Η Μητέρα του Θεού, είδε τον Υιόν Της να θαυματουργεί και να διδάσκει! Τον είδε να δοξάζεται, αλλά και να καταδιώκεται! Καθημερινά επί τρία χρόνια, η Παναγία ζούσε με το φόβο και την αγωνία για την απειλούμενη ζωή του Χριστού, του Μονογενούς Υιού Της.
Της το είχε προαναγγείλει ο γέρων Συμεών!''Σού δε αυτής την ψυχήν δ ι ε λ ε ύ σ ε τ α ι ρομφαία''. Ρομφαία ξέσκισε τα σπλάχνα της Παρθένου Μητέρας καθ' όλον τον δημόσιο βίο του Κυρίου, καθώς έβλεπε τους εχθρούς Του να συγκροτούν συμβούλια και διαβούλια, προκειμένου να βρουν κατηγορία εναντίον Του και να Τον θανατώσουν.
Σηκώθηκαν με θόρυβο και κραυγές εναντίον Του , Τον διώχνουν και Τον περιφρονούν, αγνοούντες την κομιζόμενη από Αυτόν σωτηρία. Τον καταδιώκει, όχι μόνον ο Ηρώδης αλλά και οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Τον σπιλώνουν και Αυτός ο Πανάγαθος, ομολογεί λιτά, πλην σαφώς ''Εγώ δαιμόνιον, ούκ έχω αλλά τιμώ τον Πατέρα μου, και ημείς ατιμάζετε Με.'' Τον συκοφαντούν ότι είναι ''φάγος και οινοπότης, φίλος των τελωνών και αμαρτωλών''.
Είναι αληθινό ότι ο Σωτήρας Χριστός ήλθε στη Γή για να σώσει τους αμαρτωλούς, και από την άποψη αυτή υπήρξε φίλος των τελωνών και των αμαρτωλών. Αλλά αυτό αποτελεί την αιώνια δόξα Του.
Η Υπεραγία Θεοτόκος, η Μητέρα Του, ως άνθρωπος και μάλιστα ως στοργική Μητέρα υπέφερε βαθειά για τους κινδύνους και τους διασυρμούς του Παιδιού Της . Τον βλέπει προδομένο από έναν αχάριστο μαθητή, εγκαταλειμένον από τους άλλους, δεμένο σαν να είναι κακούργος, τον βλέπει να βρίσκεται μπροστά στους ''άρχοντες''. Τον ανακρίνουν και διατυπώνουν εναντίον Του ασύστατες και συκοφαντικές κατηγορίες. Τον χτυπούν οι υπηρέτες και τον περιγελούν οι δικαστές. Και… Τον κρίνουν άξιο θανάτου…
Σαν όρνεα αρπακτικά εμπίπτουν επάνω Του, για να κατασπαράξουν το θύμα τους. Με πρωτοφανή επιμονή και μανία, με απειλές και με κάθε μέσο αγωνίζονται να αποσπάσουν από τον Πιλάτο, την έγκριση της θανατικής Του καταδίκης και την εκτέλεση της αποφάσεως.
Και η αποκορύφωση του δράματος! Ο Υιός Της, ο Μονογενής Υιός Της, ο Πανάγιος Υιός Της, ο Σωτήρας του κόσμου, φορτωμένος το ξύλο της οδύνης και της ατιμίας πορεύεται προς τον Γολγοθά! Τώρα βρίσκεται ανάμεσα στους εχθρούς Του. Με απερίγραπτη αγριότητα εξακολουθούν να Τον βασανίζουν. Τον εμπτύουν στο Πρόσωπο, Τον μαστιγώνουν με το φραγγέλιο, του φορούν ακάνθινο στεφάνι στην Τιμίαν Του Κεφαλή. Τα άχραντα χέρια Του και τα Πανάγια πόδια Του τα καρφώνουν στον Σταυρό!
