Μεγάλος στρατιώτης του Χριστού ο Άγιος Δημήτριος, με τη χριστιανική Του δράση, στήριξε και ενίσχυσε τους Χριστιανούς και μετά τον θάνατό Του ακόμη εξακολούθησε να είναι ο προστάτης των πονεμένων και ο υπερασπιστής της Θεσσαλονίκης από διάφορους εισβολείς.
Ο στενός και αδιάρρηκτος δεσμός με τον Κύριο τον ταυτίζει μαζί Του, ώστε τελικά και το αίμα του Μάρτυρα να γίνεται μύρο.
Βιώνοντας ο υμνογράφος την ευεργεσία πού λαμβάνει κανείς από τις πρεσβείες του Αγίου, πού ενώθηκε με την πηγή του μύρου πού είναι ὁ Χριστός, κι απαθανατίζοντας επιγραμματικά την ορθόδοξη θεολογική θεώρηση των Αγίων ως μελών της Εκκλησίας, αποκαλύπτει ότι ο Χριστός, η κεφαλή και η δόξα της Εκκλησίας, Αυτός είναι το μύρο.
Ο Χριστός, που είναι το αιώνιο μύρο, έρευσε στην καρδιά σου, Δημήτριε. Κι αυτό το μύρο, ὁ Χριστός, ξεχείλιζε όχι μόνο από το στόμα - με την ορθόδοξη διδασκαλία Σου - αλλά από όλα τα μέλη του σώματός Σου, του αγνού και αγίου. Έγινες ο ίδιος πηγή μύρου κι ευωδίαζες μέσα στον κόσμο, σκορπώντας το άρωμα της χάρης στην Εκκλησία.
Πληγωμένος από τον έρωτά Σου, Νυμφίε μου, λέει ὁ Άγιος, τρέχω ξοπίσω σου. Το άρωμα των δικών Σου μύρων ξεπερνά κάθε μύρο. Κι είναι αυτό πού με αλλοιώνει, ώστε και το αίμα μου μετέβαλε σε μύρο.
Ο Άγιος Πατριάρχης Φιλόθεος απευθυνόμενος προς τον μυροβλύτη Άγιο λέγει: «Ὡς μύρον μέν ἔφησε Δαυίδ ὁ θεῖος, ἐν Πνεύματι, τήν ἕνωσιν, ἔνδοξε, τῶν ἀδελφῶν τήν τερπνήν· τά δέ μύρα σου, σοφέ, τήν νέαν κτίσιν συνάγει πρός ἕνωσιν, μύρου τοῦ κρείττονος». Ἡ μνήμη του Μυροβλύτη, πού συνάγει όλους τούς χριστιανούς, είναι ένα δυνατό μάθημα προς όλα τα μέλη της νέας κτίσης, της Εκκλησίας.
Το αληθινό μεγαλείο το βρίσκουμε σε δύο στοιχεία πού αναβλύζουν από τη ζωή Του και αρδεύουν την Ορθοδοξία: το μύρο και το αίμα, πού πρόσφερε στον Χριστό. Μέσα σ’ αυτά κλείνεται σαν σε πολύτιμες φιάλες το απόσταγμα της ύπαρξης του Δημητρίου, πού παίρνει η Εκκλησία και το προσφέρει στους πιστούς.
Ο Δημήτριος κράτησε καθαρή τη σκέψη και την καρδιά του, αγνό το σώμα Του και άγια την ψυχή Του, δοσμένη ολοκληρωτικά στον Κύριο.
Προικισμένος με διδακτικό χάρισμα, συγκέντρωνε πλήθη Θεσσαλονικέων στη Χαλκευτική στοά και με παρρησία, «ἀπτοήτῳ γλώσσῃ» κατά τον Λέοντα Σοφό, ευαγγελιζόταν στον ειδωλολατρικό κόσμο τη βασιλεία του Θεού. Κατέστησε έτσι τον αυτό Του ο Άγιος σκεύος ευωδιαστό, πού ανέβλυζε την οσμή της ζωής στους γύρω του. Κι όταν αργότερα οι χριστιανοί βρέθηκαν μπρός στο αγιασμένο νερό του πηγαδιού, μέσα στο οποίο ρίχτηκε το νεκρό σώμα του Μάρτυρα, αυθόρμητα συνδύασαν το μύρο του τάφου με την ευωδία της αγνότητας.
Αν το μύρο συμβολίζει την παρθενία του Δημητρίου, το αίμα δηλώνει το μαρτύριό Του. Ο Άγιος υπήρξε διδάσκαλος, αλλά και αθλητής. Ομολόγησε την πίστη του μπροστά στον αυτοκράτορα του ρωμαϊκού κράτους πού βρέθηκε εκείνες τις μέρες στη Θεσσαλονίκη, επιστρέφοντας από μία εκστρατεία και άθλησε για το όνομα του Χριστού, παλεύοντας με τον θάνατο.
" Φυλακισμένος μέσα στά λουτρά καί ἀποδυτήρια τοῦ σταδίου, λογχίστηκε μόλις ἔγινε γνωστό ὅτι «ὁ Θεός τοῦ Δημητρίου» βοήθησε τόν Νέστορα νά νικήσει τόν φοβερό μονομάχο Λυαῖο. Τό σῶμα του ρίχτηκε μέσα σ’ ἕνα πηγάδι τῶν λουτρῶν καί τό αἷμα του πορφύρωσε τό νερό μεταβάλλοντάς το σέ μύρο."
Η ευλογία του μύρου του Αγίου Δημητρίου είναι εμφανής σε όσους προστρέχουν στη χάρη του μεγαλομάρτυρα και στην εποχή μας. Καθημερινά οι ιερείς και οι συνεργάτες τον Ναού γίνονται μάρτυρες των θαυμαστών επεμβάσεων και θεραπειών που επιτελούνται με το άγιο μύρο σε Άλο τον κόσμο. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει χαρακτηριστικά πώς ὁ Ναός του αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη γίνεται «παράδεισος ἄλλος, οὗ πηγήν μύρων ἐκτρέχουσα τό τῆς γῆς ποτίζει ἅπαν πρόσωπον» και τον «κόσμον ὅλον ποταμιδόν καταρδεύει» (παράδεισος του οποίου η πηγή των μύρων που τρέχει ποτίζει όλο το πρόσωπο της γης και σαν ποτάμι καταρδεύει όλον τον κόσμο).
Αυτό το μύρο του Αγίου Δημητρίου ας είναι ευλογία και προστασία σε όλους μας!
Χρόνια πολλά!
Χρόνια πολλά στις εξαιρετικές φίλες και τους εκλεκτούς φίλους του IliaPress που φέρουν και τιμούν το ένδοξο όνομα του Αγίου Δημητρίου!
Μαρία Δημητρακοπούλου
Δημοσιογράφος Ρ.Σ. Ι. Μ. Ηλείας
