γράφει ο πρ. Νικόλαος Κατσηδήμας
“ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΟΥΚ ΕΧΩ” Έτσι απαντάει ο Παραλυτικός στον Χριστό όταν τον ρωτάει αν θέλει να γίνει καλά. “Μα πως να γίνω; Άνθρωπο δεν έχω για να με βοηθήσει, να είμαι πρώτος όταν ταραχτεί το ύδωρ.” Στην σημερινή εποχή, πολλοί είναι αυτοί που ψελίζουν τα ίδια λόγια. Αναζητούν έναν άνθρωπο να τους οδηγήσει στο Φως, να τους δείξει το δρόμο, να νιώσουν τι σημαίνει αγάπη, να θεραπευθούν.
Γι’ αυτό ήρθε ο Χριστός, Αναστημένος και μας λέει: “Έλα, εγώ είμαι για σένα. Δες στο πρόσωπο του άλλου, το δικό Μου πρόσωπο! Άπλωσε τα χέρια και θα πάρεις αγάπη και στοργή. Άνοιξε την καρδιά σου, αρκεί να ακούσεις τον λόγο που είπα και στον Παραλυτικό: "Μηκέτι αμάρτανε!” Δηλαδή, μην αρνείσαι την Αγάπη! “Έλα να δώσεις την Καρδιά σου, έλα να βρεις την Σωτηρία!” Ο Αναστημένος Χριστός, μας χαρίζει, αυτό που στερούμεθα πολλές φορές στη μοναξιά, εξαιτίας της αμαρτίας. Την Λύτρωση και την Σωτηρία!
Αγαπητοί μας Χριστιανοί, διανύοντας την Αναστάσιμη περίοδο και εορτάζοντας το μεγάλο και πανευφρόσυνο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας 21 ημερες μετα, έρχεται η Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία να παρουσιάσει την σωματική ανάσταση ενός συνανθρώπου μας του Παραλυτικού της Βηθεσδά, ο οποίος ήταν 38 ολόκληρα χρόνια Παράλυτος. Αιτία όμως της παραλύσεως αυτού ήταν η εκούσια αμαρτία του. Ο Παράλυτος άνθρωπος σήκωσε το κρεβάτι του και έφυγε Υγιής! Όταν αργότερα ο Κύριος τον συνάντησε, τον παρότρυνε να μην αμαρτήσει ξανά. Διότι, ως γνωστόν, οι αρρώστιες είναι πολλές φορές συνέπειες της ασθενούσας μας αμαρτωλής ψυχής. Ας μην αμαρτάνουμε κι εμείς, ώστε να κερδίσουμε πρωτίστως την ψυχική υγεία και όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.
Αντιμέτωπος λοιπόν με έναν χρόνια Παράλυτο βρίσκεται ο Κύριός μας όπως καταγράφεται στην Ευαγγελική διήγηση της Κυριακής. Η θέα του δεν τον αφήνει ασυγκίνητο. Ο Χριστός σαν Πατέρας πλήρης αγάπης και ελέους για το πονεμένο παιδί του, θεραπεύει την αρρώστια του, καλώντας τον να αγωνίζεται να διατηρήσει τον εαυτό του, καθαρό από τον σπίλο της αμαρτίας. Μόνο που της θεραπείας προηγείται ένα ερώτημα απορίας άξιον. Ο Κύριος ερωτά τον Παραλυτικό αν θέλει να θεραπευτεί. Είναι δυνατόν να μη το επιθυμεί; Ποιος ασθενής δεν ποθεί να βρει την ίαση και την θεραπεία;
Διαπιστώνει επίσης την εγκατάλειψη που βίωνε ο τραγικός εκείνος άνθρωπος από τους συνανθρώπους του, το ελάχιστο ενδιαφέρον των οποίων θα οδηγούσε στην παύση της πολυχρόνιας τραγωδίας του. Δεν είχε άνθρωπο ο Παραλυτικός της Ευαγγελικής περικοπής. Και δεν ζούσε σε μια ερημιά, αλλά σε μέρος πολυσύχναστο, μέσα σε Πόλη. Δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες πρόσωπα περνούσαν δίπλα του κάθε μέρα για να επωφεληθούν από τις θαυματουργικές ιδιότητες του ύδατος της κολυμπήθρας, το οποίο κατά καιρούς τάραττε Άγγελος Κυρίου. Μόλις λίγα μέτρα τον χώριζαν από την πηγή της ιάσεως και της σωτηρίας του αλλά αδυνατούσε να τα βαδίσει. Και το χειρότερο από όλα ήταν ότι κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να τον βοηθήσει. Δυστυχώς οι άνθρωποι διαχρονικά κλεισμένοι στην εγωπάθεια, στο προσωπικό συμφέρον και στον ατομοκεντρισμό τους είναι πολλές φορές απρόθυμοι να βοηθήσουν έστω και στο παραμικρό τους συνανθρώπους τους.
