Για τη γυναίκα η αγάπη είναι αξία ανεκτίμητη.
Φλόγα και θαλασσινό μελτέμι είναι η αγάπη για τη γυναίκα.
Με τη γοητεία που ασκεί και κανένας δεν μπορεί να την ερμηνεύσει πράττει όχι "επί σκοπού". Είναι ελκόμενη από την αγάπη διότι έχει την αγάπη μέσα της και γίνεται εκείνο που προσδοκά, για να μην αποβεί εκείνο που φοβάται.
Η γυναίκα τη βλέπει την αγάπη. Πού; Μα! σε εκείνον που υπάρχει στη ζωή της. Αγαπά και αγαπιέται. Το αισθάνεται, το ζει, το χαίρεται με όλες τις αισθήσεις της.
Η γυναίκα που αγαπά δίνεται και παραδίνεται. Δεν ασπάζεται εκείνο που κάποιοι υποστηρίζουν: "Δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του αντρός μου, είμαι ο εαυτός μου." Δεν έχει ανάγκη από τα κλισέ. Δεν τα χρειάζεται. Δεν της είναι απαραίτητα. Γνωρίζει ότι είναι ο εαυτός της και ολοκληρώνεται με την αγάπη εκείνου που αγαπά και την αγαπά.
Η γυναίκα που αγαπά τον βλέπει διψασμένο όταν έχει πιει νερό και νηστικό όταν έχει φάει. Τον "διαβάζει", αντιλαμβάνεται τι θέλει πριν ακόμα της το ζητήσει.
Δεν την ενδιαφέρει αν μέσα στην καθημερινότητα ξέχασε τη γιορτή της. Γιορτή ζει κάθε μέρα μαζί του. Ξέχασε τη γιορτή της; Δεν της έφερε λουλούδια; Πέθανε η αγάπη; Η επιφανειακή ίσως. Η αληθινή όχι!
Περπατά μαζί του τη λεωφόρο της αγάπης και δεν έχει ανάγκη δημιουργίας θερμών επεισοδίων και τεχνητών κρίσεων αν κάτι ξέχασε, αν κάτι δεν το έκανε, αν η δουλειά του ή μια συνάντηση τον καθυστέρησε.
Η γυναίκα που αγαπά του κλέβει φαντασία και του προσφέρει μαγεία. Δεν αφήνει τη συνήθεια να δηλητηριάσει την αγάπη. Κάνει και το πρώτο και το επόμενο και το τελευταίο βήμα, γιατί δεν επιτρέπει να υπάρχουν τακτικές και εγωισμοί σ' αυτήν και σ' αυτόν.
Η γυναίκα που αγαπά δεν θέλει να είναι ελλειμματική, απομονωμένη, μονότονη. Έχει τη χάρη, έχει τον τρόπο, έχει τη διάκριση, θέλει να ζει το σήμερα και να χτίζει το αύριο, έχοντας πάντα στη ζωή αυτόν που την αγαπά. Κάνει τον χρόνο και τον καιρό πάντα κατάλληλο.
Κάνει μετάβαση μέσα στην ψυχική του κατάσταση. Είναι μέσα στην καρδιά του, μέσα στο μυαλό του και με ένα χαμόγελο, ένα χάδι του παίρνει τη συννεφιά. Απλώνει το χέρι της και πιάνει το δικό του και μαζί κοιτάζουν τον ίδιο ουρανό, το ίδιο ξημέρωμα, το ίδιο ηλιοβασίλεμα.
Η γυναίκα που αγαπά φτάνει ακόμα κι εκεί που δεν μπορεί. Φτάνει, γιατί θέλει.
Μαρία Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος
