Στην ιστορία του κινηματογράφου, οι παιδικές μνήμες των σκηνοθετών έγιναν πολλές φορές ο μοχλός που πυροδότησε τη δημιουργία αριστουργηματικών ταινιών, οι οποίες ανανέωσαν την κινηματογραφική γλώσσα και δημιούργησαν νέα αισθητικά ρεύματα. Οι ταινίες αυτές, άλλοτε γνώρισαν τους ύμνους της κινηματογραφικής κριτικής και την ευμενή υποδοχή του κοινού αμέσως όταν προβλήθηκαν (π.χ. Τα Τετρακόσια χτυπήματα του Φρανσουά Τριφό) κι άλλοτε πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες, για να ανακαλυφθούν πολλά χρόνια αργότερα, να επαναξιολογηθούν από τους ειδικούς και να πάρουν τη θέση που τους αρμόζει στην ιστορία της έβδομης τέχνης (π.χ. το Aniki Bobo του Μανουέλ Ντε Ολιβέιρα).
Αφού η παιδική ηλικία είναι ελκυστική και τροφοδότρια για τον κινηματογράφο, είναι λογικό πως δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί από τη θεματολογία των ταινιών και η ζωή των μαθητών στο σχολικό περιβάλλον. Εκεί όπου κυρίαρχη είναι η μορφή του δασκάλου. Άλλοτε ενός δασκάλου αυστηρού, απόμακρου και τυπολάτρη, προσκολλημένου στη «διδακτέα ύλη», που επιβάλλει στα παιδιά κάθε είδους τιμωρία για να τα συνετίσει, με αποτέλεσμα αυτά να νοιώθουν το σχολείο σαν φυλακή και άλλοτε ενός φωτισμένου παιδαγωγού, που αντιμετωπίζει το κάθε παιδί ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ακολουθεί καινοτόμες εκπαιδευτικές μεθόδους, εμπνέει τους μαθητές του και μετατρέπει το μάθημα σε απόλαυση και το σχολείο σε κυψέλη δημιουργικότητας και ναό των παιδικών ονείρων και της ελεύθερης σκέψης.
Αλλά τι συμβαίνει όταν οι καινοτομίες αυτές θεωρηθούν αντιπαιδαγωγικές από κοινωνίες που είναι προσκολλημένες σε











































