Άρθρο του Βύρωνα Γ. Πολύδωρα
Το πολιτικό ημερολόγιο του 20ου αιώνα κατηναλώθη στη διαλεκτική σχέση (ακαδημαϊκών ορισμών ή βίαιων συγκρούσεων) μεταξύ δεξιάς και αριστεράς. Το «κέντρο» σ' αυτή τη σχέση έπαιζε τον ρόλο «μπαλαντέρ». Η απλουστευτική αυτή σχηματική βρήκε τον καλύτερο εαυτό της, συνάμα και τον νομιμοποιητικό λόγο υπάρξεώς της, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου (1945-1990). Το αντίπαλο δέος μεταξύ των «ψυχροεμπολέμων» λειτουργούσε σαν κίνητρο και κριτήριο φροντίδας και προσφοράς υπέρ του λαού ή των λαών. Ακόμη και τα κράτη που βρέθηκαν εκτός των δύο βασικών σχημάτων (από τη μια του σοβιετικού ή δορυφορικού υπαρκτού σοσιαλισμού και από την άλλη της δημοκρατίας της αγοράς) είχαν χώρο πολιτικής διαφοροποίησης.
Και αυτός ήταν ο πολλαπλώς ασταθής χώρος των «αδεσμεύτων». Και ήταν ασταθής γιατί οι κάμνοντες την επιλογή αυτή έμοιαζαν με τους πονηρούς εκείνους που ήλπιζαν ότι θα εισέπρατταν κάποια οφέλη και από τους δύο «ψυχροεμπολέμους» χωρίς κανένα κόστος. Τοις πράγμασι όμως δεν συνέβαινε έτσι. Αντιθέτως, επαληθεύετο η περιγραφή τής κακής τύχης τής ουδετερότητας που παραστατικότατα μας διδάσκει ο Θουκυδίδης στον διάλογο-απολογία των Κερκυραίων προς τους Αθηναίους: «...Τοιουτοτρόπως αυτό το οποίο προηγουμένως εθεωρείτο ως σωφροσύνη (δηλ. η ουδετερότητα) τώρα κατήντησε να φαίνεται απερισκεψία και αδυναμία». Για να μη μιλήσω ακόμη για τον κυνικότατα αλαζονικό από πλευράς Αθηναίων διάλογο με τους ατυχείς – σφαγιασθέντες εν τέλει – Μηλίους, πάλι του Θουκυδίδη.
Αυτά χθες. Αφότου όμως ο κλασικός διπολισμός με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού χάθηκε και τη θέση του κατέλαβε ο ένας και δεσπόζων πλέον πόλος της οικονομίας της αγοράς ή καλύτερα των αγορών, με το ανεπιθύμητο και κάπως σαν αναγκαίο αναμνηστικό από τις παλαιές τυπολογίες το διακοσμητικό πλέον στοιχείο της δημοκρατίας (όπου κυβερνούν, έστω κατ' ευφημισμόν, οι πολλοί), μιαπαγκόσμια ολιγαρχία, απολυταρχικού τύπου, φαίνεται να επικρατεί και να επιβάλλεται παντού, σχεδόν