Ο Χριστός αγαπητοί μας πάντοτε απευθύνεται στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. «Η χάρις του Θεού δίνεται σ’ αυτούς που την ποθούν και την ζητούν. Δεν επενεργεί μαγικά και καταναγκαστικά, χωρίς την συγκατάθεση του ανθρώπου. Βοηθάει τον άνθρωπο να φθάσει σε σημείο που να την αναζητήσει. Αλλά για να ενεργήσει περιμένει το «ναι» του ανθρώπου, την κατάφασή του…». Η εικόνα της αρρώστιας του Παραλυτικού της Βηθεσδά, δεν απέχει πολύ από την γενική παραλυσία που χαρακτηρίζει δυστυχώς την εποχή μας και καταλαμβάνει το ανθρώπινο πρόσωπο βιολογικά, κυρίως, όμως, πνευματικά.
Παραλυσία χαρακτηρίζει επίσης τις ανθρώπινες σχέσεις. Εκεί κυριαρχεί η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, η προκλητική εγκατάλειψη στο καμίνι των προβλημάτων του, η μοναξιά στην ευαίσθητη ομάδα των ηλικιωμένων. Οι συνεργασίες και οι πάσης φύσεως συναλλαγές, τις περισσότερες φορές, κυριαρχούνται από την ιδιοτέλεια και τα υπόγεια συμφέροντα, στο βωμό των οποίων θυσιάζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η μοναδικότητα του προσώπου ως εικόνας του Θεού!
Παραλυσία χαρακτηρίζει και την Παιδεία. Εκεί τα οράματα έχουν σβήσει προ πολλού. Το ανθρωπιστικό πεδίο που ήταν η βάση της εκπαίδευσης των νέων, έχει αντικατασταθεί από εντελώς ωφελιμιστικές πρακτικές, που μετατρέπουν τα νέα παιδιά, στην πλέον τρυφερή τους ηλικία, σε αριθμούς, σε εξαρτήματα μιας καλο-κουρδισμένης παγκόσμιας μηχανής. Σκοπός δεν είναι, πλέον, η διάπλαση προσώπων, καλών και χρηστών, αλλά η κατασκευή κατευθυνόμενων οργάνων, χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς ιστορική γνώση, δίχως φόβο Θεού, εύχρηστων στα χέρια των πάσης λογής επιτηδείων.
Παραλυσία χαρακτηρίζει την κοινωνική πραγματικότητα. Ο αγώνας για την απο-ιεροποίηση της κοινωνίας και η πρωτοφανής επίθεση στα πνευματικά ερείσματά της, συμβάλλουν καταστρεπτικά στη νοσηρή εικόνα της. Σήμερα κυριαρχεί η έκπτωση των αξιών, η απομυθοποίηση των ηθικών αρχών, η συστηματική περιθωριοποίηση της Εκκλησιαστικής εμπειρίας, η γκεμπελική πολεμική κατά του Ιερού κλήρου, η διαστροφική προσπάθεια νέκρωσης στην ψυχή του λαού μας, των δύο κορυφαίων σταθερών του ιστορικού του βίου, της αγάπης για τον Χριστό και την πατρίδα. Κι όλα αυτά στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου προοδευτισμού..., που αποσκοπεί στην παραλυσία του πνεύματος και της ψυχής.
