοῦ Θεοῦ ἐπί τῆς γῆς καί τήν συνα-στροφήν αὐτοῦ μετά τῶν ἀνθρώπων, ὁ Θεός ἐκάλεσε μάρτυρας, «μάγους σοφούς ἐξ ἀνατολῶν», (Ματθ. Β, 1-2), τοῖς ἄστροις τό πρίν λατρεύοντας, καί ὑπό ἀστέρος διδασκομένους νῦν προσκυνεῖν τόν Ἤλιον τῆς δικαιοσύνης. Ἐπίσης ἐκάλεσε ἀνθρώπους ἁπλοϊκούς, «ποιμένας ἀγραυλοῦντας ἐπί τήν ποίμνην αὐτῶν», (Λουκ. Β, 8), δι’ ἀγγέλων μέ τόν ὑπέροχον ὕμνον: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ και ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», (Λουκ. Β, 14).
Μέ τόν ἀγγελικόν αὐτόν ὕμνον ἀνηγγέλθη ἡ μετά σαρκός ἐπίσκε-ψις τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς τόν κόσμον ὡς «ἄρχοντος τῆς εἰρήνης», ὡς μέσον «καταλλαγῆς Θεοῦ καί ἀνθρώπων» (Β’Κορ. 5, 18). Ἐπί τοῦ προσώπου τοῦ Ἐναθρωπήσαντος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐστηρίχθη τό σῶμα τῆς ἐπί γῆς Ἐκκλησία Του. Μετήγαγε τούς ἀνθρώπους ἐκ τοῦ σκότους τῆς ἀγνωσίας καί τῆς εἰδωλολατρείας εἰς τό φῶς τῆς ἀληθοῦς γνώσεως καί τῆς ἐν Πνεύματι λατρείας. Ἡ Ἐκκλησία τά τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησε.
Καλούμεθα νά ἀλλάξουμε τρόπο σκέψεως καί συμπεριφορᾶς. Νά συντονίσουμε τή ζωή μας μέ τό θέλημα τό δικό Του. Ἡ προσωπική αὐτή ἀλλαγή ἀντανακλᾶ πάντοτε εὐεργετικά στό εὐρύτερο κοινωνικό σύνολο, τονώνει τήν ἀντοχή, τήν ἀλληλεγγύη, τήν εἰρήνη, τή δημιουργικότητα, μέ τρόπους πού συχνά παραμένουν ἀθέατοι ἀλλά πού εἶναι οὐσιαστικοί.
Ἄς εὐχηθοῦμε ἡ πεποίθηση αὐτή νά δυναμώσει μέσα μας κατά τήν ἑορταστική αὐτή περίοδο, νά μᾶς παρηγορεῖ καί νά μᾶς στηρίζει στο ἔτος πού ἔρχεται καί νά καταστῆ γαλήνιο, εἰρηνικό καί γεμάτο ὑλικῶν καί πνευματικῶν ἀγαθῶν.ΑΜΗΝ.
