Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος*
Η τραγική κατάσταση στην οποία ευρίσκεται η χώρα και η εθνική παράλυση που έχει επέλθει από την αδυναμία της κυβέρνησης να αναλάβει ουσιαστικές πρωτοβουλίες ανάταξης του τόπου, προξενούν αμείλικτα ερωτηματικά για τον αν υπάρχει ελπίδα ... Βιώνουμε ιστορικές στιγμές και όλο και περισσότερο δημιουργείται η αίσθηση, ότι ακουμπάμε το θανατηφόρο «failed state», που με τρόμο ψελίζαμε στα χείλη μας, τα προηγούμενα χρόνια. Οι κινητοποιήσεις των αγροτών έχουν διχοτομήσει τη χώρα και παρεμποδίζουν με την δίκαιη – αλλά ακραία – διαμαρτυρία τους κάθε εναπομείνασα οικονομική δραστηριότητα, υιοθετώντας συμπεριφορές που διδάχθηκαν από τους κυβερνώντες. Ενώ οι με κατακλυσμιαίο τρόπο ροές των προσφύγων στην Ελλάδα, απομονώνουν την χώρα από την γηραιά ήπειρο. Και κοντά σε όλα τούτα η βεβιασμένη αντιμετώπιση της εμπλοκής των νατοϊκών δυνάμεων στην λεπταίσθητη εθνικά περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου, κινδυνεύει να αποβεί επικίνδυνη εν τέλει, για τα εθνικά μας συμφέροντα. Πιο αποκαρδιωτικά ακόμα τα πράγματα στο φάσμα της αληθινής οικονομίας. Οι τράπεζες δεν κάνουν χορηγήσεις και διστάζουν να στηρίξουν οιαδήποτε σοβαρή επενδυτική πρωτοβουλία. Ένα αλγεινό τοπίο για την χώρα, που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην δεινή θέση του περυσινού καλοκαιριού, αν δεν επιτευχθεί η πολυπόθητη αξιολόγηση, η οποία είναι και το σημείο καμπής, εξόδου μας από το τέλμα.
Πλήθος λύσεων ακούγονται από όλο το φάσμα του πολιτικού μας κόσμου, όπως προσφυγή στις κάλπες και δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης με εγνωσμένου κύρους πολιτικά στελέχη και τεχνοκράτες – αυτή κατά τη γνώμη μας είναι και η πιο ωφέλιμη λύση για τον τόπο – προκειμένου να απεγκλωβιστούμε,














































