Η σημερινή εποχή χαρακτηρίζεται ως εποχή της αμφιβολίας και της αβεβαιότητας. Το πιο σπουδαίο σε αυτή την εποχή είναι να μπορώ να διακρίνω. Μπορώ να διακρίνω και να επιλέγω το τι, το πώς και το πότε; Πρέπει να πω και να κάνω αυτό που θέλω; Αυτό που πρέπει; Μπορώ να επιλέγω την κατάλληλη στιγμή; Μπορώ να επιλέγω τον κατάλληλο χρόνο που αρμόζει, ώστε να αποκτήσω τη δύναμη της στιγμής και να βιώσω μετά την αξία του χρόνου;

Μπορώ να ξεχωρίσω την κατάλληλη ώρα και τη σωστή στιγμή που είμαι εσωτερικά όμορφος και ωραίος, όμορφη και ωραία και συναισθηματικά ώριμος και ώριμη;

Μπορώ να μη μένω στην ιδιοτυπία του άλλου, αλλά να βλέπω και να διακρίνω την αξία του;

Μπορώ να κάνω τις επιλογές εκείνες που θα φωτίζουν τη ζωή μου; Μπορώ να εξοστρακίσω εντελώς το ψέμα και την εξαπάτηση και την προδοσία; Μπορώ να καταλάβω ότι όταν αυτά τα κακά τα διώξω μακριά μου, θα κοιτάζω με καθαρό βλέμμα, θα κουνάω τα χέρια μου με κινήσεις αυθόρμητες, θα αναπνέω γλυκά και απαλά;

Θυμάμαι αυτό που έχει πει ο Φρόυντ (αν και δε συμφωνώ με όλα όσα έχει πει): " Κανείς και καμιά θνητή δεν μπορεί να διαφυλάσσει κρυμμένο μυστικό. Αν τα χείλη του ή τα χείλη της είναι ερμητικά κλειστά, μιλούν και τον αποκαλύπτουν ή την αποκαλύπτουν οι άκρες των δακτύλων τους. Η εξαπάτηση, το ψέμα και η προδοσία  αναβλύζουν από κάθε πόρο του σώματός τους."

Μπορώ να έχω εκείνο το ιδίωμα της διάκρισης, ώστε το προνόμιο της συναισθηματικής νοημοσύνης να με οδηγεί ευκολότερα στους ειλικρινείς και αυθεντικούς ανθρώπους; Μπορώ να αντιλαμβάνομαι τα συγκλονιστικά που μου συμβαίνουν και μάλιστα όταν συμβαίνουν για μια και μοναδική φορά;

Μπορώ να μην είμαι καχύποπτος ή καχύποπτη, να ερμηνεύω σε βάθος, να πηγαίνω τον εαυτό μου και τους άλλους παραπέρα;

Μπορώ να κυλάω σα νερό, να αγωνιστώ να κατακτήσω και να κρατήσω στη ζωή μου αυτό που λαχταρά η καρδιά μου;

Μπορώ να υπάρχω χωρίς όρους και προϋποθέσεις δίπλα σε αυτόν ή αυτή που με θέλει και θέλω;

Μπορώ να απαλλαγώ από τον εγωισμό και την ιδιοτέλειά μου; Να συγχωρώ από καρδιάς και ταπεινά να ζητάω συγγνώμη;

Μπορώ να μη σκέφτομαι τον εαυτό μου με χρυσό φωτοστέφανο που θα μου φορέσουν οι άλλοι, γιατί δήθεν έκανα "την καλή πράξη", έτσι για να κοροϊδέψω τη συνείδησή μου;

Μπορώ να μην αδιαφορώ για όσα συμβαίνουν γύρω μου, να "ξεπαγώνω" την ψυχή μου με το μεγαλείο του "σε καταλαβαίνω", να ηρεμώ και να γαληνεύω μια ανταριασμένη ψυχή;

Μπορώ να μην ντρέπομαι να κλαίω για κείνο που αναπτέρωσε τις στιγμές μου και το έχω χάσει;

Μπορώ να μην ακυρώνω στιγμές της ζωής μου εξαιτίας λανθασμένης επιλογής; Να μην τις θεωρώ χαμένες στιγμές; Να μη φοβάμαι να δίνω ξανά χρώμα και φως στον αέρα μου, να ξεχνώ τον πόνο, την πίκρα, το παράπονο και να συνεχίσω;

Μπορώ να γνωρίσω τον κόσμο και την αλήθεια του άλλου; Μπορώ να κατανοήσω ότι τα όρια της γλώσσας κάποιου, δηλαδή τα όρια της σκέψης του είναι τα όρια του κόσμου του;

Έχω αυτάρκεια, επάρκεια, αυτογνωσία ώστε να μπορώ να σπάζω πόρτες, να μη φοβάμαι εμπόδια, να ανοίγω δρόμους ακόμα και εκεί που δεν υπάρχουν;

Μπορώ να ανεβαίνω ένα σκαλοπάτι κάθε μέρα και να μη γυρίζω σε αυτό που άφησα πίσω μου;

Είμαι ελεύθερη προσωπικότητα; Αν είμαι, δεν ζω τη ζωή των άλλων, ζω με τους άλλους. Ζω τη ζωή μου!
Φτάνω εκεί που είχα ονειρευτεί να φτάσω, γιατί τελικά… μπορώ!

Μαρία Δημητρακοπούλου
δημοσιογράφος