Το σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου έχει αναστατωθεί! Ο Ιησούς βρισκόταν εκεί. Όλοι είχαν τρέξει να ιδούν και να ακούσουν εκείνον, που έδινε την υγεία στους αρρώστους, την ανάσταση στους νεκρούς, την συγχώρεση στους αμαρτωλούς. Είχαν τελειώσει το φαγητό και μέσα στην γαλήνια εκείνη γωνιά δεν ακουγόταν τίποτε, μόνο η υπερκόσμια φωνή του Ραββί!
Ξαφνικά… η πόρτα της αυλής ανοίγει… Μια όμορφη, νέα γυναίκα στέκεται διστακτική στο άνοιγμα της εξώθυρας. Στα χέρια της κρατά σφιχτά ένα αλαβάστρινο βάζο. Τα μεγάλα της μάτια τρέχουν γοργά πάνω στα ξαφνιασμένα πρόσωπα των καλεσμένων, ώσπου συναντούν το γαλήνιο βλέμμα Ε κ ε ί ν ο υ!
Το πρόσωπο της χλωμό και ταραγμένο. Τα μάτια της χαμηλωμένα, ντροπαλά. Μια ανείπωτη συγκίνηση φουσκώνει τα στήθη της και μια ανατριχίλα περνάει το κορμί της.
Και η νέα γυναίκα προχωρεί!
Ανάλαφρα ακούγονται τα σάνδαλά της στο αστραφτερό πλακόστρωτο. Γονατίζει μπροστά στα πόδια τα, Ε κ ε ί ν ο υ, του Ιησού Χριστού, του Μεσσία, του Λυτρωτού του ανθρώπου, του Θεού, ο οποίος πορεύεται προς την Εκούσια Θυσία, για να χαρίσει στον κόσμο την λύτρωση και την αθανασία.
Απιθώνει το γυαλιστερό βάζο, κι ενώ οι λυγμοί τραντάζουν το κορμί της, αδειάζει το πολύτιμο νάρδο πάνω στα πόδια Του. Χιλίων λουλουδιών μύρα ξεχύνονται γύρω. Πλένει απαλά, γλυκά, στοργικά τα κουρασμένα Πόδια του Διδασκάλου. Βρύσες έχουν γίνει τα μάτια της. Πνιγμένα ακούγονται τα αναφιλητά της. Σκύβει ευλαβικά το κεφάλι και ακουμπά τα ξέθωρα χείλη στα μυρωμένα Πόδια. Ξεπλέκει τους βόστρυχους των πυκνών μαλλιών της
Και σπογγίζει τα Πόδια Εκείνα, που τα άκουσε η Εύα εκείνο το δειλινό στον Κήπο της Εδέμ και κρύφτηκε φοβισμένη. Και με αλάλητους στεναγμούς εκλιπαρεί την ά φ ε σ η!
…Δέξαι μου…
Ναι, δέξου το μύρο τούτο ,που άλλοτε το είχα δόλωμα για να ζαλίζω και εμπλέκω στα δίχτυα της αμαρτίας, τα θύματα μου.
Δέξου το σπόγγισμα από τα αμαρτωλά τούτα μαλλιά, που κάθε τους βόστρυχος στάθηκε βρόχος για τόσες ψυχές.
Δέξου τα φιλήματα, που τα ωχρά μου χείλη,θ έτουν σαν σφραγίδα της βαθειάς μου μετάνοιας.
Δέξου τα καφτά δάκρυα μου. Ρέουν από εκείνα τα μάτια, που παιχνίδιζαν σαγηνευτικά, φλογισμένα από οίστρο ακολασίας.
……………………………..!!!
‘’Αφέωνται αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί, ότι ηγάπησεν πολύ’’ακούγεται η φωνή του Διδάσκαλου, του Βασιλέως των πάντων, του Αναμάρτητου Λόγου του Θεού, ο οποιος σε λίγο θα κρεμαστεί στο Σταυρό με τα χέρια απλωμένα, πληγωμένα, ανυψωμένα έτοιμα να σφίξουν στην αγκαλιά Του, όλους εμάς τα αχάριστα παιδιά Του!
Σκανδαλίζεται ο Σίμων ο Φαρισαίος ,από τα λόγια του Διδασκάλου. Ανασηκώνεται η γυναίκα. Τα μαλλιά της αστραφτερά βρεγμένα ακόμη από το πολύτιμο νάρδο, χύνονται αστραφτερά στους ώμους της.
Μια απέραντη γαλήνη απλώνεται στην τρικυμισμένη της ψυχή. Πισωπατάει ευλαβικά και φεύγει.
‘’Π ο ρ ε ύ ο υ ε ί ς ε ι ρ ή ν η ν’’. Ήσαν τα λόγια του Κυρίου μας…
Τα οποία την συντρόφεψαν!
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας.