Τα βλέπει όλα αυτά η Παρθένος, η '' Μ Α Ν Α ''! Γεύεται κάθε σταγόνα του Θείου Πάθους. Παρακολουθεί με πόνο άφατο την οδύνη του Υιού Της.
Ποιος θα μπορέσει ποτέ να εκφράσει την οδύνη, τον πόνο, τον σπαραγμό, την θλίψη που συνταράσσει την Αγία Μητρική Της Καρδιά; Η Μητρική Της καρδιά αισθάνεται να την διαπερνά πλήρως και τελείως η ρομφαία, την οποία Της είχε προείπει ο Προφήτης Συμεών. Γεμάτο πληγές και αίματα αντικρίζει η Πάναγνη Κόρη, το Παιδί Της, τον Υιόν Της. Τον βλέπει να παλεύει με τον θάνατο, μέσα στις ύβρεις και τα αναθέματα του τόσο ευεργετημένου Ιουδαϊκού λαού. Τον αντικρίζει νεκρό, γυμνό, άταφο.
Η Παναγία μας με την οδυρομένη καρδιά Της στέκει εκεί στον Σταυρό και ατενίζει τον Αναμάρτητο, σπαράζει, αλλά δεν ακούγεται.
Τι να του προσφέρει; Δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε στο σπλάχνο Της! Ακούει τον Ιησού Της να κράζει μέσα από τα φλεγόμενα σπλάχνα Του' 'Διψώ'', και Αυτή είναι ανίκανη να Του δώσει λίγες σταγόνες νερό. Βλέπει το αίμα Του να τρέχει αδιάκοπα από την Πανάχραντη κεφαλή Του, από τα χέρια Του από τα πόδια Του και η Παρθένος δεν μπορεί να σπογγίσει το πρόσωπο Του.
''Υιέ μου, που το κάλος έδυ της μορφής Σου; Ου φέρω καθοράν Σε αδίκως σταυρούμενον.'' Οίμοι θείον τέκνον! Οίμοι το φώς του κόσμου! Τι έδυς εξ οφθαλμών μου ο Αμνός του Θεού;''
''Τέτρωμαι δεινώς και σπαράσσομαι τα σπλάχνα, Λόγε, βλέπουσα την άδικον Σου σφαγή…''
Και όμως μέσα σ' όλο το ψυχικό μαρτύριο και την οδύνη δεν κλονίστηκε η Παναγία, δεν ολιγοψύχησε, δεν αγανάκτησε, δεν παραπονέθηκε. Μοναδική και υπερθαύμαστη υπομονή και αξιοπρέπεια και ηρεμία! Δεν απελπίστηκε, εμπιστεύθηκε τον εαυτόν Της στον Υιόν και Θεόν Της, υπέμεινε τον πόνο από την ρομφαία που έσκιζε την καρδιά Της. Πόνο βαθύ, πόνο θεριστικό όλοι οι άνθρωποι περάσαμε ή θα περάσουμε πόνο, ως άλλη ρομφαία πέρασε ή θα περάσει την καρδιά μας. Η Υπεραγία Θεοτόκος όμως προβάλλει ως το ύψιστο και τέλειο παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους πονεμένους ανθρώπους. Η Μητέρα του Θεού και των πιστών, είναι έτοιμη να μας χαρίσει βάλσαμο παρηγορίας όταν θερμά και με πίστη την επικαλεστούμε.
Η Βασίλισσα της Γής και του ουρανού απέβη και υπάρχει Βασίλισσα του πόνου!
Προσκυνούντες την Αγία Εικόνα Της και με δέος αντικρίζοντας το γλυκό Της βλέμμα, έχουμε την σταθερή πεποίθηση ότι μετά τον Σταυρό ακολουθεί πάντοτε η Ανάσταση!
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ.Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας
''Η Παναγία του Χάρου'' Δώρο πολύτιμο από τον Μακαριστό ,σεβαστό μου Άγιο Γέροντα και Δεσπότη μου κυρό Γερμανό.{Μεγάλη εβδομάδα,2017}