Παραλυσία όμως, χαρακτηρίζει συχνά και την πνευματική μας ζωή. Όταν αυτή εξαντλείται στα τυπικά του Εκκλησιαστικού βίου, εξασφαλίζοντας το περιτύλιγμα της Θρησκευτικότητας και αρνείται την ουσία της κατά Χριστόν ζωής, που είναι ο αγώνας για την κατάκτηση της αγιότητας και της διαρκούς ένωσης με τον Θεό. Η Πνευματική αυτή παραλυσία κατατρώγει τις σάρκες του λαού του Θεού, αναδεικνύοντας την αδήριτη ανάγκη επανευαγγελισμού και επαναπροσέγγισης της Ευαγγελικής αλήθειας!
Μόνο που, για να θεραπευτούμε από την παραλυσία που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις, την Παιδεία, την κοινωνική πραγματικότητα, την πνευματική μας ζωή, δεν αρκούν, απλώς, οι διαπιστώσεις. Χρειάζεται η επίκληση της βοήθειας του Χριστού, ο Οποίος είναι βεβαίως Παρών, πονά και οδυνάται από την περιπέτεια του πλάσματός Του, περιμένει όμως την επιθυμία, τον πόθο, την πρόσκληση για να θεραπεύσει την θανατερή νοσηρότητα της εποχής, ρωτώντας διαρκώς «θέλετε; Με θέλετε ανάμεσά σας;» Μη βιαστούμε όμως να δώσουμε απάντηση διότι:
Η θεραπεία αγαπητοί μας χρειάζεται θυσίες, απαιτεί αγώνα με την προσωπική μας νοσηρότητα, που συμβάλλει στην ασθένεια της εποχής μας. Και αυτόν τον αγώνα δεν είναι διατεθειμένοι οι άνθρωποι να δώσουν σήμερα, γιατί θα θίξει παγιωμένα συμφέροντα και ανυποχώρητους εγωϊσμούς. Ο Χριστός έθεσε έναν όρο στον παραλυτικό: μηκέτι αμάρτανε. Θέλουμε, λοιπόν, να λυτρωθούμε και να συμβάλλουμε ώστε η παραλυμένη κοινωνία μας να ξανασταθεί στα πόδια της; Δεν έχουμε παρά να συμμορφωθούμε στο θέλημα του Θεού. Μόνο έτσι, με την δική μας συγκατάθεση, θα κατακτήσουμε την προσφερόμενη ίαση και θεραπεία!
Η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία είναι ο κοινός τρόπος καθάρσεως όλων των ανθρώπων. Με την μετάνοια, την εξομολόγηση, την συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας και μετέχοντας στη Θεία Ευχαριστία καθαριζόμαστε από τα πάθη που ριζώνουν μέσα μας. «Έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία σωτηρία δεν υπάρχει» μας προειδοποιεί ο Άγιος Κυπριανός Επίσκοπος Καρχηδόνος. Η συγκλονιστική ομολογία του παραλυτικού «άνθρωπον ουκ έχω» είναι καταπέλτης για όλους μας. Αυτή η μοναξιά που υπάρχει σε πολλά στάδια της ζωής μας μέρα με την μέρα γίνεται πιο επιτακτική.
Τέλος αγαπητοί μας η φράση, «θέλεις υγιής γενέσθαι» ακούγεται και σήμερα στον κάθε ένα από εμάς από τον Βασιλέα των Βασιλευόντων Σωτήρα Χριστό! Ας ανταποκριθούμε με όλη μας την ψυχή και την διάνοια στην πρόσκλησή Του και ας μην εξοικειωνόμαστε με μια χρονίζουσα κατάσταση εμμένοντας στα πάθη και στις αμαρτίες μας... Ας έχουμε κι εμείς ως μόνη μας ελπίδα τον Θεό και ουδένα άνθρωπο. Ας αφήσουμε τον Θεόν να ενεργήσει ανεμπόδιστα, γιατί η εκούσια μας θέληση παρεμποδίζει την χάρη Του. Εάν όντως προσπαθήσουμε να τα πράξουμε αυτά στη ζωή μας τότε σίγουρα αγαπητοί μας θα ιατρευθούμε κι εμείς από την Πνευματική και Ηθική παραλυσία που μας διακατέχει. ΑΜΗΝ!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΚΑΘΕ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΨΥΧΙΚΗ ΜΑΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑ..
