Φίλες και φίλοι
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Πέρασαν 65 χρόνια από τότε που χαράματα της Κυριακής 30 Μάρτη του 1952 οι δολοφόνοι οδήγησαν τον Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο , Δημήτρη Μπάτση στο εκτελεστικό απόσπασμα. 65 χρόνια πέρασαν και το κόκκινο γαρίφαλο της υπέρτατης θυσίας ανθίζει πάντα στο νου και την καρδιά όλων μας.
Έλεγε, ο ίδιος ο Νίκος Μπελογιάννης «η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του»
Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στις 22 Δεκέμβρη του 1915 στην Αμαλιάδα. Απ’ τα μαθητικά του χρόνια, στο Γυμνάσιο, οργανώνεται στην Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) και πρωτοστατεί στην οργάνωση δύο μαθητικών απεργιών, ενώ διώκεται για τη συμμετοχή του σε αγροτική κινητοποίηση. Γράφεται στη Νομική (1932), αλλά σύντομα αποβάλλεται απ’ τη Σχολή για την πολιτική του δράση. Το 1934 γίνεται μέλος του ΚΚΕ και ένα χρόνο μετά επιστρέφει στην Αμαλιάδα.
Ως στέλεχος του ΚΚΕ, αναδεικνύεται ένας απ’ τους πιο σημαντικούς οργανωτές των μαχητικών κινητοποιήσεων (απεργίες, συλλαλητήρια) των σταφιδοπαραγωγών της περιοχής. Συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στην Πάτρα, ενώ στη συνέχεια, το Μάρτη – Μάη του ’36, εξορίζεται στην Ίο.
Λίγο μετά την κήρυξη της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου, στρατεύεται και υπηρετεί στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού. Δε σταματά όμως τη δράση του και συγκροτεί παράνομο κομμουνιστικό πυρήνα μαζί με άλλους φαντάρους. Ακολουθεί νέα σύλληψη, νέα φυλάκιση, νέα καταδίκη.
Το Φλεβάρη του ’37, το Κόμμα χρεώνει τον Μπελογιάννη να συγκροτήσει παράνομες κομμουνιστικές “τριάδες” στην Πάτρα και αργότερα στο Αίγιο. Αυτή την περίοδο, είναι και ο βασικός συντάκτης της παράνομης εφημερίδας “Λαϊκή Γνώμη”. Το ’38, ο Μπελογιάννης χρεώνεται στον Πύργο Ηλείας, όπου και εκεί συμβάλλει στη συγκρότηση γερής παράνομης Οργάνωσης σε σύντομο διάστημα και στην κυκλοφορία παράνομης εφημερίδας. Θα συλληφθεί το Μάρτη του ’38 και θα καταδικαστεί σε οκτάχρονη φυλάκιση. Ο πόλεμος θα τον βρει στις φυλακές. Πρώτα στην Αίγινα και αργότερα στην Ακροναυπλία. Μέχρι και το ’43, όταν και δραπετεύει απ’ το νοσοκομείο “Σωτηρία”, βρίσκεται μέσα στις φυλακές όπου και γράφει το πρώτο του βιβλίο “Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα”.
Μετά την απόδρασή του, επιστρέφει στην Πελοπόννησο και γίνεται καπετάνιος του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Μετά την απελευθέρωση, ο Μπελογιάννης έχει την ευθύνη της καθοδήγησης των Κομματικών Οργανώσεων της Αχαΐας, ενώ παράλληλα αρθρογραφεί στην περιοδική έκδοση “Ελεύθερος Μοριάς”, στην εβδομαδιαία εφημερίδα “Οδηγητής” και στην καθημερινή εφημερίδα “Ελεύθερη Αχαΐα”. Ταυτόχρονα, ασχολούνταν με μικρές μελέτες σε θέματα οικονομίας και λογοτεχνίας.
Αρχές του ’47, μετατίθεται στο Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ, όπου υπηρετεί μέχρι και την οργανωμένη υποχώρηση των δυνάμεων του ΔΣΕ με το βαθμό του ταγματάρχη και στη συνέχεια του αντισυνταγματάρχη πεζικού. Πήρε μέρος σε αρκετές μάχες και το καλοκαίρι του ’48, στο ύψωμα Γκόλιο, τραυματίστηκε σοβαρά στο χέρι. Παράλληλα, αρθογραφούσε στο περιοδικό “Δημοκρατικός Στρατός”.
Τον Αύγουστο του ’49, λίγο πριν την υποχώρηση του ΔΣΕ, συμμετέχει ως πολιτικός επίτροπος σε επίλεκτο απόσπασμα, με διοικητή το Χαρίλαο Φλωράκη. Αποστολή του αποσπάσματος ήταν η δημιουργία αντιπερισπασμού στα μετόπισθεν του αντιπάλου.
Μετά και από αυτήν την αποστολή, ο Μπελογιάννης παίρνει και εκείνος το δρόμο της πολιτικής προσφυγιάς που ακολούθησαν χιλιάδες μαχητές και μαχήτριες του ΔΣΕ. Στην 7η Ολομέλεια της ΚΕ, που διεξήχθη το Μάη του ’50 στη Ρουμανία, ο Νίκος Μπελογιάννης εκλέγεται αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.
Για τα χρόνια της πολιτικής προσφυγιάς, έγραψε στο Ημερολόγιό του: «Ο καιρός περνάει με διάβασμα και με την προσμονή να ριχτούμε από μέρα σε μέρα στη δουλειά και στη δράση». Η μέρα εκείνη δεν άργησε. Λίγες μέρες μετά την 7η Ολομέλεια, ο Μπελογιάννης παίρνει το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα. Με αργεντινό διαβατήριο και ακολουθώντας τη διαδρομή Παρίσι – Ρώμη, φτάνει στις 7 Ιούνη του ’50 στην Αθήνα.
Ο Μπελογιάννης ζει και θα ζει στην καρδιά και στη συνείδηση μας όπως και οι χιλιάδες άλλοι και άλλες, επώνυμοι και ανώνυμοι , που δεν δίστασαν να προσφέρουν και τη ζωή τους για το λαό, για τους εκμεταλλευόμενους και καταπιεζόμενους.
Ο Μπελογιάννης έχασε τη ζωή του από το εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν ήταν όμως οι στρατιώτες οι εκτελεστές του. Ούτε μόνο οι στρατοδίκες που αποφάσισαν το θάνατό του. Τον εκτέλεσε μαζί με τους συντρόφους του η αστική τάξη της χώρας με τα όργανά της, το Παλάτι, οι ΗΠΑ και η κυβέρνηση Πλαστήρα.
Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν ήταν απλά ένας κομμουνιστής που προσαρμοζόταν σε κάθε φάση του κινήματος, σε κάθε μορφή πάλης. Ήταν ο αγωνιστής που διάλεξε το θάνατο γιατί αγαπούσε πολύ τη ζωή, ζωή γι' αυτόν ήταν ο λαός πρωταγωνιστής.
Ήταν ο κομμουνιστής που συνδύαζε υποδειγματικά τη θεωρία με την πράξη, τη διανοητική με την πρακτική δουλειά. Το όπλο με την πένα - τη σκέψη με τη βασανιστική σωματική και ψυχική προσπάθεια.
