Αποχαιρετώντας το 2025, καλωσορίζουμε το 2026 με ελπίδα
Καθώς οι τελευταίες ώρες του 2025 σβήνουν σιωπηλά, στεκόμαστε για λίγο και κοιτάμε πίσω. Ήταν μια χρονιά με δοκιμασίες και μαθήματα, με χαρές που μας ένωσαν και δυσκολίες που μας λύγισαν — αλλά δεν μας λύγισαν όλους με τον ίδιο τρόπο, ούτε μάταια. Κάθε χρόνος αφήνει το αποτύπωμά του, και το 2025 μας δίδαξε, πάνω απ’ όλα, τη σημασία του να μένουμε άνθρωποι.

Σε μια εποχή ταχύτητας, αβεβαιότητας και συνεχών αλλαγών, πολλοί αισθάνθηκαν φόβο, μοναξιά ή κόπωση. Άλλοι πάλεψαν για το αυτονόητο: εργασία, υγεία, αξιοπρέπεια. Νέοι που αναζητούν προσανατολισμό, ηλικιωμένοι που κουβαλούν μνήμη και σοφία, οικογένειες που προσπαθούν να σταθούν όρθιες, άνθρωποι στο περιθώριο που ζητούν απλώς να ακουστούν. Όλοι χωράμε σε αυτόν τον απολογισμό. Όλοι έχουμε θέση σε αυτό το αύριο.
Και τώρα, το 2026 στέκεται μπροστά μας σαν μια ανοιχτή πόρτα.
Δεν γνωρίζουμε τι θα φέρει. Γνωρίζουμε όμως τι μπορούμε να φέρουμε εμείς μέσα του: περισσότερη κατανόηση, λιγότερη σκληρότητα. Περισσότερη αλήθεια, λιγότερο φόβο. Η πίστη —είτε εκφράζεται μέσα από την προσευχή, είτε μέσα από την ελπίδα στον άνθρωπο και το καλό— παραμένει φως. Είναι εκείνη η εσωτερική δύναμη που μας υπενθυμίζει πως τίποτα δεν χάνεται όταν το εμπιστευόμαστε με αγάπη.
Η πίστη μας καλεί να μη συνηθίζουμε τον πόνο του άλλου. Να μη γυρίζουμε το βλέμμα. Να χτίζουμε γέφυρες εκεί που υψώθηκαν τείχη. Να θυμόμαστε πως η κοινωνία δυναμώνει μόνο όταν κανείς δεν μένει πίσω.
Το 2026 ας είναι μια χρονιά συμφιλίωσης — με τον εαυτό μας, με τον διπλανό μας, με όσα δεν πήγαν όπως θέλαμε. Μια χρονιά όπου η τεχνολογία θα υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο. Όπου η πρόοδος θα έχει πρόσωπο και η ανάπτυξη καρδιά. Μια χρονιά που θα μετριέται όχι μόνο σε αριθμούς, αλλά σε πράξεις καλοσύνης.
Αποχαιρετούμε το 2025 με ευγνωμοσύνη για όσα μας έμαθε. Καλωσορίζουμε το 2026 με πίστη για όσα μπορούμε να γίνουμε.
Γιατί όσο υπάρχει ελπίδα, υπάρχει δρόμος. Και όσο περπατάμε μαζί, κανένα αύριο δεν είναι σκοτεινό.
IliaPress